Curruncho de Maratón (3): UD Almería, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Peru, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Galán, min.90); Mollejo, Aketxe, Valle (Vicente, min.97); Longo (Santos, min.65).

Pois eu o día do partido me erguera optimista. Mesmo despóis das hecatombes futbolísticas ás que asistín e ás que non asistín, incluídas as performances de arte existencialista dos branquiazuis lonxe de Riazor. O peor foi que ao primeiro partido en casa contra o Oviedo, a primeira e única vitoria desta campaña maldita, non puiden asistir. Quen nos ía dicir que a partir de aí todo iría costa abaixo. Pois malia todo, e contra o que eu mesmo pensei os seis días anteriores, díxenme: hoxe non, hoxe a cousa vai mellorar, ou mellor dito: a partir de hoxe a cousa vai mellorar.

O ambiente era o lóxico: moito anoxo, contra a directiva (Zas), a dirección deportiva (Carmelo), o adestrador (Anquela) e o equipo. E a ratos, moita depresión, moita tristura, moitas ausencias nas bancadas. Cando saltou ao campo o Dépor era virtualmente pechacancelas de Segunda. O seu rival, pouco axeitado para reivindicarse, o Almería, segundo. Outro mal resultado e o adestrador de Xaén sería despedido con seguridade. Non é tan doado de desprenderse de Zas e Carmelo, de feito son eles os que despiden a xente, non ao revés. E os xogadores… esta tempada hai que apandar con eles.

Anquela é o máis fráxil. Así que a prepararse para outra desfeita, preguntarse cantos goles caerán na portería de Dani e logo despedirse do adestrador. Para min e para case todos: Anquela non é culpable absoluto nin principal desta debacle, é boa xente e traballador, pero non é competente para dirixir ao RC Deportivo. Non estou dicindo que deban botalo, ou que deban botalo agora. O problema é máis profundo. Ao fío disto, moitos seareiros antes do partido foron recibir aos do palco como se merecían. Non con flores, precisamente. Tampouco con violencia, ollo. Pero están fartos. En cambio, só algúns pitos para o xefe do banco coruñés.

Pois pequena sorpresa: o equipo mellorou. Mesmo comparando coa excursión a Xirona só tres días antes. Posicionouse ben no campo, creou e atacou con perigo, os xogadores tiveron máis actitude e confianza, viuse un equipo. A defensa mellorou con Nolaskoain(*) na vez do Lampro, pero aínda lle queda moito e a UDL tivo tres ocasións clarísimas para levar os tres puntos cara o sur. Na dianteira o Longo non me convenceu, pero está mellor conectado a un Shibasaki (*) e a un Aketxe menos deprimidos. Bergantiños seguiu sendo Bergantiños e Mollejo está descomunal. Porén, pouco acerto ou mala sorte na área contraria. Paréceme un punto ben gañado contra un rival forte, e puideron ser tres.

(*) Se tes a dóus tíos con dous apelidos tan chanantes como Nolaskoain e Shibasaki, non lles chames nin lles poñas na camisola “Peru” e “Gaku”, cona. O nome fai moito. Inflúe no rival. É algo básico.

En canto ao rival, evidentemente moito mellor escuadra cá o Albacete e o Mirandés. Anquela faría ben en tomar notas da masterclass en defensa que fixeron os almerienses. Pero pouco máis: demasiado pouco ambiciosos, pouco interese na área de Dani Giménez, pouco risco para enfrontarse a un equipo en implosión como era o Dépor. Non os vexo como candidatos ao ascenso na xornada 42.

Non sei que pensar. Se cadra Anquela deu co camiño correcto, por veces o Dépor achegouse a ser o que queremos que sexa o Dépor, o que merece ser. Se cadra comeza a remontada. Se cadra é tarde de máis e botan a Don Juan Antonio, ou danlle un par de partidos máis para prologar a súa agonía. As carencias de xogo seguen a ser graves, o tempo pasa e levamos nove xornadas sen gañar e en postos de descenso a 2ª B. Algo máis de paciencia, vendo que se están dando os pasos correctos, ou golpe de timón? Non vos caiba dúbida que hai unha opción correcta, amigos sufridores deportivistas. E que os directivos collerán a outra, sexa cal sexa.

Advertisements

Curruncho de Maratón (2): CD Mirandés, 1-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Nolaskoain, min.65); Galán (Santos, min.46), Aketxe, Mollejo; Valle (Longo, min.75).

Goles: 0-1, min.49: Marcos. 1-1, min.54: Mollejo.

Malia o tenaz orballo, o tarde que era (21h do domingo) e o deprimente xogo do equipo, 17000 persoas aturamos en Riazor o duelo contra o Mirandés.

Miranda de Ebro é a segunda poboación máis grande de Burgos despois da capital, uns 37000 habitantes. Caben uns 6500 deles no seu estadio. Dato curioso: non teñen xente dabondo para encher o seu estadio e mailo noso á vez, o de Riazor. O Mirandés, o seu clube, acaba de ascender e cando chegou a Riazor ía penúltimo. Mirei estes datos na wikipedia, e o do seu posto actual, na clasificación. Non sabía nin de onde viñan, perdoade a miña ignorancia.

Polo tanto xa sabemos o que é o Mirandés: un clube moi modesto, un equipo que aspira á permanencia e que con ese obxectivo ía guerrear en Riazor para rañar un punto contra un equipo de aspiracións moi superiores (o ascenso a primeira) pero metido en crise, nervios e ansiedade. Nesa mesma clasificación o Dépor estaba só un posto por riba dos do Ebro e cos mesmos puntos, así que mellor non ser soberbios.

Non sei se a situación está rebentando ou xa viña rebentada de antes. Se lle preguntan a calquera deportivista se esta enésima crise é por mor da inoperancia do adestrador Anquela, pola pésima planificación deportiva desta campaña (pretempada con 7-8 xogadores que deixarían o clube, para vir outros tantos novos a última hora), pola incomparecencia da directiva, polas malas arbitraxes (que tamén…) ou pola mediocridade e falta de actitude de boa parte dos xogadores, a súa resposta sería: “…Si”.

Así foi co Mirandés, un pequeno que sabía a que xogaba. Así foi co Dépor, que non. O centro de campo a seis quilómetros da defensa, preparados para saír ao pelotazo. A defensa, pola contra, teimando en sacar o balón en curto para desesperación do grego Lampro, que non deu unha certa. Nin dous pases seguidos, escaso perigo ante un rival moi pobre, xogadores desaparecidos, en atonía, transformada en pánico cando lles chegaba o balón e tiñan que tomar decisións. Só vin centrados e motivados a Dani Giménez e ao cedido Mollejo, que entendeu mellor de que vai isto do Deportivo nas escasas catro semanas que leva aquí ca outros que levan anos con estas cores.

Despois do lóxico gol dos burgaleses (desfeita da defensa) vimos a un depor entregado, sen xogo pero con empurre e calidade individual, dabondo para desbordar o rival. Empatou Mollejo e aquilo durou dez minutos máis, logo foi esmorecendo. Ata seren os de sempre.

Se entrase algún dos remates ou o árbitro vise dous penaltis ao noso favor e a cousa rematase en 2-1, diría o mesmo. O Dépor é un equipo indigno, deprimido, sen alma, agora mesmo e tal como reza a clasificación, parte do grupo dos catro peores equipos de segunda, os que descenderían a segunda B. Unha soa vitoria, contra o Uviéu na primeira xornada (levamos oito), que vai de colista. Unha desfeita.

Vai sendo hora de pensar que se está facendo mal e que se depuren responsabilidades. O primeiro que vai caer será Anquela, non vai ser esta semana pero o equipo non vai mellorar e el será o primeiro culpable. Sabe o demo quen virá, e tanto terá. Non lembro o último adestrador que comezou e rematou a tempada, e xa non digo cando menos comezar a seguinte. Unha dirección deportiva que trae xogadores para un tipo de xogo e un adestrador para outro, que prima cedidos, medianeiros a custo cero e vellas glorias aos nosos canteiráns e xogadores de aquí. Non aprendemos. Veremos nomes novos no banco e despois sobre a herba, pero arriba seguen os de sempre. E pasa o de sempre.

Curruncho de Maratón (1): Albacete B., 0-1

Abro aquí unha nova sección neste discontinuo blog que non ten seccións. Estreo, despois de tantos anos de migración, carné de socio do Dépor e apetéceme contar como vou vendo os partidos.

RC Deportivo – Albacete, 0-1.

RC Deportivo: Dani Giménez; David Simón, Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños, Vicente (Beto, min.79); Mollejo, Aketxe, Galán (Jovanovic, min.63); Koné (Santos, min.59).

Goles: 0-1, min.76: Susaeta.

En cada deportivista hai dous. O cínico pesimista e resabiado por unha banda, e pola outra, o neno fácil de ilusionar ata o absurdo. O primeiro non oculta a súa indignación contra a enésima decepción, enruga o entrecello mesmo nas vitorias, nos seus tempos criticaba a Irureta, Djalminha ou Fran, como non vai agora criticar a estes, xogadores, adestradores, ninguén lle vale. E o outro, convivindo en incríbel harmonía co pesimista, di que somos o mellor equipo de segunda cando gañamos dous seguidos, ve un novo Makaay nese cedido que marcou dous goles en catro semanas, el é, somos, os que nos amoreamos para facernos socios e para sacar as entradas, malia todo, malia que a nosa metade resabiada desconfíe. Non somos de termos medios. O corazón sofre nesta bipolaridade, pero non se aburre, que é o que importa. Claro que un carácter atemperado e obxectivo tampouco se afaría á montaña rusa emocional que é este clube desde hai máis dun lustro.

Indo para o estadio, xa nolo advertiu un dos nosos acompañantes: “Non vos poñades nerviosos que somos un equipo en formación”. Non vin despois tal formación nin me prestou o que se estaba formando, pero o comentario veu polo da paciencia: boa parte do equipo é novo deste verán, e hoxe debutaron se non contei mal, catro, catro! novos xogadores no equipo, recén saídos do Calpita de Alvedro para o céspede de Riazor sen coñecer uns o nome dos outros e buscando “Coruna” en gúguel. E outra presa deles que marcharon: o impertérrito Mosquera, o pirotécnico Cartabia, o presidencial Pdr Schz, o cantautor Quique González… Gustoume a reencarnación de Derticya, Mollejo. “Karim Abdul-Jabbar” Montero non deu moita vergonza na retagarda, Aketxe vai ser o cerebro e corazón deste equipo, e sobre todo, o seu canón. O resto… eu que sei. Veremos. Polo de agora, cuarto partido: vitoria na casa co Uviéu (non asistín) e dúas derrotas fóra, un precedente nada esperanzador. Tocaba remontar ou afundirse. Non fai falta dicir que pasou.

Novedades para os vellos seareiros: a pausa para hidratarse nos minutos 30 e 60, imprescindible nos días solleiros da Coruña onde chegamos a uns tórridos 22ºC sempre e cando non pegue a sombra nin o nordeste. E o VAR, sobre todo o VAR, que chegou a Segunda División ou como corcio se chame agora. O VAR que nos deu un gol na primeira xornada, desta lle deu un penalti ao Albacete que só viu o colexiado. Mellor dito, non o viu, viuno o VAR, despois de rebobinar o VHS da xogada no punto xusto durante cinco longuísimos minutos, para o árbitro e para o resto dos que sufriamos no Municipal. Porén, non xulgou necesaria a súa axuda para anularlle un gol a Dertycia Mollejo. Gústanos a xente creativa no seu traballo, como este árbitro. Pero a ver se non nos toca a nós sempre.

Curiosidades: no Alba xogou Zozulia. Lembrades a Zozulia? Hai un par de anos o ucraniano foi fichado polo Rayo Vallecano pero abortouse a operación porque a afección vallecana vetouno por ser neonazi. Porque non vale todo, nin sequera no fútbol. Non marcou, non todo foron malas novas.

Falcatruadas aparte, arbitruchadas e mala sorte (dous balóns á madeira): pouco, moi pouco. Xogo moi superior aos manchegos, pero con poucas ideas, pouco perigo, moitos detalles pero sen continuidade. Se en vez do Alba vennos un candidato ao ascenso, píntanos un cadro. O canón de Aketxe e a inqueda e voluntariosa calva de Mollejo non abondan. Non merecemos perder pero así imos mal. Hai tempo, si. Xa veremos se hai fútbol. Si, Anquelotti, estamos a falar contigo, que Carmelo non nos colle o teléfono. A discusión ao volver é se o míster chegaría a Nadal ou non pasaría do Samaín. Imaxina rematar a tempada co mesmo adestrador coa que comezaches. Just imagine

Pero ese é o deportivista resabiado, o cínico. Logo está o iluso, tentando apreixarse de algo para volver ilusionarse, un mínimo para abrazar o optimismo. Pouco lle fará falta, pero necesita algo, un chisco. Esperemos, que non queda outra.