De volta – Due back – Zurück

Hai cinco anos, case seis, non estabamos en corentena e esta familia aínda non era exactamente unha familia e viviamos na fermosa cidade bávara de Regensburg.

Passages

Hai cinco anos, case seis, houbo un certame de relato con motivo do irmanamento de Regensburg coa cidade escocesa de Aberdeen. Presenteime e acadei un premio, sendo ademáis incluído no libro colectivo “Passages“, e por riba acabei convidado a coñecer a cidade de Aberdeen.

Tanto ten. O caso é que pensei que podería agasallarvos o relato gañador en trilingüe: en galego, claro, e tal como foi publicado, en alemán (lingua na que foi concebido, o cal explica a sinxeleza da linguaxe) e inglés. O tema é familiar: o retorno do emigrante, que aínda demoraría uns anos no noso caso, e o agarimo pola cidade que foi o meu fogar durante varios anos.
Ao comezo deste artigo tedes a ligazón para descargar o pdf do relato. Agardo que vos guste.

Nova daquel certame: ligazón

Ponte de Pedra - Stone Bridge - Steinerne Brücke, Regensburg
Regensburg / Ratisbona (foto miña)
Aberdeen beach
Praia de Aberdeen, Escocia (foto miña)

A quinta canción

Neve en Múnic

Sempre facían unha pequena pausa entre a cuarta e a quinta canción, e aí aproveitou para mirar o maldito móbil, agachado detrás dos amplis, e botar un grolo de auga. Nunca o miraba, odiaba os músicos que o facían, que non se concentraban, que non o daban todo. Pero tiña a nena enferma e quería ver se a muller escribira algo. Mil notificacións encheron a pantalla. Nanki morrera, o seu Nanki. Que importaba como.

Pensou, e agora que, que facemos co concerto, e maldiciuse por pensalo nun momento tan fodido, pero precisamente. Sobre ese escenario só o sabía el, pensou en Aitor o batería, tamén tocara con Nanki, os tres foran bos amigos. Eran unha boa banda. Agora tiña esta e estaban en concerto, e el sabía que Nanki morrera e non sabía en que máis pensar, nin que facer, e que só o feito de que nunca ía poder coller ese mesmo móbil e falar con el era inmensamente estúpido e convertía calquera outra cousa nun absurdo.

Deberían seguir tocando, estar nese grande festival era vital para a banda e o disco. Show must go on. Ou mellor non deberían seguir, cancelar a actuación, descolgar a guitarra, ir detrás do escenario, chorar, romper algo, viría Aitor a preguntar que pasaba, el contaríallo, abrazaríanse.  

Outra decisión a tomar: dicirllo a Aitor ou non.

Só tiña gana de marchar, pero estaba de pé cunha guitarra diante dunha audiencia inmensa, unha morea de xente que ignoraba o que estaba a pasar dentro del, e que por riba estaba respondendo ben á actuación. Finxiu fedellar nos trastes para gañar tempo, pero a distracción non podía durar moito, cumpría atacar o quinto tema ou marchar.

Mirou para Aitor, alá no fondo sentado detrás da súa batería e advertiu a un dos técnicos, moi serio, falar con el. Non podía ouvilos, pero viu demudar a cara do seu compañeiro, abrir os ollos desconcertado, apertar os beizos, levar as súas enormes mans á cabeza. Dixéranllo, sabíao, non lle cabía ningunha dúbida. O percusionista mirou para el, buscando no guitarrista respostas que non ía atopar, el sentiu subir as bágoas ardendo pola gorxa, sen atreverse a saír.

Por riba, tocáballe a el dar a intro de guitarra da quinta canción. Era o momento, podería explicarllo ao público, desculparse, recoller e marchar. Pero en vez diso sacoulle uns acordes afiados e limpos ao instrumento, con rabia e precisión, chantando os ollos nos ollos de Aitor, que correspondeu cos seus golpes de bombo, graves coma tronos, a cara seria, bourando máis forte ca nunca mentres entraba o resto da banda.

Fototeca na AELG

Se hai uns días comentara que a Asociación de Escritores en Lingua Galega anovara a nosa videoteca, agora tocoulle o propio á fototeca da que dispoñemos no noso espazo de escritor no Centro de Documentación da AELG. Distrito Xermar tomou as fotos na Escola Normal da UDC e velaquí o resultado.

Convídovos a miralos, así como as aportacións de outros autores

A MIÑA FOTOTECA NA AELG

o meu espazo na AELG

Centro de Documentación da AELG

Videoteca da AELG

A Asociación de Escritores en Lingua Galega convocounos ás súas socias e socios para unha sesión de fotos e vídeos, co obxectivo de anovar as nosas fototecas e videotecas na web da AELG e achegarnos máis a quen importa, os lectores. Foron gravados no Espazo Normal, da Universidade da Coruña.

No que toca aos vídeos son catro, nos que autor diserta arredor de catro cuestións:

  • Cal é a orixe da súa vocación literaria? Por que comezou a escribir?
  • Cales son os referentes que alimentan a túa obra?
  • Lectura dun texto propio. No meu caso, os pequenos relatos “S.O.S.” e “Cronos“, compilados na miña obra Podería Falar de Nubes.
  • Lectura dun texto dun autor galego. Lin o texto “O neno e o mar“, de Suso de Toro, atopado no libro Tic-Tac.

Convídovos a miralos, así como as aportacións de outros autores

A miña videoteca na AELG

Centro de Documentación da AELG

Cuspidiños, relato en Palavra Comum

Imaxe para CuspidiñosHai un novo relato meu na Revista Palavra Comum. Chámase “Cuspidiños”. Agardo que vos guste.

“E non sabes con quen me atopei? Coa Sabela, a do Roxo. Si, ía ben de tempo sen vela, porque seica viviu anos na cidade, pero agora volveu, contoumo ela. No supermercado. Vina no súper, quero dicir. Ten un cativo, un… Logo chego a iso. Non, ao neno non lle pasa nada, meu pobre, déixame explicarche…”

Feliz lectura!

O Escribente, relato en Palavra Comum

IMG_0473.jpgNon todas as secas duran eternamente. Sen prometer nada e sen presión ningunha, tras longos meses de non escribir ficción (e pouca cousa, aparte diso), un novo relato meu aparece en Palavra Comum, a revista dixital do que son colaborador habitual. Moi pouco habitual no último ano, cousa que agardemos que cambie.

Chámase O Escribente e agardo que vos guste.

 

Un paso atrás (De por que deixar de escribir é bo para escribir)

 

Untitled

 Untitled, de Smithsonian Institution

 

Xa vos decataríades: non ando moi activo ultimamente no que atinxe á escrita. Tanto neste blog e no de Global Galicia como nos meus relatos e outros proxectos. Non, non estou a escribir en segredo e nun tempo vou sacar un “bombazo”. Oxalá fose iso, pero non.

Non estou escribindo. Case que ningunha liña.

E non pasa nada. En serio. Estou moi ben, moi ilusionado por moitas cousas.

Eu non lle chamaría “crise creativa” nin “bloqueo de escritor”. Se cadra foino antes, agora xa non. Sinxelamente, no último ano estiven enguedellado en cambios persoais moi grandes, todos positivos, e agora tamén estou moi metido en outros proxectos e mudanzas que non teñen nada que ver coa literatura. O tempo éme xusto, mais non é ese o problema, e si a concentración, a adicación e a enerxía. Así que saio da roda.

Antes diso si que houbera algo semellante a unha crise de escritor, recoñézoo. Replantexeime o meu rol como autor, bloqueeime cos meus textos e plans literarios, tan só tirei cousiñas que me deixaron insatisfeito, autoinflinxinme presión desde a publicación de “Podería falar de nubes“. Metinme nunha ruela sen saída bastante absurda.

E decidín dar un paso atrás. Ou a un carón, segundo se mire. Quiteime presión. E son máis feliz. Nin sequera é unha decisión, tan só constato un feito espontáneo. Xa non escribía antes, tan só deixei atrás o remordemento.

Deixei de escribir, definitivamente? Penso que non. Algún día volverei, estou seguro, lévoo dentro. Mais agora non é o momento. Prefiro concentrarme no que estou a vivir. Prefiro que se dea dun xeito natural, non impostado. E facer cousas que me realicen e que me esixan, non plaxiarme a min mesmo e ir por camiños que teño máis que gradados. Sería inxusto coa literatura, que tanto me agasallou. A escrita será excitante, divertida, perigosa, incerta… ou non será. Se o escritor non se divirte nin se emociona, o lector tampouco.

Tampouco é esta unha pueril choromicada para provocarvos un “Oooh, porfa, non nos deixes”, para alimentar o meu esfameado ego e volver ó carreiro de sempre, rosmando, “Vaaaale”. De verdade, non é iso, é algo que sempre aborrecín. A miña escrita é perfectamente prescindible para a literatura galega e para a Literatura (con maiúsculas), tan só quero ver se é prescindible para min. Pero queda unha pouca xente que gusta de ler o que eu escribo e que pensei que merecían unha explicación. Breve, porque hai cousas máis importantes das que preocuparse.

E con este blog, outro tanto. Contarei cousas que me motiven, se non, seguirei ó meu. Pido desculpas ós afectados. Aínda que non pase nada.

Insolvencia, novo relato en Palavra Comum

Insolvencia é a miña nova colaboración na revista dixital Palavra Común. Un relato de familia, cartos e certo pánico. Agardo que vos preste.

Presentación de Passages

O libro “Passages” que inclúe o meu pequeno relato “Zurück / Due back” será presentado o vindeiro 29 de Setembro en Regensburg. Un pequeno éxito noutro idioma! Iso si, non estarei alí porque non son ubicuo e conto con estar eses días en Arxentina. Xa falaramos da súa presentación en Aberdeen (Escocia), onde paradoxalmente si que estiven.
O conto? Poderédelo ler axiña en galego. Onde, cando? Avisaremos.

Polo de agora e por se andades por Regensburg, a cita é no Thon-Dittmer-Palais, Haidplatz 8, o día 29 de Setembro ás 19:15. Oiredes o meu relato non da miña voz, como xa dixen, senón da de Lena Dirnberger, outra das gañadoras.

Ligazón (en alemán): https://www.regensburg.de/veranstaltungen/detail/138426

IMG_20150906_124138

IMG_20150906_124302

O irmán, novo relato en Palavra Comum

Orixe: O irmán | Palavra comum

IMG_20140413_154007-001 (1)

Tardou moito, demasiado. Mais xa hai novo relato meu en Palavra Comum, revista cultural na rede da que son colaborador habitual e na que debería colaborar máis habitualmente. Mellor non me enguedello.

O relato chámase O irmán e sería moi acaído para o cada vez máis controvertido Día das Letras, o pasado 17 de Maio. Mais as cousas saen cando saen, e aquí o tedes, a mediados de Xuño. Unha ficción no mundo literario galego, vós diredes se é realista ou non. Agardo que vos guste.

Todos os meus relatos en Palavra Comum