Curruncho de Maratón (12): Girona FC, 2-2

Antes do partido houbo un espectáculo de luces e bandeiras e música e eu cheguei tarde e non teño nin idea de debido a que era tal cousa tan Núremberg’36. Fixen foto.

Non me apetece moito escribir esta crónica, do anoxo que me provoca o acontecido o venres. Aparte diso, chega un pouco tarde e léstelo todos: cúrtase a xeira de vitorias con este empate, culpa do VAR, arbitraxe polémica, etcétera. Pero é que claro, non estabades alí. Unha mágoa. E unha mágoa aínda maior: Figueroa Vázquez, árbitro do colexio de Andalucía, si que estaba.

Imaxinade que chegades a un posto de traballo para o que non estades cualificados dabondo, nin por asomo. A cousa vai saír mal. Que opción tomades, para minimizar danos? Seguramente facer o que sabedes e manter un perfil baixo. Figueroa non. Figueroa é o pintor que non ten nin perralleira idea de debuxo e que decide ser protagonista dando brochazos no lenzo co seu pene.

Ademais, Figueroa leu un día que un bo árbitro non teme pitar en contra do equipo de casa. Pero entendeuno mal, como tantas outras cousas: pensou que para facer unha boa arbitraxe había que pitar seguido contra o equipo de casa. A ser posible, nunha actitude prepotente e fachendosa, descortés co equipo branquiazul e tremerosa e servil co vermellibranco. Sufrímolo en moitos partidos contra o Real Madrid ou Barça, pero non tiña idea de que o Girona tivese a vitrina chea de Champions e puidese condicionar así a un árbitro.

Pero é que Figueroa o entendeu todo mal. Entendeu cada loita polo balón por falta do Deportivo, entendeu cada xogador branquiazul coma un inimigo, entendeu cada protesta lóxica polas súas enésimas decisións inxustas como cartón amarelo, entendeu a reiteración de faltas dos visitantes como cousa normal e non punible, entendeu unha labazada de Stuani a un deportivista como unha anécdota do xogo, entendeu co tempo cumprido un comentario de Vicente Gómez (“Hoxe non te podo felicitar. Estiveches mal, mal.”) como unha grave aldraxe merecedora de cartón vermello. Sobre todo, Figueroa Vázquez non entendeu que vinte e cinco mil persoas non acoden a un estadio para velo a el, senón aos outros vinte e dous mozos vestidos de curto. Un árbitro que ten tres xogadas decisivas e se trabuca ten mala sorte. Un árbitro nesa actitude continuada, incompetente e prepotente durante noventa minutos é un bardallas e un perigo para o fútbol.

E non hai espectáculo futbolístico se o árbitro non quere.

Diría que é malo, pero daquela nos rotinarios lances do xogo (fóra de penaltis e xogadas decisivas de gol) prexudicaría aos dous equipos, pero só nos amolou a nós. O bo, que o Dépor o fixo todo contra un dos mellores equipos da categoría, pero rectificando a frase anterior, non hai Deus que gañe se o árbitro non quere. Chegamos a poñernos 2-0 , marcaron os xerundenses e volveron a meterse no encontro, pero por desgraza son un profeta de malas novas.

Vendo o despropósito do colexiado (ao meu carón sentaron dous rapaces árabes e fixeron un crash course de faltadas en español/galego e remataron apuntando á filiación materna do xuíz) díxenlle a miña compañeira de asento e sensabores futbolísticos que “Este FdP vainos inventar un penalti en contra”. E así foi, no 85′: pitoulle unha falta ambigua e leve a Montero fóra da área que tras consultar o VAR (polo pinghanillo, non foi ver a pantalla) trasladouna para dentro da área para asubiar pena máxima. Agardou para facelo rematando o partido. 2-2, resultado mesmo positivo contra un equipo moi potente e que mesmo asinaríamos antes de entrar no estadio, pero non despois de saír. Roubáronnos dous puntos, tiñamos que gañar e o rival non podía impedilo. Pero ese señor non quixo.

Pouco futbolístico que comentar. Partido moi tenso (grazas a Figueroa Vázquez), gustáronme Aketxe e Shibasaki, Bergantiños substituíu o mancado Somma e respondeu cun golazo, Mollejo hiperrevolucionado (e goleador, 1-0 dun suave calvorotazo ao pau oposto) e trocado por Fernando para evitar que vira a segunda amarela. Çolak mal, desatinado. Mujaid inmenso, o mellor, gañou tódolos cortes por carreira e de cabeza, fantástico. Montero pésimo. Inexperiencia e penaltis discutibles aparte, penso que o clube cometeu un erro retendo ao canteirán do Atlético e deixando marchar a Lambropoulos e non fichando a outro central. E con Somma mancado, temos que apandar con el. Non dá o nivel, nin con anteollos nin sen eles.

Quedemos co bo: nin os mellores de Segunda poden co Dépor sen axudas. A permanencia chegou estar a nove puntos por riba, e a sensación de que era imposible gañarlle a ninguén. Agora estamos cinco puntos por riba desa liña do descenso, e mirando a canto quedan os postos de promoción de ascenso. Eu vexo a permanencia por feita pero o segundo moi complicado. Pero claro, o Dépor fai movidas así. Para mal, e ás veces, para ben. Soñamos?

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma (Bergantiños, min.9), Montero, Mollejo (Salva, min.46); Peru, Gaku; Aketxe (Vicente, min.86), Çolak; Sabin.

Goles: 1-0, min.17: Mollejo. 2-0, min.60: Bergantiños. 2-1, min.77: Stuani. 2-2, min.85: Stuani.

Curruncho de Maratón (11): UD Las Palmas, 2-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero (Bergantiños, min.63), Mollejo; Peru, Gaku; Aketxe (Vicente, min.86), Çolak, Sabin Merino (Beauvue, min.70).

Goles: 1-0, min.18: Sabin. 1-1, min.67: Somma, en propia meta. 2-1, min.74: Bóveda

Seis de seis. Se nolo din hai mes e medio non o cremos. Pero seguimos o idilio, a lúa de mel, o amorío entre Fernando Vázquez, o plantel, a bancada e os resultados. Seis vitorias seguidas, cinco baixo a batuta de Fernando. Nos 21 primeiros partidos da liga colleitáronse uns paupérrimos 12 puntos. Agora en só media ducia de encontros, 18 puntos. O fútbol é incrible. E nas súas augas máis inverosímiles, para ben e para mal, navega o Dépor, navegamos nós.

Torre de Maratón, Estadio de Riazor by Fran Castiñeira on 500px.com

Considerando só este refacho, non foi o mellor Dépor, pero chegoulle para vencer. Oficio, orde e experiencia, cousas que se ausentaron no pasado recente. Con todo, o Dépor foi chegando ata o gol de Sabin Merino, incrible o deste rapaz, a gol por partido e leva catro. Pero os coruñeses apagáronse, repregáronse de máis, a UDLP mereceu marcar pero estragou as súas ocasións e se o partido rematase no descanso co 1-0, diría que a vitoria deportivista foi inmerecida.

A segunda parte foi outra cousa. Os nosos cedéronlle outra vez a posesión aos canarios, pero doutro xeito, controlando o partido, impedindo máis ocasións do rival e saíndo a trabar na contra. Porén, o fútbol non é moi cumpridor co tema da xustiza e os da illa empataron cun gol en propia porta de Somma. Mais os branquiazuis (de novo con raias horizontais, desafiando meigallos) apretaron e marcaron o 2-1 coa fe de Mollejo (unha vez máis) e a cabeza de Bóveda. Dobrete euskaldún. Incrible a loita do alopécico extremo propiedade do Atlético, moi bo partido de Merino e Aketxe, algo apagado Çolak, pero con Peru e Gaku amosan ser un dos mellores centrocampos da segunda.

Se cadra non vemos o final desta xeira de vitorias polo sistema de Vázquez: non lle importan as vitorias anteriores, como tampouco as derrotas herdadas no seu momento, o importante é este partido. Agora seguro que só está pensando na visita ao Alcorcón. E funciona.

Estadio de Riazor by Fran Castiñeira on 500px.com
Hoxe o clube agasallou os asistentes con estas camisolas. 

Curruncho de Maratón (10): Cádiz CF, 1-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero, Salva Ruiz (Luis Ruiz, min.16); Peru (Bergantiños, min.85) , Gaku, Aketxe; Mollejo (Vicente, min.80), Sabin Merino.

Goles: 1-0 Sabin Merino

Vou ser breve, porque esta semana houbo dobre sesión, o xoves contra o Racing S. e hoxe contra o Cádiz. Tan só admitir o impensábel, aceptar o improbábel. A mediados de decembro levabamos 18 xornadas e 17 delas seguidas sen gañar. Se me din daquela que viñan catro vitorias seguidas en liga beliscaríame os brazos cun alicate. Recoñecendo que no fútbol hai ventos, en contra e a favor, xa podemos facer unha pequena análise e dicilo: grazas, Fernando Vázquez.

Un mal adestrador e unha mala dinámica fan que cada xogador renda un 30% menos, cando esas cousas son boas, un 30% máis. Iso multiplicado por once é unha barbaridade, sumado a corrixir automatismos, dar co sistema axeitado, corrixir sobre a marcha os propios erros, meter a todo o mundo no seu sitio, concentralos e motivalos. Así de fácil é mellorar un equipo e así de difícil. Mellorar o colectivo mentres se mellora cada individualidade.

Moitos cambios, pero… A man da directiva nova aínda non se nota, as raias verticais son un fetiche, pero non xogan, e das novas fichaxes hoxe só xogou Merino, en estado de boa ventura, pero Çolak estaba sancionado, Beauvue non tivo minutos e o resto aínda están por chegar. En resumo: xogamos con Fernando e no céspede dez dos de antes, dos malditos dos últimos catro meses, pero algo mudou. Gaku omnipresente e decisivo, Aketxe aportando, Montero non a cagou… O rival, o Cádiz, é o líder de Segunda e nós non hai tanto eramos últimos. Pois ben: O Deportivo fixo un partido moi serio, o máis serio do ano. Sen fogos de artificio turcos nin cousas espectaculares, pero sen erros, moi colocados, actitude agresiva sen pasarse de revolucións e concentrados. Controlaron o Cádiz e resistiron os seus embates nos minutos finais. Os nosos non crearon grande perigo aparte do tanto, pero ninguén se agachou e impediron o xogo do rival, e por veces elaboraron o seu propio, ata acadar o gol. Dicir que o partido tivo pouca historia é unha grande historia se seguiches o Dépor este ano. Iso chámase Vázquez.

Vese posíbel. Aínda estamos en descenso, pero agora albíscase a salvación vese, o noso verdadeiro obxectivo. Chegamos a estar a nove puntos, pero daquela a min tanto me tiña nove puntos que un, senón o feito de que era absolutamente imposíbel que gañaramos un partido a alguén. Agora levamos catro seguidos. Fútbol, señores.

Perderemos partidos, non o dubiden. Pero os que papamos tantas derrotas e debacles deportivas, déixennos desfrutar disto. Sen complexos: merecémolo.

Curruncho de maratón (7): Real Zaragoza, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Longo, min.64), Aketxe (Valle, min.46), Koné (Beto, min.46).

Desesperados. Os dezaséis mil e pico sufridores que vimos, outra vez máis, este esperpento. Os once que defenden as malditas por sempre raias transversais branquiazuis. O calvo do banco. Todos os deportivistas. Os da xunta directiva non o teño claro. Andan agochados embaixo dunha pedra, algo normal cando a incompetencia e a soberbia camiñan da man coa covardía.

O peor (xa pasando ao estritamente futbolístico) non é que o Dépor sexa un equipo arrepiante que xogue 90 minutos ruíns e perda 5-0 no descanso. O peor son os refachos de bo xogo, os primeiros vinte minutos da primeira parte e os quince da segunda, o gol marcado e o penal parado por Dani. Non: o peor son as farangullas que nos fan rexurdir a esperanza, ilusionarnos como idiotas e logo decepcionarnos. Varias veces por partido, ata os tres asubíos finais do árbitro.

O Dépor comezou dominando e creando perigo, pero aos vinte minutos, inexplicablemente e sen haber un feito traumático que o motivase (iamos 0-0), foise diluíndo, entregando a culler, deixando chegar aos maños e perdendo por riba o que amosaran nas últimas semanas: seguridade defensiva. Outra vez defendendo coma o esterco, outra vez un centrocampo esluído, e Luís César propoñendo arriba un sistema sen dianteiros e con dianteiros natos facendo calquera outra cousa. Resultado: centros á nada, contraataques dos aragoneses e ir perdendo 0-2 no descanso. Quince minutos de pausa nos que calculabamos como de grande ía ser esta (nova) debacle.

Pero Luís César fixo bos trocos, xa veremos se por bo criterio ou por casualidade desesperada. E funcionaron. Saíron Koné e Aketxe e entraron Beto da Silva e Borja Valle. E Beto tirou unha asistencia incrible que definiu Valle á perfección. Por que non antes, Sampedro. Sobre todo: que che fixo Beto para darlle tan poucas oportunidades, vendo o que hai na herba. Pero tanto ten o pasado. Comeza a remontada!

Pois non. Tras quince minutos moi bos retira o bo e eléctrico Mollejo (se ben non foi o seu mellor día, aquí somos mollejistas) e introduce a Longo, hoxe por hoxe un cadáver balompédico, cortando toda a progresión do equipo. Demostrado: os dous cambios de antes foran un acerto ás toas. O empurre do Dépor mingua, e pitan un penal en contra. Para sorpresa xeral, Dani párao, pero nin iso lle sobe a moral a este fato de homes derrotados. O terceiro dos maños non se fixo agardar moito.

Desesperante. Dani sobresaínte, detalles de Valle, Beto, Luís Ruiz e Mujaid, o resto para esquecer. Eu teño poucas esperanzas que este equipo gañe algún partido e, xa que logo, non descenda a Segunda B. O peor Dépor da historia, aí están as cifras.

Fan falta mudanzas económicas e estruturais a longo e medio prazo, e unha nova filosofía deportiva. Un novo Dépor. E a curto prazo, erguer este equipo e evitar o descenso cos poucos medios que quedan: fichaxes no mercado de inverno, probar xogadores do Fabril e seguramente un novo adestrador, apostas que polo xeral non saen ben. Sobre isto último, Luís César cáeme ben, pero penso que nin el se cre quen de sacar isto adiante. Negro, negrísimo.

Sen relación co anterior, pero que quede claro:

https://platform.twitter.com/widgets.js

Curruncho de maratón (5): Elche CF, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid (Galán, min.81), Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños (Santos, min.71), Peru; Jovanovic (Valle, min.59), Aketxe, Mollejo; Koné

Un escritor (non son xornalista) ten pánico a unha cousa: escribir a mesma cousa, plaxiarse a si mesmo. E eu levo, desde que empecei a escribir estas crónicas, escribindo, ou describindo, exactamente a mesma desfeita cada dúas semanas, con diferentes rivais.

E esta non prometía. Luís César non atopou a tecla nas últimas xornadas, o equipo é o último de Segunda e a moral está polo chan, estou aquí un domingo ás 12 chovendo e con frío na vez de estar co meu fillo e muller nunha función de teatro infantil pasándoo pirata… Non prometía.

Se cadra vexo cousas que desexo ver, máis que a realidade. Se cadra vin un partido que os demais non viron. Pero non foi tan mal, no que atinxe ao xogo. Pero logo: erros nosos, inquina arbitral na nosa contra e mala sorte. “Xogamos como nunca, perdemos coma sempre”, dicía o outro. Puidemos gañar. Un gol de falta, un penalti parvo, outro que nos roubaron a nós, moita mala sorte.

A ver. O Dépor ten unha arrepiante falta de fútbol. Mesmo nos mellores momentos (o primeiro tempo contra o Elche), xoga á arroutada, sen creación de xogo nin centro do campo, ás veces con testosterona, pero sen fútbol. Mediapuntas sen visión de xogo, extremos que desbordan e centran a ninguén, xogadores que non se apoian e non saben por onde anda o compañeiro. Nolaskoain correcto, Bergantiñator mal, Aketxe unha desfeita, Mollejo do único salvable (do partido e da tempada)… Por liñas: o centro campo é o problema máis gordo, da dianteira falarei cando lle cheguen balóns (aínda que non lle vexo moitas brillanteces) e a boa nova, a defensa non está tan mal.

Si, levaron tres goles, pero ningún por erros parvos dos defensas, grande novidade. Un de libre directo, un penalti provocado por Dani e unha cagada de Aketxe (perda de balón inexcusable no peor momento e lugar, buscando empatar o 1-2), unha contra con todo o equipo vendido arriba. Lamprockenbauer asinou o seu mellor partido, Montero non meteu a zoca e a mellor nova foi o rapaz canteirán Mujaid Sadick no lateral, moi correcto.

Por rematar coa primeira das catro liñas: mal a portería, mal Dani Giménez, mal. Penalti parvo e erros e agasallos para o rival. Non sospeitaríamos que un dos nosos baluartes da tempada pasada, despois da incrible maldición dos porteiros da 17/18, estaría a un nivel tan decepcionante nesta.

Hai unha quinta liña: o adestrador. Evidentemente, non pido o seu cese e non o sinalo como primeiro culpable. Pero está ofrecendo demasiado pouco, só o mesmo esquema que fracasou con Anquela con leves cambios, como sentar a Gaku. Non abonda. Moitos do banco e do Fabril merecen unha oportunidade na vez que varios dos titulares que están estragando a súa.

A sexta é esa banda de terroristas da xestión deportiva que chamamos “directiva”. Cando un equipo é deseñado para o ascenso e tras moita irregularidade fai 7º, promoción e queda ás portas do mesmo, para o ano vindeiro quere cambios. Dixen cambios, non revolución total, iso foi unha insensatez que podía saír mal. E saíu. Vanse unha presa de xogadores, moitos a primeira división (tan malos non serían) e vén unha manchea de mediocridades. Somos 22ºs e non marcamos nin a porta baleira.

Volveremos dentro de dúas semanas, con vento, chuvia e frío e ningunha esperanza de que isto mellore e non caiamos ao pozo de 2ªB. Pero volveremos a Riazor, sen poder dar unha razón coherente á familia. Só que se isto mellora, nós queremos estar aí e ser testemuñas. Eu vexo o cambio cando sumemos dúas vitorias seguidas. Aí iremos, a Riazor, a agardar a primeira delas.

Quero que vos fixedes na bancada de abaixo. É Preferencia Inferior e non está cuberta. Estiveron caendo chuzos de auga case dúas horas sen interrupción. Malia o tempo, a hora e a desastrosa xeira do equipo e as nulas expectativas de mellora, varias ducias de seareiros viñeron ver o partido, baixo a incesante chuvia e o frío con chuvasqueiros e paraguas. Isto é o Dépor, señoras.

Curruncho de Maratón (2): CD Mirandés, 1-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Nolaskoain, min.65); Galán (Santos, min.46), Aketxe, Mollejo; Valle (Longo, min.75).

Goles: 0-1, min.49: Marcos. 1-1, min.54: Mollejo.

Malia o tenaz orballo, o tarde que era (21h do domingo) e o deprimente xogo do equipo, 17000 persoas aturamos en Riazor o duelo contra o Mirandés.

Miranda de Ebro é a segunda poboación máis grande de Burgos despois da capital, uns 37000 habitantes. Caben uns 6500 deles no seu estadio. Dato curioso: non teñen xente dabondo para encher o seu estadio e mailo noso á vez, o de Riazor. O Mirandés, o seu clube, acaba de ascender e cando chegou a Riazor ía penúltimo. Mirei estes datos na wikipedia, e o do seu posto actual, na clasificación. Non sabía nin de onde viñan, perdoade a miña ignorancia.

Polo tanto xa sabemos o que é o Mirandés: un clube moi modesto, un equipo que aspira á permanencia e que con ese obxectivo ía guerrear en Riazor para rañar un punto contra un equipo de aspiracións moi superiores (o ascenso a primeira) pero metido en crise, nervios e ansiedade. Nesa mesma clasificación o Dépor estaba só un posto por riba dos do Ebro e cos mesmos puntos, así que mellor non ser soberbios.

Non sei se a situación está rebentando ou xa viña rebentada de antes. Se lle preguntan a calquera deportivista se esta enésima crise é por mor da inoperancia do adestrador Anquela, pola pésima planificación deportiva desta campaña (pretempada con 7-8 xogadores que deixarían o clube, para vir outros tantos novos a última hora), pola incomparecencia da directiva, polas malas arbitraxes (que tamén…) ou pola mediocridade e falta de actitude de boa parte dos xogadores, a súa resposta sería: “…Si”.

Así foi co Mirandés, un pequeno que sabía a que xogaba. Así foi co Dépor, que non. O centro de campo a seis quilómetros da defensa, preparados para saír ao pelotazo. A defensa, pola contra, teimando en sacar o balón en curto para desesperación do grego Lampro, que non deu unha certa. Nin dous pases seguidos, escaso perigo ante un rival moi pobre, xogadores desaparecidos, en atonía, transformada en pánico cando lles chegaba o balón e tiñan que tomar decisións. Só vin centrados e motivados a Dani Giménez e ao cedido Mollejo, que entendeu mellor de que vai isto do Deportivo nas escasas catro semanas que leva aquí ca outros que levan anos con estas cores.

Despois do lóxico gol dos burgaleses (desfeita da defensa) vimos a un depor entregado, sen xogo pero con empurre e calidade individual, dabondo para desbordar o rival. Empatou Mollejo e aquilo durou dez minutos máis, logo foi esmorecendo. Ata seren os de sempre.

Se entrase algún dos remates ou o árbitro vise dous penaltis ao noso favor e a cousa rematase en 2-1, diría o mesmo. O Dépor é un equipo indigno, deprimido, sen alma, agora mesmo e tal como reza a clasificación, parte do grupo dos catro peores equipos de segunda, os que descenderían a segunda B. Unha soa vitoria, contra o Uviéu na primeira xornada (levamos oito), que vai de colista. Unha desfeita.

Vai sendo hora de pensar que se está facendo mal e que se depuren responsabilidades. O primeiro que vai caer será Anquela, non vai ser esta semana pero o equipo non vai mellorar e el será o primeiro culpable. Sabe o demo quen virá, e tanto terá. Non lembro o último adestrador que comezou e rematou a tempada, e xa non digo cando menos comezar a seguinte. Unha dirección deportiva que trae xogadores para un tipo de xogo e un adestrador para outro, que prima cedidos, medianeiros a custo cero e vellas glorias aos nosos canteiráns e xogadores de aquí. Non aprendemos. Veremos nomes novos no banco e despois sobre a herba, pero arriba seguen os de sempre. E pasa o de sempre.