Curruncho de Maratón (9): Racing de Santander, 2-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero (Çolak, min.31), Salva Ruiz; Peru, Gaku, Aketxe; Koné (Bergantiños, min.67), Sabin Merino (Vicente, min.79).

Goles: 0-1, min.15: Cejudo. 1-1, min.32: Sabin Merino. 2-1, min.54.

Non puideron pasar máis cousas. Non viamos ao noso equipo desde o ano pasado, e desde aquela houbo unha revolución, ou polo menos unha morea de acontecementos inevitábeis que se precipitaron. A saber: a directiva de Paco Zas deu por ouvidos os apupos da afección nos últimos meses, o clamor dunha cidade: Directiva Dimisión. Dimitiron. Temos novo presidente, Fernando Vidal. Novo DT, non sei quen vai ser, pero hoxe Carmelo del Pozo foi despedido. Novos xogadores, a estrea de Sabín Merino e a re-estrea de Emre Çolak (chegaremos a iso), ambos con gol. E uns cantos virán e outros marcharán. Ata nova camisola, abandonando as infaustas raias transversais polas tradicionais verticais. Novo dono do clube: unha coñecida entidade bancaria venezolana, Abanca, sendo o principal acredor do clube, tamén optou por abranguer boa parte do accionariado. Todo novo. E por suposto, novo adestrador. Por fin, Fernando Vázquez. Adeus, Luis César, es boa xente, pero non fuches quen de dar a sensación de amañar esta desfeita.

Incríbel entrada para un partido de semana, en segunda e coa traxectoria do equipo. A paixón non se pode explicar. O equipo dá as grazas ao final do encontro desde o centro do campo.

E pouco chega para prender a ilusión. Canto máis fonda foi a depresións dos últimos catro meses, máis arriba voa agora a esperanza. Se a unión da bancada era incontestábel para sinalar ao palco de Zas e Carmelo, agora o é para o que ten que ser, para animar ao equipo. Axuda o fin do refacho negativo: Luís César despediuse do ano e da Coruña con vitoria en Riazor e Fernando estreouse coa primeira vitoria branquiazul lonxe da casa.

Fernando. O Dépor e o Fútbol debíanllo. Merecía unha nova oportunidade no peor momento, no mellor momento. Foi botado a couces por Tino Fernández tras ascender o equipo cun plantel e unha economía máis que precarias. Desde aquela que non damos unha a dereitas. Pero xa temos adestrador, é de aquí e ten as ideas claras. Pasamos de estar a nove puntos da salvación a estar a un. Deixamos o farol vermello. Queda moito por mellorar, pero Fernando era o único paso posible. Pode fallar, pero unha decisión diferente sería de certo outro erro, outro máis. E ten algo difícil de finxir ou inventar: carisma e riquiñismo para unir plantel e afección.

Fernando é un adestrador de fútbol. A diferencia dos seus precedesores pode fallar o plantexamento dun partido (brandiño o centrocampo de Peru e Gaku e innúmeros problemas para conter o Racing – gol dos cántabros, 0-1) pero pode rectificar, corrixir, ler o partido e decidir en consecuencia. Quitando o once inicial, atinou en todas as decisións: foi perdendo, empatando, gañando, tivo un xogador menos… Por certo, falemos de Çolak.

O turco é un xogador dunha calidade superlativa para a Segunda División. Despois de catro meses de ver torcer botas e sacar terróns, presenciar un xogador do Dépor controlar e tratar o balón como Emre é como un oase após do deserto. É imprevisíbel, ten o mellor (a calidade) e o peor (certa indolencia e moi mal carácter), e onte en poucos minutos ofreceunos sacos das dúas cousas. Saíu co marcador na contra, volveu tolo ao rival, creou perigo, meteuse nunha liorta estúpida e viu amarela, e como remache final, marcou o golazo do 2-1 e saltou o valado para festexalo co público, o que está penado con amarela, polo tanto viu o segundo cartón, foi expulsado e deixounos con dez xogadores na última media hora (por fortuna o Racing non atinou e os galegos controlaron ben – novidade!) e privaranos do seu talento no vindeiro partido co Cádiz. Gañas de abrazalo, gañas de matalo. Emre non cambiou.

Outro partido, nova vitoria, máis ilusión e menos fibras no miocardio. Vainos custar a saúde, pero isto non hai quen o pare. Convencéronnos. PÓDESE.