Curruncho de maratón (6): AD Alcorcón, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Beto, min.84), Longo (Santos, min.59), Koné (Aketxe, min.73)

Os empates son amolados, non son fracasos completos, non son trunfos, non son derrotas nin vitorias. Na liga dos EEUU non había empates, non se entenden na súa cultura deportiva, cumpría desempatar. E máis amolados se vés dun refacho nefasto como o Dépor, desesperado por engadir puntos e escapar do último posto da segunda e do descenso, un obxectivo moi distinto ao que nos prometeran antes de comezar a tempada.

Como sempre, pódese ver o vaso medio valeiro ou medio cheo. O medio valeiro: seguimos mal, o equipo ten carencias graves, seguimos a pagar unha pésima planificación de pretemporada e temos un adestrador que teimou en fracasar durante semanas co mesmo esquema co que fracasara o seu precedesor. Fan falta dúas ou tres vitorias para saír do pozo, sobre todo anímico, pero non dá chegado nin a primeira. Pero.

O medio cheo: o xogo do equipo non ten nada que ver co esperpento que levo vendo desde que estreei o carné de socio. Mellor dito: houbo un xogo de equipo. O Dépor competiu xogando ao fútbol, dominou o partido ante un rival bastante mellor que os torcenocellos que viñeron bailar samba a Riazor nas últimas doce semanas, e unha novidade importantísima: mantivo a porta de Dani Giménez a cero. Xogando mal ou peor o Dépor sempre chegaba palmando 0-1 ao minuto quince e logo tocáballe pedalear costa arriba cunha bici avariada. Hoxe non. Noventa minutos sen goles do Alcorcón, cun centro de campo reforzado (trivotazo Vicente-Bergan-Peru, novidade de Luís César) e unha defensa que non é un vodevil. Con esta base pódense construír cousas.

Sempre evitei cualificar a dianteira, uns pobres diaños aos que non lles chegaban balóns. Hoxe si lles chegaron. Ben Koné, imprescindíbel, mesmo sen depredar na área, onde sería máis perigoso. Mal Longo, frustrado e desatinado. Mediocre Cristian Santos, máis incisivo na prensa que coa porta rival. E vimos a Beto da Silva, eu non sei que mal terríbel fixo o peruano pero vai sendo hora de levantarlle o castigo e darlle minutos, dada a competencia.

Máis boas novas: a defensa ben, Mujaid ten que ser cada vez menos fabrilista e máis do primeiro equipo, meréceo e merecemos velo. Vicente Gómez, excelente noticia, despois de varias actuacións penosas reivindicouse hoxe. Mollejo segue a desequilibrar pero parece menos só. Todos, cando menos, ben situados e concentrados no que estaban facendo.

O Dépor xogou ben, armou xogadas, aínda que segue a custarlle ferro e fariña sacar o xogo desde atrás. Acadou dominar un partido e a posesión, pero non traducila en perigo e goles, e os dianteiros, pouco afeitos a disparar este ano, teñen unha falta de puntería terríbel. A sorte non acompaña.

Hoxe non se acadou nada, pero se cadra é o camiño de algo. Un leve erro faríanos caer na lameira de sempre e dar mil pasos atrás. Todo é fráxil, a xente anda xustamente indignada e se cadra, quizais, a afección poida conectar co equipo e saírmos todos de aí, afección e equipo, evitando a estes xefes nefandos, mentireiros e incompetentes, mentres buscamos un xeito de botalos. Cando a bóla entre.

Curruncho de maratón (5): Elche CF, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid (Galán, min.81), Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños (Santos, min.71), Peru; Jovanovic (Valle, min.59), Aketxe, Mollejo; Koné

Un escritor (non son xornalista) ten pánico a unha cousa: escribir a mesma cousa, plaxiarse a si mesmo. E eu levo, desde que empecei a escribir estas crónicas, escribindo, ou describindo, exactamente a mesma desfeita cada dúas semanas, con diferentes rivais.

E esta non prometía. Luís César non atopou a tecla nas últimas xornadas, o equipo é o último de Segunda e a moral está polo chan, estou aquí un domingo ás 12 chovendo e con frío na vez de estar co meu fillo e muller nunha función de teatro infantil pasándoo pirata… Non prometía.

Se cadra vexo cousas que desexo ver, máis que a realidade. Se cadra vin un partido que os demais non viron. Pero non foi tan mal, no que atinxe ao xogo. Pero logo: erros nosos, inquina arbitral na nosa contra e mala sorte. “Xogamos como nunca, perdemos coma sempre”, dicía o outro. Puidemos gañar. Un gol de falta, un penalti parvo, outro que nos roubaron a nós, moita mala sorte.

A ver. O Dépor ten unha arrepiante falta de fútbol. Mesmo nos mellores momentos (o primeiro tempo contra o Elche), xoga á arroutada, sen creación de xogo nin centro do campo, ás veces con testosterona, pero sen fútbol. Mediapuntas sen visión de xogo, extremos que desbordan e centran a ninguén, xogadores que non se apoian e non saben por onde anda o compañeiro. Nolaskoain correcto, Bergantiñator mal, Aketxe unha desfeita, Mollejo do único salvable (do partido e da tempada)… Por liñas: o centro campo é o problema máis gordo, da dianteira falarei cando lle cheguen balóns (aínda que non lle vexo moitas brillanteces) e a boa nova, a defensa non está tan mal.

Si, levaron tres goles, pero ningún por erros parvos dos defensas, grande novidade. Un de libre directo, un penalti provocado por Dani e unha cagada de Aketxe (perda de balón inexcusable no peor momento e lugar, buscando empatar o 1-2), unha contra con todo o equipo vendido arriba. Lamprockenbauer asinou o seu mellor partido, Montero non meteu a zoca e a mellor nova foi o rapaz canteirán Mujaid Sadick no lateral, moi correcto.

Por rematar coa primeira das catro liñas: mal a portería, mal Dani Giménez, mal. Penalti parvo e erros e agasallos para o rival. Non sospeitaríamos que un dos nosos baluartes da tempada pasada, despois da incrible maldición dos porteiros da 17/18, estaría a un nivel tan decepcionante nesta.

Hai unha quinta liña: o adestrador. Evidentemente, non pido o seu cese e non o sinalo como primeiro culpable. Pero está ofrecendo demasiado pouco, só o mesmo esquema que fracasou con Anquela con leves cambios, como sentar a Gaku. Non abonda. Moitos do banco e do Fabril merecen unha oportunidade na vez que varios dos titulares que están estragando a súa.

A sexta é esa banda de terroristas da xestión deportiva que chamamos “directiva”. Cando un equipo é deseñado para o ascenso e tras moita irregularidade fai 7º, promoción e queda ás portas do mesmo, para o ano vindeiro quere cambios. Dixen cambios, non revolución total, iso foi unha insensatez que podía saír mal. E saíu. Vanse unha presa de xogadores, moitos a primeira división (tan malos non serían) e vén unha manchea de mediocridades. Somos 22ºs e non marcamos nin a porta baleira.

Volveremos dentro de dúas semanas, con vento, chuvia e frío e ningunha esperanza de que isto mellore e non caiamos ao pozo de 2ªB. Pero volveremos a Riazor, sen poder dar unha razón coherente á familia. Só que se isto mellora, nós queremos estar aí e ser testemuñas. Eu vexo o cambio cando sumemos dúas vitorias seguidas. Aí iremos, a Riazor, a agardar a primeira delas.

Quero que vos fixedes na bancada de abaixo. É Preferencia Inferior e non está cuberta. Estiveron caendo chuzos de auga case dúas horas sen interrupción. Malia o tempo, a hora e a desastrosa xeira do equipo e as nulas expectativas de mellora, varias ducias de seareiros viñeron ver o partido, baixo a incesante chuvia e o frío con chuvasqueiros e paraguas. Isto é o Dépor, señoras.

Curruncho de maratón (4): CD Málaga, 0-2

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Peru, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Jovanovic, min.70); Mollejo (Santos, min.70), Aketxe, Valle; Longo (Koné, min.84).

Riazor está cheo. Non digo que venderan todas as entradas, hoxe asistimos uns catorce milleiros de resignados deportivistas, e moitos me parecen dado o espectáculo lamentable que está dando o equipo e mailo clube. Quería dicir que nós, os seareiros de Riazor, estamos cheos, fartos, ata aquí arriba.

Comprometinme a testemuñar aquí os partidos do meu primeiro ano como socio do RC Deportivo. O caso é que cada dúas semanas estou aquí escribindo exactamente o mesmo, e xa estou cheo. O RC Deportivo é un clube enfermo, á valga, ao que lle arrincaron a súa alma, a súa filosofía, o vencello cos seus seareiros, coa cidade e con Galicia. Foille arrebatado aos afeccionados con diversas ampliacións de capital que traspasaron a propiedade da SAD a uns poucos petos. Foi invadido por sabichóns arrogantes que non teñen idea de fútbol e que desprezan, como bos señoritos, a xente, os seareiros, a nosa terra e, por que non dicilo, o mesmo fútbol. Isto fóiselles das mans e teñen que ceibalo. Non hai máis.

Deixaron caer a Anquela e traen a Luís César Sampedro. O arousán leva dous partidos e polo visto ten moito, moito choio por facer. A tarefa é inmensa, as urxencias grandes, e sinceramente non sei se será capaz, ou se existe alguén capaz. Pero o público sinala primeiro o adestrador, despois a directiva. Con Anquela fulminado, o palco queda sen parapetos. Poden asubiar aos xogadores (que se mercenarios, que se os collóns, etc.) pero ata o máis diletante vai sinalar á tribuna, a Zas, a Tino na sombra e a Carmelo del Pozo. Os seareiros non poden botalos por ningún mecanismo visible, pero si facerlle a vida imposible. Este é un problema de fondo, de anos atrás, e cómpre discorrer qué clube queremos nos vindeiros anos.

O Dépor é último da segunda división. Leva 12 xornadas e só gañou en unha, a primeira. O equipo dá noxo, é unha desfeita, un despropósito, un circo. Hoxe, contra un rival con historia parecida (candidato ao ascenso, pasado glorioso, crise institucional, mala xeira deportiva) os blanquiazuis fixeron o de sempre: convertir ao rival, por malo que sexa, nun equipazo. Porque o Málaga é malo. Nós, pésimos. Os nosos xogaron ben uns vinte minutos no segundo tempo, sendo xogar ben empurrar e enfiar tres pases seguidos e crear non demasiado perigo. O resto da minutaxe non merece nin chamarse fútbol. Neste combate de boxeo figurado, o Málaga foi un boxeador malo pero prudente e o Dépor un púxil borracho: os malacitanos esquivaron os febles golpes dos coruñeses ata que este se golpeou a si mesmo. Dúas veces.

Os xogadores renden un mil por cento menos que a súa valía real, que en moitos casos tampouco é demasiada. Aterecidos polo medo e a presión, vacilantes, desquiciados. Bergantiños repartindo xogo como se fora Xavi (non o é) porque ninguén máis quería ou podía coller esa responsabilidade. E a defensa é una festa á que todo o mundo está convidado. Para chorar. É como ver un accidente de tráfico e non poder apartar a vista. Hoxe fallou ata Dani, a nosa outra torre de maratón, o noso baluarte. Estamos fodidos.

Pouca esperanza vexo, no deportivo e no inmediato. Tan só dúas calvas, a de Luís César e a de Mollejo. Que a entrega do último contaxie aos compañeiros, máis experimentados pero, á vista disto, máis imberbes cando as cousas veñen costa arriba. E a LC que sexa valente. Non pode saír co método e o once de Anquela, co que está amosado que non funciona. Que ignore a Carmelo, que lles ensine a ese fato de homes sen rumbo a ser un equipo. Un traballo arduo e a contrarreloxo. E xa que está, por Deus e Valerón, por Mauro Silva e Xanetas, que lles ensine a defender. Sería un primeiro paso.

Curruncho de Maratón (3): UD Almería, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Peru, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Galán, min.90); Mollejo, Aketxe, Valle (Vicente, min.97); Longo (Santos, min.65).

Pois eu o día do partido me erguera optimista. Mesmo despóis das hecatombes futbolísticas ás que asistín e ás que non asistín, incluídas as performances de arte existencialista dos branquiazuis lonxe de Riazor. O peor foi que ao primeiro partido en casa contra o Oviedo, a primeira e única vitoria desta campaña maldita, non puiden asistir. Quen nos ía dicir que a partir de aí todo iría costa abaixo. Pois malia todo, e contra o que eu mesmo pensei os seis días anteriores, díxenme: hoxe non, hoxe a cousa vai mellorar, ou mellor dito: a partir de hoxe a cousa vai mellorar.

O ambiente era o lóxico: moito anoxo, contra a directiva (Zas), a dirección deportiva (Carmelo), o adestrador (Anquela) e o equipo. E a ratos, moita depresión, moita tristura, moitas ausencias nas bancadas. Cando saltou ao campo o Dépor era virtualmente pechacancelas de Segunda. O seu rival, pouco axeitado para reivindicarse, o Almería, segundo. Outro mal resultado e o adestrador de Xaén sería despedido con seguridade. Non é tan doado de desprenderse de Zas e Carmelo, de feito son eles os que despiden a xente, non ao revés. E os xogadores… esta tempada hai que apandar con eles.

Anquela é o máis fráxil. Así que a prepararse para outra desfeita, preguntarse cantos goles caerán na portería de Dani e logo despedirse do adestrador. Para min e para case todos: Anquela non é culpable absoluto nin principal desta debacle, é boa xente e traballador, pero non é competente para dirixir ao RC Deportivo. Non estou dicindo que deban botalo, ou que deban botalo agora. O problema é máis profundo. Ao fío disto, moitos seareiros antes do partido foron recibir aos do palco como se merecían. Non con flores, precisamente. Tampouco con violencia, ollo. Pero están fartos. En cambio, só algúns pitos para o xefe do banco coruñés.

Pois pequena sorpresa: o equipo mellorou. Mesmo comparando coa excursión a Xirona só tres días antes. Posicionouse ben no campo, creou e atacou con perigo, os xogadores tiveron máis actitude e confianza, viuse un equipo. A defensa mellorou con Nolaskoain(*) na vez do Lampro, pero aínda lle queda moito e a UDL tivo tres ocasións clarísimas para levar os tres puntos cara o sur. Na dianteira o Longo non me convenceu, pero está mellor conectado a un Shibasaki (*) e a un Aketxe menos deprimidos. Bergantiños seguiu sendo Bergantiños e Mollejo está descomunal. Porén, pouco acerto ou mala sorte na área contraria. Paréceme un punto ben gañado contra un rival forte, e puideron ser tres.

(*) Se tes a dóus tíos con dous apelidos tan chanantes como Nolaskoain e Shibasaki, non lles chames nin lles poñas na camisola “Peru” e “Gaku”, cona. O nome fai moito. Inflúe no rival. É algo básico.

En canto ao rival, evidentemente moito mellor escuadra cá o Albacete e o Mirandés. Anquela faría ben en tomar notas da masterclass en defensa que fixeron os almerienses. Pero pouco máis: demasiado pouco ambiciosos, pouco interese na área de Dani Giménez, pouco risco para enfrontarse a un equipo en implosión como era o Dépor. Non os vexo como candidatos ao ascenso na xornada 42.

Non sei que pensar. Se cadra Anquela deu co camiño correcto, por veces o Dépor achegouse a ser o que queremos que sexa o Dépor, o que merece ser. Se cadra comeza a remontada. Se cadra é tarde de máis e botan a Don Juan Antonio, ou danlle un par de partidos máis para prologar a súa agonía. As carencias de xogo seguen a ser graves, o tempo pasa e levamos nove xornadas sen gañar e en postos de descenso a 2ª B. Algo máis de paciencia, vendo que se están dando os pasos correctos, ou golpe de timón? Non vos caiba dúbida que hai unha opción correcta, amigos sufridores deportivistas. E que os directivos collerán a outra, sexa cal sexa.

Curruncho de Maratón (1): Albacete B., 0-1

Abro aquí unha nova sección neste discontinuo blog que non ten seccións. Estreo, despois de tantos anos de migración, carné de socio do Dépor e apetéceme contar como vou vendo os partidos.

RC Deportivo – Albacete, 0-1.

RC Deportivo: Dani Giménez; David Simón, Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños, Vicente (Beto, min.79); Mollejo, Aketxe, Galán (Jovanovic, min.63); Koné (Santos, min.59).

Goles: 0-1, min.76: Susaeta.

En cada deportivista hai dous. O cínico pesimista e resabiado por unha banda, e pola outra, o neno fácil de ilusionar ata o absurdo. O primeiro non oculta a súa indignación contra a enésima decepción, enruga o entrecello mesmo nas vitorias, nos seus tempos criticaba a Irureta, Djalminha ou Fran, como non vai agora criticar a estes, xogadores, adestradores, ninguén lle vale. E o outro, convivindo en incríbel harmonía co pesimista, di que somos o mellor equipo de segunda cando gañamos dous seguidos, ve un novo Makaay nese cedido que marcou dous goles en catro semanas, el é, somos, os que nos amoreamos para facernos socios e para sacar as entradas, malia todo, malia que a nosa metade resabiada desconfíe. Non somos de termos medios. O corazón sofre nesta bipolaridade, pero non se aburre, que é o que importa. Claro que un carácter atemperado e obxectivo tampouco se afaría á montaña rusa emocional que é este clube desde hai máis dun lustro.

Indo para o estadio, xa nolo advertiu un dos nosos acompañantes: “Non vos poñades nerviosos que somos un equipo en formación”. Non vin despois tal formación nin me prestou o que se estaba formando, pero o comentario veu polo da paciencia: boa parte do equipo é novo deste verán, e hoxe debutaron se non contei mal, catro, catro! novos xogadores no equipo, recén saídos do Calpita de Alvedro para o céspede de Riazor sen coñecer uns o nome dos outros e buscando “Coruna” en gúguel. E outra presa deles que marcharon: o impertérrito Mosquera, o pirotécnico Cartabia, o presidencial Pdr Schz, o cantautor Quique González… Gustoume a reencarnación de Derticya, Mollejo. “Karim Abdul-Jabbar” Montero non deu moita vergonza na retagarda, Aketxe vai ser o cerebro e corazón deste equipo, e sobre todo, o seu canón. O resto… eu que sei. Veremos. Polo de agora, cuarto partido: vitoria na casa co Uviéu (non asistín) e dúas derrotas fóra, un precedente nada esperanzador. Tocaba remontar ou afundirse. Non fai falta dicir que pasou.

Novedades para os vellos seareiros: a pausa para hidratarse nos minutos 30 e 60, imprescindible nos días solleiros da Coruña onde chegamos a uns tórridos 22ºC sempre e cando non pegue a sombra nin o nordeste. E o VAR, sobre todo o VAR, que chegou a Segunda División ou como corcio se chame agora. O VAR que nos deu un gol na primeira xornada, desta lle deu un penalti ao Albacete que só viu o colexiado. Mellor dito, non o viu, viuno o VAR, despois de rebobinar o VHS da xogada no punto xusto durante cinco longuísimos minutos, para o árbitro e para o resto dos que sufriamos no Municipal. Porén, non xulgou necesaria a súa axuda para anularlle un gol a Dertycia Mollejo. Gústanos a xente creativa no seu traballo, como este árbitro. Pero a ver se non nos toca a nós sempre.

Curiosidades: no Alba xogou Zozulia. Lembrades a Zozulia? Hai un par de anos o ucraniano foi fichado polo Rayo Vallecano pero abortouse a operación porque a afección vallecana vetouno por ser neonazi. Porque non vale todo, nin sequera no fútbol. Non marcou, non todo foron malas novas.

Falcatruadas aparte, arbitruchadas e mala sorte (dous balóns á madeira): pouco, moi pouco. Xogo moi superior aos manchegos, pero con poucas ideas, pouco perigo, moitos detalles pero sen continuidade. Se en vez do Alba vennos un candidato ao ascenso, píntanos un cadro. O canón de Aketxe e a inqueda e voluntariosa calva de Mollejo non abondan. Non merecemos perder pero así imos mal. Hai tempo, si. Xa veremos se hai fútbol. Si, Anquelotti, estamos a falar contigo, que Carmelo non nos colle o teléfono. A discusión ao volver é se o míster chegaría a Nadal ou non pasaría do Samaín. Imaxina rematar a tempada co mesmo adestrador coa que comezaches. Just imagine

Pero ese é o deportivista resabiado, o cínico. Logo está o iluso, tentando apreixarse de algo para volver ilusionarse, un mínimo para abrazar o optimismo. Pouco lle fará falta, pero necesita algo, un chisco. Esperemos, que non queda outra.

Os Leóns de Múnic: o descenso e a incerteza

Faleivos hai pouco tempo do simpático e tradicional clube de fútbol TSV 1860 de Múnic, “Os Leóns” ou “Os Sesenta” (Löwen ou Sechzger), e a súa querencia histórica pola derrota, o afundimento e o rexurdir das súas cinzas. Pero esta semana escribiu un novo capítulo do primeiro, a derrota, sen albiscar nada do segundo, ao contrario. Veñen tempos negros para os celestes.

En Alemaña xóganse partidos para a promoción para o descenso e ascenso. Sen ir máis lonxe, os Sesenta, metéronse no partido de promoción contra un equipo de terceira (equivalente á nosa 2ªB) para manter a súa categoría en segunda. Os que quedaron por embaixo del descenderon a terceira directamente. Estes partidos de promoción (Relegation) son moi criticados porque nos últimos anos o guion está preestablecido: o equipo da categoría superior, usualmente o rico, vence e mantén a categoría.

Pero para iso están os Sesenta, para rachar coas tradicións, pero para mal. O rival, procedente de Terceira como xa dixemos, é un vello coñecido meu, o Jahn Regensburg, o clube da cidade onde vivín nove anos. En teoría, un modesto bávaro que pasou polo seu inferno particular: nos últimos catro anos chegou a segunda, baixou a terceira e sucesivamente á Rexional (equivalente, agora si, á nosa 3ª) cun estadio novo do trinque e agora tentan volver á segunda, o que sería un exitazo para a cidade.

O TSV fixo o máis difícil, empatar 1-1 en Regensburg na Ida e deixar a defensa da súa praza para a volta, nun Allianz Arena ateigado. E logo acadou o máis abraiante: fracasar. O Jahn infrixiulle un 0-2 ante 70000 seareiros. Os de Regensburg foron un equipo moito máis compacto (“somos un equipo, eles non”, resumiu un do Jahn), e como final vergoñento, o partido houbo de ser interrompido 15 minutos polo lanzamento de obxectos dos ultras locais máis túzaros. O encontro finalizou, e tamén unha desastrosa tempada, que xerou unha frustración que algúns seareiros canalizaron do peor xeito posible, coa violencia, sempre condenable.

O facto non cambia: o Jahn ascende a segunda, sorpresiva pero merecidamente. O TSV 1860 München descende a Terceira. Pode ser peor? Pode.

O caos instalouse no equipo de Giesing. Demitiron o director deportivo, o presidente e o adestrador, e boa parte do plantel tamén marchará. Culmínanse anos de nefastas decisións institucionais, deportivas e económicas. Por riba, as condicións de Hasan Ismaik, o investidor e dono de facto do clube, para non “pechar a billa” dos cartos, fan difícil que o clube poida pagar as súas débedas e a propia licencia da Bundesliga de terceira, polo que podería ser descendido a Rexional, un golpe do que non se sabe se poderá sobrevivir. Como tantos, metidos na roda de gastar o que non se ten para competir deportivamente, e mesmo así non acadalo.

O único bo destes momentos negros e incertos en Giesing é que se abre unha porta para abandonar o Allianz e volver en terceira ó seu tradicional Grünwald Stadion, sempre e cando cumpra certos requisitos de seguridade. Veremos se se recuperan do golpe, para que o fútbol en Múnic non só teña cor vermella.

wp-1492452142180.jpg

 

TSV 1860: Os Leóns de Múnic

Xa sei que son pesado cos posts de fútbol, e xa non digamos cos de fútbol alemán. Pero isto, por achegamento, apetecíame escribilo. A ti lelo, non sei.

Hai moitos anos, antes mesmo de eu sequera pisar Alemaña, o amigo Romeiruga andou por Múnic e tróuxome de lembranza unha bufanda futboleira, “do equipo de Múnic”. Eu non recoñecín as cores celestes e brancas da miña única referencia balompédica daquela lonxana cidade bávara, e inquirín: “Do Bayern de Múnic?”. E el contestoume: “Non. DO OUTRO”. O “Outro” é, e seguirá a ser, o TSV 1860 München.

Vereinswappen des TSV 1860 München
Escudo do TSV 1860 de Múnic. Fonte: By Gaspard (de.wikipedia.org) [Public domain], via Wikimedia Commons
O seu nome completo é o Turn- und Sportverein 1860 München, facendo o número alusión á súa data de fundación. Máis de 170 anos de antigüidade, aínda que penso que non foi como club de fútbol, senón como clube de “Turn”, ou sexa, ximnasia da época e outros deportes. Pero ninguén o coñece con ese nome, senón como os “Sechszger” ou “60er” (os “sesenta”) ou os “Löwen” (os Leóns), como a figura do seu escudo. Se os seus veciños do FC Bayern quedaron co nome do Estado de Baviera, os Sesentas quedaron co león e as cores celeste e branca, emblema e cores do escudo e a bandeira bávaros.

É difícil atopar un club tan á sombra de outro, tan sometido ás comparacións e tan condenado a ser derrotado nas mesmas. Se Múnic fora Madrid, o Bayern sería o Real e o 1860 non sería o Atlético, senón o Rayo Vallecano ou aínda menos. Atoado na segunda Bundesliga, con perennes problemas económicos e sen casa propia, todo produto da fatalidade, dos reveses do fútbol moderno e, tamén hai que dicilo, dunha nefasta xestión nas últimas décadas.

München Große Liebe.jpg
“O grande amor de Múnic”. Fonte e dereitos

Porque os Leóns están feridos, e deprimidos, pero lamben as súas feridas lembrando a súa historia. Foron campións da Bundesliga en 1966, e tiveron a súa época dourada nos anos sesenta, onde gañaron unha Copa de Alemaña (tiñan outra do 1942) e chegaron á final da Recopa. Pero, como se tivese relación inversamente proporcional, apareceu o FC Bayern. Os seus veciños, de mediocre palmarés ata 1969 (unha liga nos anos 30), eclosionaron nos anos setenta con aqueles Beckenbauer, Maier, Hoeness e Gerd Müller. Gañaron ligas e Copas de Europa e construíron intelixentemente o club que son hoxe: o máis poderoso de Alemaña, o Rekordmeister, e uns dos primeiros do mundo. Non caen simpáticos. Tampouco o pretenden.

(Enriba, os afoutos gañadores da Bundesliga en 1966. Equipazo. Fonte premendo na imaxe)

E o 1860? Comezou nos setenta unha montaña rusa con máis baixadas ca subidas. Só cinco anos despois do campionato perderon a categoría, e tras varios ascensos a primeira sen consolidarse nesta, retiráronlles a licenza no 1982 por débedas e trapalladas financeiras variadas, probando o fel da Bayernliga, a división Rexional. Con este panorama, vendo os seareiros o seu querido club pasar ser do primeiro da cidade, por riba do Bayern, a ser uns ninguén por campos de terra mentres os veciños se convertían en emperadores, o máis difícil é erguerse. E fixérono. En 1994 regresaban á Bundesliga, e quedarían dez anos. E nada mal. Participaron dúas veces na copa da UEFA e unha na Champions, e venceron varios derbis contra os malditos veciños da Säbener Strasse. Dende o 2004 penan outra vez na Segunda Bundesliga, e outra vez (ou sempre é a mesma vez) con mágoas económicas. No 2011 fíxose dono do equipo un inversor xordano bastante fantasmón e antipático, Hasan Ismaik.

Recapitulando, este modesto equipo muniqués ten unha liga e dúas copas, participacións nas tres copas que había no continente (que morriña da UEFA e da Recopa) e xogadores como (nas últimas décadas) Rudi Völler, Hässler, Jeremies, Abedi Pelé, Martin Max (dúas veces pichichi defendendo o escudo do León), os irmáns Bender e ata Davor Suker veu por aquí no luscofusco da súa carreira

bildergalerie-stars-loewen104-_v-img__16__9__xl_-d31c35f8186ebeb80b0cd843a7c267a0e0c81647

Jens Jeremies, futuro internacional, defendendo a camisola dos Leóns fronte o Bayern. No 1998 ficharía polos eternos rivais. Non foi obstáculo para que no 2000 os 60er gañaran o derby muniqués… con gol de Jeremies. En propia porta. O Deus Fútbol ten sentido do humor.

O FC Bayern é o equipo máis seguido de Alemaña e unha verdadeira relixión en Baviera. Os apoios do 1860 fóra dos lindeiros de Múnic son escasos, mesmo en Baviera, pero dentro da cidade deixan a súa pegada os seus 20000 socios, fieis ás cores contra toda lóxica, torcendo para “o outro”, sabendo que non vai erguer nunca unha Champions e o outro club da cidade si. As súas simpatías espállanse por toda a cidade, sobre todo onde as antipatías “dos de vermello” medran (o FCB é o equipo oficioso da CSU, o partido conservador que goberna Baviera desde a fin da guerra).

70
O avellado estadio Grünwald. Fotos de Philmensch, Fonte

51Outra cousa que rechama é que os 60er son case uns homeless, un equipo sen casa. Calquera seareiro diría que a súa casa é o estadio municipal de Grünwald, no barrio popular de Giesing. Por desgraza, tiveron que deixalo para xogar no Estadio Olímpico, ó non reunir o de Grünwald as condicións que marcaba a federación alemá para a primeira ou a segunda Bundesliga. Logo o Bayern e o 1860 construíron xuntos o imponente Allianz Arena, un estadio Champions que serve de fogar a ambos equipos. Curiosamente, cambia de cor cando xoga un ou outro, vermello ou azul.

Moi limpo non debeu de ser o proceso cando levaron presos ao presidente do 1860, Wildmoser, e o seu fillo por subornos e trapalladas relativas á construción do estadio. O flamante Allianz non fixo máis grande ó clube, senón que resultou ser unha carga para o futuro deste e, en xeral, unha pésima idea. O frío, moderno e enorme Allianz resultou ser un escenario ideal para un equipo “champions” coma o Bayern, pero ridiculamente sobredimensionado para un modesto club de segunda división coma o 1860. Por riba, na súa enésima crise económica o 60 viuse obrigado a vender a súa parte ó FC Bayern, pasando pagar un alugueiro tamén excesivo e gravoso para as arcas do clube. A situación é: están onde non lles gusta, queren marchar e o Bayern tamén celebraría que marcharan (Hoeness ofreceu unha banda de trompetas para acompañalos na saída), pero a solución non parece doada.

Allianz Arena
O magnífico Allianz Arena. Magnífico de máis para o 1860

No 2015, tras unha pésima tempada, tiveron que xogar a promoción de descenso á 3. Bundesliga. Aos seareiros dilatáronselle as pupilas: en terceira división si que poderían xogar no seu anceiado Grünwald Stadion. Pero gañaron a promoción ao Holstein Kiel, permaneceron en segunda e no Allianz. Así son os Leóns: mesmo gañando, perden. Tamén lonxe do céspede: o Concello rexeitou unha reforma do estadio Grünwald, imposibilitando a volta dos Leóns á súa casa.

En canto á xestión sentimental, fai falta unha dose de realismo e esquecer esa absurda rivalidade co Bayern, na que só se pode saír perdendo. O Bayern está noutro planeta, non se pode rivalizar cun equipo que ten nonseicantas ligas e copas de Europa e contra o que xogas cero veces ó ano, porque estás en segunda desde hai unha década. É máis, o clube vermello axudou economicamente ós Sechzger en varias e apuradas ocasións. É mellor centrarse no capital social do club e a súa presencia na cidade, a súa tradición, historia e o futuro, sen mirar decote ós veciños. O seu “muniquismo”, as súas raigames na cidade, fronte ao “globalismo” dos de vermello. Difícil.

En canto ó social, 1860 e Bayern queren presumir de ter unhas bancadas libres de extrema dereita e neonazis. Hai iniciativas como “Löwen Fans gegen Rechts” (Seareiros dos Leóns contra a Extrema Dereita) que buscan por unha banda extirpar ese virus que afecta aos ultras de todos os equipos do mundo, o neonazismo e o racismo. Por outra, buscan unha memoria histórica, xa que os 1860 foron moi favorecidos polo III Reich e hai manchas que non se limpan ocultándoas, senón con transparencia. O Bayern sufriu neses escuros anos de todo o contrario, foi etiquetado como “equipo xudeu” e varrido da vida social e deportiva bávara.

Vendo as formas do tal Ismaik (o Sankt Pauli, outros clubes, árbitros, prensa e a Federación queixáronse por desprezo e malas formas do 1860 como club cos rivais) e a súa pésima xestión deportiva, non veremos axiña ós xogadores branquicelestes erguer trofeos, como moito, os seus seareiros erguerán cervexas nos bares, con bufandas como a que teño eu. Se cadra anímome e vou torcer por eles un día no maldito Allianz, e vereinos seguramente perder. É o que ten estar “co outro”. Pero se o San Lorenzo regresou a Boedo, por que non vai o TSV 1860 München regresar ó Grünwald Stadion e á 1. Bundesliga?

64
Foto de Philmensch, fonte