De volta – Due back – Zurück

Hai cinco anos, case seis, non estabamos en corentena e esta familia aínda non era exactamente unha familia e viviamos na fermosa cidade bávara de Regensburg.

Passages

Hai cinco anos, case seis, houbo un certame de relato con motivo do irmanamento de Regensburg coa cidade escocesa de Aberdeen. Presenteime e acadei un premio, sendo ademáis incluído no libro colectivo “Passages“, e por riba acabei convidado a coñecer a cidade de Aberdeen.

Tanto ten. O caso é que pensei que podería agasallarvos o relato gañador en trilingüe: en galego, claro, e tal como foi publicado, en alemán (lingua na que foi concebido, o cal explica a sinxeleza da linguaxe) e inglés. O tema é familiar: o retorno do emigrante, que aínda demoraría uns anos no noso caso, e o agarimo pola cidade que foi o meu fogar durante varios anos.
Ao comezo deste artigo tedes a ligazón para descargar o pdf do relato. Agardo que vos guste.

Nova daquel certame: ligazón

Ponte de Pedra - Stone Bridge - Steinerne Brücke, Regensburg
Regensburg / Ratisbona (foto miña)
Aberdeen beach
Praia de Aberdeen, Escocia (foto miña)

A quinta canción

Neve en Múnic

Sempre facían unha pequena pausa entre a cuarta e a quinta canción, e aí aproveitou para mirar o maldito móbil, agachado detrás dos amplis, e botar un grolo de auga. Nunca o miraba, odiaba os músicos que o facían, que non se concentraban, que non o daban todo. Pero tiña a nena enferma e quería ver se a muller escribira algo. Mil notificacións encheron a pantalla. Nanki morrera, o seu Nanki. Que importaba como.

Pensou, e agora que, que facemos co concerto, e maldiciuse por pensalo nun momento tan fodido, pero precisamente. Sobre ese escenario só o sabía el, pensou en Aitor o batería, tamén tocara con Nanki, os tres foran bos amigos. Eran unha boa banda. Agora tiña esta e estaban en concerto, e el sabía que Nanki morrera e non sabía en que máis pensar, nin que facer, e que só o feito de que nunca ía poder coller ese mesmo móbil e falar con el era inmensamente estúpido e convertía calquera outra cousa nun absurdo.

Deberían seguir tocando, estar nese grande festival era vital para a banda e o disco. Show must go on. Ou mellor non deberían seguir, cancelar a actuación, descolgar a guitarra, ir detrás do escenario, chorar, romper algo, viría Aitor a preguntar que pasaba, el contaríallo, abrazaríanse.  

Outra decisión a tomar: dicirllo a Aitor ou non.

Só tiña gana de marchar, pero estaba de pé cunha guitarra diante dunha audiencia inmensa, unha morea de xente que ignoraba o que estaba a pasar dentro del, e que por riba estaba respondendo ben á actuación. Finxiu fedellar nos trastes para gañar tempo, pero a distracción non podía durar moito, cumpría atacar o quinto tema ou marchar.

Mirou para Aitor, alá no fondo sentado detrás da súa batería e advertiu a un dos técnicos, moi serio, falar con el. Non podía ouvilos, pero viu demudar a cara do seu compañeiro, abrir os ollos desconcertado, apertar os beizos, levar as súas enormes mans á cabeza. Dixéranllo, sabíao, non lle cabía ningunha dúbida. O percusionista mirou para el, buscando no guitarrista respostas que non ía atopar, el sentiu subir as bágoas ardendo pola gorxa, sen atreverse a saír.

Por riba, tocáballe a el dar a intro de guitarra da quinta canción. Era o momento, podería explicarllo ao público, desculparse, recoller e marchar. Pero en vez diso sacoulle uns acordes afiados e limpos ao instrumento, con rabia e precisión, chantando os ollos nos ollos de Aitor, que correspondeu cos seus golpes de bombo, graves coma tronos, a cara seria, bourando máis forte ca nunca mentres entraba o resto da banda.

Cuspidiños, relato en Palavra Comum

Imaxe para CuspidiñosHai un novo relato meu na Revista Palavra Comum. Chámase “Cuspidiños”. Agardo que vos guste.

“E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque seica viviu anos na cidade, pero agora volveu, contoumo ela. No supermercado. Vina no súper, quero dicir. Ten un cativo, un… Logo chego a iso. Non, ao neno non lle pasa nada, meu pobre, déixame explicarche…”

Feliz lectura!

O Escribente, relato en Palavra Comum

IMG_0473.jpgNon todas as secas duran eternamente. Sen prometer nada e sen presión ningunha, tras longos meses de non escribir ficción (e pouca cousa, aparte diso), un novo relato meu aparece en Palavra Comum, a revista dixital do que son colaborador habitual. Moi pouco habitual no último ano, cousa que agardemos que cambie.

Chámase O Escribente e agardo que vos guste.

 

Insolvencia, novo relato en Palavra Comum

Insolvencia é a miña nova colaboración na revista dixital Palavra Común. Un relato de familia, cartos e certo pánico. Agardo que vos preste.

O irmán, novo relato en Palavra Comum

Orixe: O irmán | Palavra comum

IMG_20140413_154007-001 (1)

Tardou moito, demasiado. Mais xa hai novo relato meu en Palavra Comum, revista cultural na rede da que son colaborador habitual e na que debería colaborar máis habitualmente. Mellor non me enguedello.

O relato chámase O irmán e sería moi acaído para o cada vez máis controvertido Día das Letras, o pasado 17 de Maio. Mais as cousas saen cando saen, e aquí o tedes, a mediados de Xuño. Unha ficción no mundo literario galego, vós diredes se é realista ou non. Agardo que vos guste.

Todos os meus relatos en Palavra Comum

Aninovo, en Palavra Comum

túnelNunca é tarde para celebrar o Aninovo, ou felicitalo. Aínda que xa pasaramos o ecuador do mes de Febreiro. Mais Aninovo tamén é un relato novo meu, que acaba de saír na revista dixital Palavra Comum.

Podedes lelo aquí:

Aninovo

Agardo que vos preste!

Os meus relatos en Palavra Comum.

 

A hora que non foi, relato en Palavra Comum

trensTeño un relato novo na revista Palavra Comum, da que agora teño a honra de ser colaborador habitual.

Polo principio: toda historia ten unha historia.

A temática do relato está relacionado con algo que vivimos todos hai menos de un mes: o cambio ó horario de inverno. Lembrades? Aquela noite de outubro, de sábado para o domingo, os que estabamos espertos ás tres da noite tiñamos en teoría que atrasar os nosos reloxos unha hora, ata as dúas. Polo tanto, vivimos o segmento horario entre as dúas e as tres dúas veces. Cousas estrañísimas, cortazarianas e kafkianas, que estamos afeitos a facer todos os anos.

Pero para kafkiano, a solución de RENFE para non alterar os seus horarios. Parar os trens unha hora, aí onde os colla a hora do cambio.

Na súa defensa, faise o mesmo en moitos países.

Comentando esta curiosa nova no feisbuc, Ana G. Chouciño, blogueira galega en Edimburgo e eu retámonos a escribir algo a esa hora, entre as dúas e as tres, unha hora que ía ser “borrada”. Diríavos que escribín “A hora que non foi” a esa hora, tería algo de verdade, pero non moito. Desenvolvín a idea na miña cabeza e cheguei a escribir dous parágrafos, mais o sono venceu e marchei para cama. Tanto ten, o relato nacera e xa non tiña volta atrás. Nos días seguintes colleu forma, e aí o tedes. Non sei o que escribiu Ana, nin se o quererá publicar, mais nada escrito vai perdido, na miña opinión, e no noso caso, esa hora suprarreal que non foi, entre as dúas e as tres que volveron ser as dúas, tampouco vai perdida.

Agardo que vos guste o relato.

Engadido: E esta é a parte de Ana G. Chouciño, Unha hora menos.

O soño inventado, en Palavra Comum

A revista online literaria e cultural Palavra Comum tivo a ben acoller outro relato meu, O soño inventado, ata agora inédito. Se pasades por aló podedes lelo. Agardo que vos preste.

Ligazón:

O soño inventado

IMG_4338