De volta – Due back – Zurück

Hai cinco anos, case seis, non estabamos en corentena e esta familia aínda non era exactamente unha familia e viviamos na fermosa cidade bávara de Regensburg.

Passages

Hai cinco anos, case seis, houbo un certame de relato con motivo do irmanamento de Regensburg coa cidade escocesa de Aberdeen. Presenteime e acadei un premio, sendo ademáis incluído no libro colectivo “Passages“, e por riba acabei convidado a coñecer a cidade de Aberdeen.

Tanto ten. O caso é que pensei que podería agasallarvos o relato gañador en trilingüe: en galego, claro, e tal como foi publicado, en alemán (lingua na que foi concebido, o cal explica a sinxeleza da linguaxe) e inglés. O tema é familiar: o retorno do emigrante, que aínda demoraría uns anos no noso caso, e o agarimo pola cidade que foi o meu fogar durante varios anos.
Ao comezo deste artigo tedes a ligazón para descargar o pdf do relato. Agardo que vos guste.

Nova daquel certame: ligazón

Ponte de Pedra - Stone Bridge - Steinerne Brücke, Regensburg
Regensburg / Ratisbona (foto miña)
Aberdeen beach
Praia de Aberdeen, Escocia (foto miña)

A quinta canción

Neve en Múnic

Sempre facían unha pequena pausa entre a cuarta e a quinta canción, e aí aproveitou para mirar o maldito móbil, agachado detrás dos amplis, e botar un grolo de auga. Nunca o miraba, odiaba os músicos que o facían, que non se concentraban, que non o daban todo. Pero tiña a nena enferma e quería ver se a muller escribira algo. Mil notificacións encheron a pantalla. Nanki morrera, o seu Nanki. Que importaba como.

Pensou, e agora que, que facemos co concerto, e maldiciuse por pensalo nun momento tan fodido, pero precisamente. Sobre ese escenario só o sabía el, pensou en Aitor o batería, tamén tocara con Nanki, os tres foran bos amigos. Eran unha boa banda. Agora tiña esta e estaban en concerto, e el sabía que Nanki morrera e non sabía en que máis pensar, nin que facer, e que só o feito de que nunca ía poder coller ese mesmo móbil e falar con el era inmensamente estúpido e convertía calquera outra cousa nun absurdo.

Deberían seguir tocando, estar nese grande festival era vital para a banda e o disco. Show must go on. Ou mellor non deberían seguir, cancelar a actuación, descolgar a guitarra, ir detrás do escenario, chorar, romper algo, viría Aitor a preguntar que pasaba, el contaríallo, abrazaríanse.  

Outra decisión a tomar: dicirllo a Aitor ou non.

Só tiña gana de marchar, pero estaba de pé cunha guitarra diante dunha audiencia inmensa, unha morea de xente que ignoraba o que estaba a pasar dentro del, e que por riba estaba respondendo ben á actuación. Finxiu fedellar nos trastes para gañar tempo, pero a distracción non podía durar moito, cumpría atacar o quinto tema ou marchar.

Mirou para Aitor, alá no fondo sentado detrás da súa batería e advertiu a un dos técnicos, moi serio, falar con el. Non podía ouvilos, pero viu demudar a cara do seu compañeiro, abrir os ollos desconcertado, apertar os beizos, levar as súas enormes mans á cabeza. Dixéranllo, sabíao, non lle cabía ningunha dúbida. O percusionista mirou para el, buscando no guitarrista respostas que non ía atopar, el sentiu subir as bágoas ardendo pola gorxa, sen atreverse a saír.

Por riba, tocáballe a el dar a intro de guitarra da quinta canción. Era o momento, podería explicarllo ao público, desculparse, recoller e marchar. Pero en vez diso sacoulle uns acordes afiados e limpos ao instrumento, con rabia e precisión, chantando os ollos nos ollos de Aitor, que correspondeu cos seus golpes de bombo, graves coma tronos, a cara seria, bourando máis forte ca nunca mentres entraba o resto da banda.

O Escribente, relato en Palavra Comum

IMG_0473.jpgNon todas as secas duran eternamente. Sen prometer nada e sen presión ningunha, tras longos meses de non escribir ficción (e pouca cousa, aparte diso), un novo relato meu aparece en Palavra Comum, a revista dixital do que son colaborador habitual. Moi pouco habitual no último ano, cousa que agardemos que cambie.

Chámase O Escribente e agardo que vos guste.