Aquel verán do 89 (Lembranza)

(Artigo publicado hai cinco anos no antigo blog Chove en Ningures. Sácoo á luz por mor do 30 aniversario da caída do Muro. Agardo que vos guste).

Achegámonos ó 3 de Outubro, día da Reunificación Alemana, e desta volta cunha connotación especial, xa que é o 25 aniversario do proceso no que os dous estados alemáns (República Democrática Alemana e a República Democrática Alemana, RFA e RDA, BRD e DDR, capitalistas e comunistas) volveron ser un só. Eu de crío pensaba que o muro non dividía xa Berlín, senón que dividía os centos de quilómetros entre a RFA e a RDA, pasando polo medio de Berlín. O cal non me cadraba moito cando vía un mapa.

Non había muro físico do Báltico ata Baviera, pero como se o houbese. Era unha fronteira infranqueable. E quen quixese e puidese atravesala e fuxir á Alemaña Occidental, sabía ben que as represalias sociais contra os que quedaban atrás, a súa familia e achegados, se daban por seguras: interrogatorios, expropiacións, despidos do emprego ou expulsión dos estudos universitarios, impedimento de exercer o teu oficio… castigos non para o “pecador”, senón para os seus pais, irmáns, amigos… só coa fin de disuadir o seguinte que tentase o “salto”. Sen éxito.

Non vou defender o capitalismo estatal, nin o feroz neoliberalismo de agora nin o da Guerra Fría dos estados de aquela. Pero non vou relativizar a represión e a falta de liberdades dos reximes comunistas europeos (satelites da URSS, máis ben). E entre estes, se cadra pola súa especial situación, a DDR non era precisamente dos mellores. A todopoderosa Stasi ou Policía Política Estatal dominaba a vida pública e privada. Co seu acopio infinito de información sobre os seus compatriotas converteu o país nun fato de sopróns e laretas, conspiradores da nada, trepas do Partido Comunista e sobre todo, de xente desesperada que vía A Outra Alemaña como un paraíso, a solución ós seus males. Alá a esperanza, aquí o medo e a frustración.

Bundesarchiv Bild 183-1989-1007-402, Berlin, 40. Jahrestag DDR-Gründung, Ehrengäste.jpg
Festexos do 40º aniversario da República Democrática Alemana, ironicamente pouco antes da súa disolución. “Bundesarchiv Bild 183-1989-1007-402, Berlin, 40. Jahrestag DDR-Gründung, Ehrengäste” by Franke, Klaus – Deutsches Bundesarchiv (German Federal Archive), Bild 183-1989-1007-402. Licensed under CC-BY-SA-3.0-de via Wikimedia Commons.

Inciso automobilístico: aquí hai que falar dos Trabant, os “Trabis“. Tódolos países que se abriron á automoción nos anos 60-70 teñen un modelo popular, mítico e hoxe en día, de culto. O Seiscentos en España, o 2CV en Francia, o Volkswagen “Escaravello” na RFA, etc. Pois na RDA sería o Trabant. Un modelo popular de apariencia xeitosa e fabricación socialista. Aínda quedan algúns, como estes que atopei por Halle (Alemania Oriental) e Budapest.

Trabant at Halle, East Germany
Trabant at Budapest (I)
Colorful Trabi at Budapest

O Trabi, para ben e para mal, é un símbolo das catro décadas da RDA. Había que solicitarllo ó Estado e para acadalo había que agardar anos de comportamento sen chata e libre de disidencia (como dixemos, non só do solicitante, senón dos seus achegados). Os máis, mercábanse de segunda man. As estradas da RDA estaban vetadas ós coches occidentais (BMW, Volkswagen…) e practicamente no parque automobilístico só se vían Trabis e algún Skoda (checo), Lada (ruso), etc.

Trabant RS02(ThKraft).jpg
“Trabant RS02(ThKraft)” by Thomas Kraft (ThKraft) – Own work. Licensed under CC BY-SA 2.5 via Wikimedia Commons. Un Trabi de carreiras. E logo Alonso quéixase do seu coche.

O que diferencia dos Seiscentos, Escaravellos, etc., coches pouco luxosos pero robustos, é que o Trabi era, é, sentimentalismos aparte, unha desfeita de coche. Era lento, consumía moito, foi elixido como o “coche menos ecolóxico da historia” por mor das súas terribles emisións, e ademáis era inseguro. Se vedes un (penso que teriades que vir a Alemaña, porque esas cousas rebentarían antes de chegar ós Pirineus) tocádeo e abraiádevos: a carrocería É DE PLÁSTICO. Concretamente de Duroplast, unha resina plástica feita de porcalladas recicladas, así que neste aspecto ata era algo ecolóxico, se ignoramos a súa polución asasina. En caso de accidente e envorcamento podedes imaxinar o que pode pasar nese cascallo de plástico. Nada bo para os que van dentro.

Este enxeño automobilístico, chafalleiro pero icónico, deixouse de producir no 1991. Hoxe son pezas de colección e vense moitos “tuneados” por Alemaña.

Atopei tamén esta nova antiga en Twitter de uns que tentaron convertir un Trabi en unha especie de aeroplano para fuxir a Occidente. Se o fedello era malo sobre a terra, non o quero imaxinar no aire. A nova é do sensacionalista e noxento diario Bild, así que hai que darlle o creto xustiño.

@BILD: „1. Flucht mit fliegendem Trabi“. Arzt (39) baute Segler mit Trabant-Motor. Er floh von CSSR nach Bayern pic.twitter.com/a0wTxVGZkn — Heute vor 25 Jahren (@Mauerfall89) September 19, 2014

//platform.twitter.com/widgets.js

Volvamos ó 1989. a Perestroika de Gorbachov, a apertura, o ulterior e inexorable esboroamento dos reximes comunistas, e nestas terras, os berlineses derrubando o Muro como símbolo definitivo. Mais todo isto non pasou dun día para o outro.

O muro caeu en Novembro do 1989, cando os berlineses cansaron de agardar polos políticos, e anunciouse a Reunificación, pero meses antes a vida non era fácil para os alemáns á “dereita” do Telón de Aceiro. Erich Honecker, canceler da RDA e testa dun rexime anquilosado e negador da realidade que o arrodeaba, afirmaba moi rufo que o muro duraría 100 anos máis. Pero os seus gobernados non estaban dispostos a agardar.

Kuss
Mural-parodia do famoso bico entre Breznev, xefe de Estado da URSS (quen mandaba realmente na RDA) e Honecker. A lenda di “Meu Deus, axúdame a sobrevivir a este amor fatal”. Despois, con Gorbachov, a sintonia foi moi distinta. Foto do álbum Flickr de Enric Vidal i Famadas, fonte premendo na imaxe. Licenza.
Refugees, East German Hungary, Budapest Zugliget Camp
Dous refuxiados da RDA na Embaixada da RFA en Praga acollen con ledicia a nova do seu permiso para abandonar o seu país. Fonte: Spiegel.

Xa que a fuxida directa cara á RFA era aínda arriscada e temeraria, os cidadáns da RDA discorreron que o mellor para chegar aló era dar un rodeo. Por Polonia, Hungría e Checoslovaquia, no seu caso, penetrando en Austria e rematando na anceiada Bundesrepublik Deutschlands. Millón e medio de alemáns orientais solicitaron o permiso de viaxe cara un dos países “amigos” do Este (cara o Oeste, imposible) e formouse unha inmensa Caravana de Trabis (na súa meirande parte, tamén Skodas e Ladas), sen contar os que usaron o tren e outros medios, uns 20000 alemáns desesperados tentando fuxir da súa propia terra como fose. Milleiros remataron nas embaixadas da República Federal Alemana en Praga e Budapest e nos seus arredores, provocando unha crise humanitaria inesperada. Así foi como moitos alemáns se converteron en refuxiados. Familias enteiras durmindo nos autos, sen querer saber nada de volver atrás. Demasiadas esperanzas “ó outro lado” e demasiado medo á Stasi no seu regreso. Era verán do 1989. As dúas Alemañas e por extensión os países afectados e os bloques capitalista e comunista tiñan un problema. Honecker limitouse a dicir que os que querían marchar “non se botarían de menos”. As manifestacións por todo o país desafían a represión policial.

Aconteceu o que tiña que acontecer. Non se poden poñer portas ó campo. O rexime comunista da RDA estaba en descomposición e o ministro de Exteriores da Alemaña Occidental, Hans-Dietrich Genscher, pactou ás súas costas coa URSS unha solución. Os soviéticos estaban dentro da estratexia de salvar a súa propia economía e afrouxar o control sobre os países de Europa Oriental e deuse o paso. Abríronse as fronteiras entre Austria e Hungría e Checoslovaquia. O ministro anuncioullo en persoa ós acampados na embaixada de Praga: eran benvidos na República Federal Alemana. Hungría nin se molestou en informar á RDA. O anoxo de Honecker era evidente.

Trabbi prague
Monumento a eses días na Embaixada de Alemaña en Praga. von Wegmann (Eigenes Werk) [CC-BY-SA-3.0 oder GFDL], via Wikimedia Commons

Fletouse un tren de fuxida que chegaba a Hof (Baviera, RFA) pero que atravesaba Dresden e Karl-Marx-Stadt (hoxe Chemnitz), na RDA. Milleiros foron nese tren, coa esperanza de chegar a Hof e co medo a ser retidos polos controis nas outras dúas cidades. Chegaron. En Hof agardaba un dispositivo humanitario para esa multitude esfarrapada.

Bundesarchiv Bild 183-1989-1110-038, Grenzübergang Wartha, Stau.jpg
Atasco no paso da fronteira en Wartha. “Bundesarchiv Bild 183-1989-1110-038, Grenzübergang Wartha, Stau” by Ludwig, Jürgen – This image was provided to Wikimedia Commons by the German Federal Archive (Deutsches Bundesarchiv) as part of a cooperation project. (…) Licensed under CC-BY-SA-3.0-de via Wikimedia Commons.

Xa sabedes o resto: caeu o Muro, caeu Honecker e a RDA e as dúas Alemañas foron unha, de novo, tras décadas de absurda separación e illamento. Pero hoxe, 25 anos despois, hai un forte exame de conciencia no pobo alemán.

Trabi on Berlin Wall
Un dos murais máis icónicos nos restos do muro de Berlín, na East Side Gallery. Un Trabi atravesa o muro.

Coa Reunificación (a Wiedervereinigung, ou como máis a chaman, o Wende, o xiro, o cambio) pasa un pouco coa Transición Española. Era inevitable e fíxose o que se tiña que facer. A división era insostible, así como o prolongamento do rexime socialista. Pero tamén se glorificou esa “Revolución Pacífica” ata a náusea, e non foi tan pacífica, nin tan perfecta. Houbo erros e puntos escuros. Políticos e económicos.

Para comezar, non se fusionaron os dous países para facer “unha nova Alemaña”. Foi unha integración, a República Federal absorbeu á Democrática. As regras foron impostas pola “Alemaña rica”, non pola pobre, que se tivo que adaptar. A división federal, o marco alemán, a lexislación da RFA, o ser turrados violentamente por unha economía moitas veces máis potente cá súa. Unha grande crise sobreviu á nova e agrandada Bundesrepublik, e foi superada non hai tanto a un custo social enorme, iniciado polo canceler socialista Schröder e ratificado por Merkel. O mesmo que esta lle quere aplicar a Europa

As de perder levounas a Alemaña Oriental. De primeiras, despoboouse de xente nova, atiradas polos soldos e condicións “do outro lado”. Ós estados do Oeste chegaron os Ossis (da Ostdeutschland, alemáns orientais) en masa. Por outra banda os “novos estados” (os do Este) melloraron en liberdades pero foron a pior no económico, tralo espellismo de que xa había BMWs nas estradas e chocolate Milka nas tendas. A súa industria e sectores produtivos, hiperprotexidos polo estado socialista, afundíronse, o que retroalimentou a migración cara o Oeste. As estructuras sociais socialistas foron suprimidas, pero os novos estados quedaron a mercé da beneficiencia dos Wessis, os do Oeste. A esta beira a xente está farta de pagar o “Soli“, o imposto solidario en beneficio dos estados orientais, pero os Ossis sinalan que o Occidente foi unha das causas da súa ruína. Desa beira só saíu gañando a cidade de Berlín, unha cidade fendida en dúas polo muro e a Guerra Fría e traumatizada polo nazismo e a II Guerra Mundial, transformada nunha metrópole cultural europea, unificada e capital da nova Deutschland. Cos seus problemas tamén, ollo.

Merkel presume de país perfecto e di saber o que mellor lles convén ó resto de países europeos, incluído o noso. Pero a situación do 40 por cento de Alemaña tampouco é para presumir. E Angela debería sabelo mellor ca moitos, pois tamén veu do Este (criouse en Brandenburgo, non lonxe do Berlín Oriental).

Non se pode ignorar que nos estados ex-comunistas é onde é máis forte a presencia da extrema dereita e os neonazis. Onde máis agresións hai ós refuxiados e inmigrantes. Cando hai 25 anos os refuxiados eran eles, os propios alemáns…

Bonus tracks musicais:

David Hasselhoff, si, Maiquel Nait, cantou para milleiros de persoas para celebrar a caída do muro. El anda a dicir que axudou a que caera o muro e todo o que sobreviu despois. Debuxaba Castelao: “Pensan os galos que abre o día porque cantan eles”. O bo de David, de ascendencia xermana, converteuse nunha estrela na Alemaña oitenteira.

Para compensalo, Pink Floyd. The Wall.

Morreu Blogaliza

Se nos poñemos fríos, serios e circunspectos, a nova non nos dará mágoa. O proxecto, os blogues como se entendían antes e a blogosfera galega, o maremágnum coñecido como Blogomillo, hai tempo que desapareceron, quedando algúns farrapos, heroicos, pero testimoniais. Pero non somos fríos nin serios, e a cousa dános nostalxia, é inevitable.

Volvamos atrás, hai máis dunha década. Tiñamos por primeira vez internet estable e ganas de usalo. Medraron e multiplicáronse o número de blogs en galego, de toda caste, literarios, artísticos, políticos. Unha moda, si, pero moda bonita. Visitabámonos entre nós, facíamonos comentarios, promocionábamos as nosas cousas. Primeiro pinchando nos blogues que ligabamos no noso, logo nos agregadores RSS como Google Reader, que tamén desapareceu. Volvendo atrás, vexo aí a grande diferencia: os comentarios, o debate.

0393243001274457508-un-dos-anteriores-logotipos-da-blogaliza
Un dos anteriores logos de Blogaliza. Fonte: Artigo en Vieiros… medio tamén desaparecido.

Certo é que se acusa ás redes sociais de asasinar os blogues, pero é que usabamos os blogues tamén para o que hoxe se utilizan as redes sociais: viralizar algo, amosar as fotos das nosas viaxes, reproducir unha imaxe, un chiste, un vídeo visto noutra parte. Se aquilo estaba ben feito antes en blog, non vexo por que criticalo cando se fai en Facebook, Instagram ou Twitter.

No caso de Galiza e da expresión en galego, xurdiu unha rede-nube-marea heteroxénea de blogues no noso idioma, e cubriron o déficit de medios de comunicación galegos e en galego, é dicir, non só na nosa lingua, senón tamén da nosa perspectiva, da nosa cosmovisión. No cumio deste movemento, no 2003, Goretoxo (Pedro Silva), ideou un hosting para blogs en galego, Blogaliza. Moitos fixeron o seu primeiro blog ao seu abeiro, outros moitos migraron o seu blog xa existente doutros aloxamentos (WordPress, Blogspot, Blogalia…). Lembro o divertido de “customizar” o teu curruncho de internet, un curruncho teu, da túa propiedade, para as túas cousas. Non teño esa sensación de propiedade coas miñas contas en RRSS.

No seu cumio, Blogaliza aloxaba 28000 blogues en galego, pouca broma. E non contamos a manchea de blogs galegos que non estaban en Blogaliza. Non había escritor galego, consagrado ou afeizoado, que non tivese un blog de seu, sen contar artistas, xornalistas, políticos… Eu mesmo, migrara de blogspot e fundara Chove en Ningures (ningures.blogaliza). Aí fixemos amizades virtuais e das outras, démonos a coñecer, coñecemos a outros que non coñeceríamos doutro xeito. Cando un sacaba un libro, un poemario, gañaba un premio de relato, era un descoñecido ata que alguén recoñecía: “Ai, si, ti escribes no blogue tal!”. Ata os xornais se apuntaron á moda.

Foi bonito, pero rematou. Como xa dixen, os blogues perderon a meirande parte da súa clientela, a que busca algo lúdico na rede. Compartimos memes no FB, fotos no IG, vídeos no Tubo, chistes, novas e opinións políticas no TW. O blog quedou para textos máis extensos que ninguén quere ler. Existen blogues, por suposto, e algúns (máis no ámbito do español) moi seguidos e celebrados, pero son máis expositores de contido, logo multiplicados polos espellos das redes sociais. É outra cousa, perdéronse os comentarios por likes, loves, corazonciños e polgares para riba.

Vou reprimir a nostalxia. Anos atrás Blogaliza foi quedando inoperante, mesmo a nivel técnico, deixamos de entrar nas páxinas dos outros e de actualizar a nosa. Eu mesmo din o paso de abandonar o meu Blogaliza e facer isto que estás lendo, un site en wordpress con dominio propio. É un blogue, pero non como se entendía antes. Sei que se non o publicito isto nas redes sociais, ninguén entrará a ler este artigo. Blogaliza botará o peche mañá 25 de Abril, e con el os blogs aló almacenados, a non ser que os donos entren e fagan unha copia de seguridade. Eu xa o fixera e abrin unha copia do Chove en Ningures en plan museo, que non se actualizará, porque aquilo é o pasado e estivo ben, pero xa pasou.

Se cadra nos pasa cos blogs como con todo de cando eramos (máis) novos: a música era mellor, e as películas, as tapas, os bares e os gintónics. Mentira, nós eramos mellores, máis novos e queríamos comer o mundo. Pero esa efervescencia de creación en galego merece un brinde.

Así se despide:

25 de abril

Blogaliza foi un soño no tempo, unha illa na rede, un criadeiro de blogs destinado a permitir a comunicación e expresión persoal e libre.

Blogaliza foi unha Zona Temporalmente Autónoma, pero agora toca voltar á oscuridade, disolverse na neboa para que outras iniciativas poidan xurdir da reorganización das enerxías dispersas.

De aqui nun mes, o dia 25 de abril de 2018, Blogaliza pecha as suas portas.

Ata entón tes tempo para facer copia dos teus contidos, exportar, migrar, gardar os devezos desdes doce anos de actividade blogueira nunha caixa de bolachas.

A desmemoria

Onte houbo eleccións en Alemaña ao Bundestag, o Parlamento nacional que decide quen rexirá o goberno do país nos vindeiros anos, isto é, o canceler. Canceleira, porque non houbo sorpresa e Angela Merkel ostentará o cargo uns cantos anos máis no país no que resido. Velaí vai unha pequena análise, dun leigo en política e dun xeito absolutamente subxectivo.

Resumindo os resultados: como se levaba dicindo meses, Merkel (a CDU, conservadores) gañou sen apuros, pero non arrasou, é máis, desgástase. En parte, tamén por mor do pinchazo dos seus socios conservadores bávaros, a CSU. Desta volta, a súa diletancia Merkel Si / Merkel Non, apoio e crítica segundo dea o vento, castigounos. Noxenta a deriva dos conservadores bávaros, máis preocupados de acadar o voto xenófobo que de construír algo. O seu dominio sobre o estado máis rico de Alemaña segue sendo férreo, pero vense as gretas.

Aos socialistas (SPD) só lles queda o consolamento de que desta vez foron co mellor candidato posible (Martin Schulz, ex-presidente da Comisión da UE) e pouco máis: acadaron os peores resultados da súa historia. Razóns: o afundimento xeral da socialdemocracia europea (Francia, PSOE…) e que a SPD participara no último goberno merkeliano (a “Grande Coalición”). Xa que logo, as súas críticas á canceleira teñen pouco percorrido: se hai un problema, son percibidos como parte del, non como a solución.

Por atrás, os Verdes mantéñense, a FDP (Liberais, como Cidadáns pero con máis historia) recupérase e os Linke, a esquerda da esquerda, segue aí. Tal e como está o patio, Merkel precisa outra vez dunha coalición: ou ben cos socialistas ou ben cos Verdes e mailos liberais. Nada novo.

Captura de pantalla 2017-09-26 a las 00.50.36
FONTE: Spiegel. Gaña Merkel pero baixando. Os socialistas seguen a súa caída, os partidos “pequenos” mantéñense e irrompen os extremistas da AfD.

Pero a nova é a irrupción por primeira vez dun partido de extrema dereita no Bundestag, Alternativ für Deutschland (AfD), xenófoba e eurófoba, populista e reaccionaria. Nada menos que un 13% dos votos, a terceira forza do parlamento, e a primeira da oposición se os socialistas entran no goberno.

Que pasou en Alemaña? Primeiro, o contexto das eleccións. O favoritismo de Merkel era inmenso, e as alternativas diluíronse, o electorado notou o tedio e faltoulle a motivación. E por outra banda hai unha parte que está anoxada, moi indignada, cansa de que lle digan que as cousas vaian ben cando para eles non é así. Alemaña segue a ser unha das grandes locomotoras económicas europeas e mundiais. O seu superávit exportador é enorme, as súas grandes empresas (automoción, químicas, financeiras…) dominan o mundo. O paro caeu e hai máis demanda de profesionais cualificados en moitos sectores da que se pode cubrir.

Pero, a que prezo? A desigualdade económica disparouse, cada vez máis xente malvive malia ter un emprego ou varios, mentres moitos xubilados non son quen de seguir pagando coas súas pensións uns alugueiros desorbitados, tendo que buscarse un dos famosos minijobs. O ensino é gratuíto, incluíndo o universitario, e porén só acceden ao ensino superior os fillos de clase académica e acomodada. É dicir, é moi probable que o fillo dun médico ou enxeñeiro remate na universidade, mais se é fillo dun electricista a súa carreira será unha sucesión de cambadelas para que escolla unha formación profesional ou algo menos cualificado. E os impostos? Cada vez máis, e máis gravosos para os menos favorecidos, e pola contra menos gasto social (sanidade, infraestruturas, etc.). E un custo da vida (enerxía, combustible, comida, transporte, e por riba de todo e ante todo: a vivenda) ao ritmo dos máis ricos e do que marquen os especuladores, esmagando aos de abaixo. Todos sabedes que un médico ou un enxeñeiro poden acadar aquí máis de 3000 €/mes para comezar, pero poucos saben que na rica Alemaña hai soldos de 500 €/mes ou menos por xornada completa, cun prezo da vivenda absolutamente demencial nas grandes cidades… que é onde hai traballo. No “Macro” o país vai de cine, no “micro”, a xustiza social, vai de mal en peor. Alemaña está rompéndose, e Merkel non o quere ver.

Polo tanto esta desigualdade está a crear unha grande masa de alemáns que senten que están a “perder o tren”, que hai un benestar e unha bonanza que non os inclúe, que están pagando unha festa á que non están convidados. Xente que traballa duro (ou xa non, pero que traballou toda a súa vida) pero que non lles vale de nada. Ou mozos que non poden traballar, xente que perde continuamente nivel de vida e está supeditada a axudas sociais. Este é o caldeiro onde pesca a extrema dereita. Onde pescou a AfD o que non deron pescado os neonazis da NPD na última década. Porque estes son uns skinheads pailarocos sempre a moverse na sombra da ilegalización por apoloxía do nazismo. Os AfD son moito máis intelixentes. Ben, non moito, son racistas, pero algo máis si. É dicir, estes partidos agrupan a unha boa masa de idiotas, pero tamén a xente empurrada por unha realidade inxusta que atopa aquí unha solución e unha esperanza. Erradamente.

image-1168676-860-galleryfree-qtro-1168676
Frauke Petry, a candidata de AfD, non tivo problema para utilizar a imaxe do seu propio bebé recén nacido para fins electorais.

Non hai país máis hostil legalmente coa extrema dereita ca Alemaña. Aquí vas ao caldeiro por levar ou posuír unha bandeira nazi, esvásticas, negar o Holocausto ou saudar ao “Sieg Heil”, aínda que sexa piada. O exame de conciencia foi profundo e doloroso trala derrota na 2ªGM, en comparanza por exemplo con Austria, máis cómplice que vítima do nazismo. Os partidos e grupos neonazis son sistematicamente ilegalizados. Iso vetou a súa entrada na vida política, por exemplo co partido extremo NPD, pero non a eclosión do neonazismo, sobre todo nos estados do Este. Engado que a desigualdade da que falei tamén é rexional: a Reunificación da RFA coa RDA foi un calote e unha decepción, unha absorción do Este por parte do Oeste coas regras de xogo deste último, na que ademais se desvertebraron as estruturas económicas e sociais do comunismo sen poñer nada a cambio. As industrias pecharon e a mocidade quedou a mercé da emigración cara o oeste ou de subsistir coa beneficencia. Aquí renace o nazismo, aquí estoura a xenofobia en Lichtenhagen en 1992 e aquí, nestes estados, é a AfD a segunda forza. En Saxonia, a primeira. Curiosamente, os estados onde a inmigración é menor.

E dálle que dálle coa procreación e o racismo. Unha muller grávida (supoño que non será outra vez a propia Petry) e o eslogan: “Novos alemáns? Facémolos nós mesmos”. Que sutil.

Neste caldo, merkelismo sen albiscarse cambios, desigualdade e combate entre a memoria do que pasou co nazismo e a xenofobia, comeza medrar Alternativ für Deutschland. Fundado hai seis anos como partido eurófobo (contrario á UE e ao Euro) e conservador, os acontecementos virárono a un partido xenófobo, radical e contrario ao establishment da democracia alemá, o que lle fai gañar simpatías entre os descontentos.

pegida-galgen
Forcas preparadas na manifestación de Pegida para Siegmar Gabriel (SPD) e Angela Merkel. Adorables, non? Fonte: Die Zeit, foto © Hannibal Hanschke/Reuters

A crise dos refuxiados foi a mecha que fixo estourar o racismo en moitos puntos de Alemaña. Non crealo, xa estaba alí, enlarvado. Acollidos con xenerosidade nun principio por Merkel (a Roma o que é de Roma) pero con escasa organización e visión de futuro, proporcionoulles aos radicais os “inimigos perfectos”. Non podían ser outra vez os xudeus (demasiado poucos na Bundesrepublik actual) nin os turcos (demasiados, e xa moi integrados): os inimigos eran os refuxiados, os musulmáns, os terroristas. En Dresde naceu a Pegida para “defender” (segundo eles) a “Patria” dos “invasores” islámicos, “terroristas” (que veñen fuxindo precisamente dos terroristas, pero os racistas non gustan de matices) e os “traidores” dos gobernantes. “Wir sind das Volk”, “Somos o pobo”, berran, como dicindo, “Vós non, sodes traidores”. A AfD foi lista dabondo para absorber ese discurso da carraxe pero sen arriscarse a levar eles mesmos as faixas nas manifas, que rematan sempre con cantos nazis. Negan ser neonazis, mais absorben sen complexos movementos radicais como os “identitarios”, nacionalistas radicais, antisemitas e racistas. Por fóra teñen a imaxe de Frauke Petry, a súa lideresa: radical contra a “vella política”, ideas poucas pero claras, determinar culpables das cousas malas e aportar solucións (inmigrantes fóra, prohibir o islam, volver ao marco alemán e pouco máis). Por dentro: o racismo de sempre e un discurso máis sinxelo que o mecanismo dunha chancleta. Pero funciona.

Non importan os feitos nin a realidade, senón a percepción da xente. A nova extrema dereita rexeita á prensa convencional (“Lügenpresse“, prensa mentireira) e intoxica as redes sociais con novas falsas (atrocidades cometidas por musulmáns malos malísimos, que son agachadas polo poder e a prensa) que se espallan coma o cancro sen ningún control, e son cridas por quen quere crelas. A versión xermanofacha das fake news.

Non me preocupa intrinsecamente a AfD. Son demasiado parvos para manter o seu propio partido unido (Petry abandoa o grupo parlamentario da AfD) e non poderían gobernar con éxito nin unha comunidade de veciños sen levala ao colapso. Preocúpame máis ese sentimento, esa masa de xente que pensa que todo é culpa dos refuxiados e os estranxeiros, que ten nostalxia dunha sociedade que non existiu e que traga con discursos tan simples. Ese desfavorecemento, esa desigualdade que facilita estes fenómenos que só poden enxendrar cousas terribles. Xa o vivimos, xa o sabemos. Pensabamos que en Alemaña non, que aquí non prendería esa lacra, porque se fixera un bo traballo para ter presente o acontecido no pasado. Trabucámonos.

Os nazis hai 90 anos eran un partido con representación inferior á actual da AfD. Pero logo veu unha crise económica, e pasou o que pasou. Lembrémolo.

20160821_0099
Fuck AfD. Non esquezamos que o 87% dos votantes alemáns rexeitaron ese lixo. Foto en Flickr de Mike Powell aka Elektrollligazón e licenza.

LEER ESTE ARTÍCULO EN CASTELLANO

O muro de Múnic

 

Xa vos dixen que me gustaría falar aquí do meu novo barrio en Múnic, Neuperlach. O que me gustaría é facelo con temas máis agradables, pero a actualidade manda, disque.

O muro de Neuperlach. O Muro de Múnic

Ó ser humano préstalle construír muros. Caeu o Muro de Berlín, segue en pé o de Israel, Trump seica non vai facer o da fronteira entre México e EEUU, tal como prometeu. O muro constrúeno sempre uns por medo ós do outro lado, para contelos, controlalos, limitalos, isto é meu e aquilo é voso, quedade aí, non pasedes. Por iso os chineses construíron a súa muralla, para conter os mongois. A muralla segue en pé, pero os feros mongois invadiron igual a vella China.

Mais estes días andamos a voltas cun muro cunha polémica que comezou como moi local, aquí no distrito muniqués de Rammersdorf-Perlach, barrio de Neuperlach (o meu) pero que xa escalou a nivel muniqués, nacional e internacional. O trasfondo: a construción dun fogar para refuxiados en Nailastrasse nun descampado entre a rúa, un conxunto de vivendas unifamiliares a certa distancia (dato importante, como veremos) e varias naves industriais e comerciais. E diante do refuxio, un muro.

Todos estades familiarizados coa política alemana con respecto ós refuxiados, sobre todo da guerra de Siria, levada a cabo pola canceleira Merkel, e que Alemaña é de lonxe o país máis xeneroso de Europa en termos de acollida. Tamén sabedes que internamente esta política foi moi contestada, e está entre o apoio solidario e o rexeitamento, mesmo violento, acontecendo mesmo ataques a fogares de refuxiados por parte de grupos de extrema dereita. Curiosamente, un dos poucos rasgos de humanidade amosados pola señora Merkel pode causarlle un dano electoral moi grande, a favor de grupos xenófobos e eurófobos como AfD. Falaremos destes polos outro día.

Esta violencia non afectara polo de agora a Baviera e a Múnic. Con todo, o político local Guido Buchholz denunciou á opinión pública a existencia dun muro que circunda parte do recinto do asilo de refuxiados por medio dun vídeo aéreo tomado cun dron. E comezou o escándalo. Pasou ser do Muro de Nailastrasse a ser o Muro de Neuperlach e ó final, o Muro de Múnic, para estupefacción e vergoña dos seus habitantes, e a miña, que vivo a poucos minutos.

O muro é feo de carafio. Sono todos os muros, pero este é de récord. Son como croios metidos en gaiolas e logo amoreados. Nin un grafiti se pode facer. Iso si, logo poden prantarse prantas enredadeiras e quedará máis verde. Cousa bonita.

IMG_20161113_163439.jpg
O muro da discordia e ó fondo o futuro fogar de refuxiados

O fogar de refuxiados estará rematado a fins de novembro.

Que é, en teoría: Varios dos veciños (exactamente seis) da colonia de casas de a carón esixiron ó concello protección sonora polo eventual ruído. O ruído é unha cousa seria en Alemaña e a simple denuncia dun só veciño pode parar calquera infraestrutura. Véñenme á cabeza casos extremos como o peche dun parque de xogos infantís ou de varios campos de adestramento de fútbol polo teórico ruído que molestaba a un único veciño. Non sei que barullo sonoro poden armar esas persoas vivindo alí, eu estiven no lugar e aínda hai un anaco ata as seguintes casas, e no medio hai un camiño, campo e árbores. E, insisto, aíndo non abriron o fogar, así que de todos xeitos é poñer a corte antes que as vacas. Así que contra toda lóxica o concello prantou un “muro de protección sonora“, non moi longo, pero si moi alto. E non foi así decontado: foi producto dun acordo despois de dous anos de litixios entre o Concello e os veciños nos xulgados administrativos.

Que é o que parece, na práctica: Un horror urbanístico que fede a racismo e xenofobia, co agravante de ser patrocinado polos poderes públicos. Parece que o refuxio non é benvido entre varios destes veciños e que, sinxelamente, non queren velo e prefiren ignorar con máis efectividade a existencia desa pobre xente. O refuxio non é unha cárcere nin un CIE, e o muro non limita a libre entrada e saída do recinto. Pero psicoloxicamente aílla os refuxiados, e é hipócrita esixirlles que se integren e á vez agachalos detrás dunha parede. O ruído parece un pretexto absurdo. Sería como erguer muros entre os edificios para que non se molesten os uns ós outros.

Buchholz denuncia que este muro ten catro metros de altura, algo máis có de Berlín. A autopista Múnic-Salzburgo pasa preto, e para protexer á veciñanza do ruído desta ergueuse outro muro de protección sonora… de só tres metros de altura. Unha autopista mete menos ruído que un fogar de refuxiados? Parece moi iluso xustificar a obra por un problema veciñal de contaminación sonora.

Xa houbo mobilizacións nos dous sentidos. Artistas e xente vencellada a proxectos de acollida esixiron o derrube do muro, a extrema dereita ameaza de morte a Buchholz, os veciños insisten en que non entenden a polémica e que é un muro para protexelos do ruído, e os cargos do distrito teiman en que “non é un muro en contra dos refuxiados”. Mais a meirande parte calan.

Mensaxes en globos: “Todos sodes benvidos”

IMG_20161113_163758.jpg
O que cantaban en Berlín no 89: “O muro debe caer”

Os ánimos están alterados. Cando estivemos alí, había varios curiosos coma nós, e ademáis parou un coche e saíu un home a facer unha foto co seu móbil. Unha señora en bicicleta increpouno, e como boa alemana “ben pensante” díxolle que non estaba permitido facer fotos, polo que interpretei que vivía por alí. A liorta dialéctica subiu de ton e o home, coa súa razón, díxolle “Que ela non era tan importante” para prohibirlle facer fotos nunha vía pública, que ía tomar unha imaxe “desa vergonza” e que ese muro se ergueu  “por culpa de xente” coma ela. Tirou a foto, aínda rifaron un bo anaco máis e ó final marcharon no seu coche.

Oxalá os fogares de refuxiados deixen de ser necesarios algún día, oxalá non morran tantos no Mediterráneo para rematar nun asilo cun muro así diante dos ollos. Mais esa “vergoña” de muro da discordia debe caer, e decontado. Mesmo facendo un grande esforzo por crer a versión dos veciños e da súa inocua intención (isto é, que “é só polo ruído”), tan só lle dá azos ó racismo, á discordia e á división, dificulta a integración dos dun lado e perpetúa os prexuízos do outro. As pontes son para unir, e os muros para dividir, así foi sempre. E neste país de muros saben dabondo, e das súas consecuencias tamén.

 

A relixión en Alemaña: Deus e os cartos

Sankt Emmeram
Igrexa católica de St. Emmeram, Regensburg

No noso país e estado cada vez se erguen máis voces a favor de máis separación da Igrexa (Católica, no noso caso) e o Estado, sobre todo no referido á financiación e á fiscalidade. E sobre todo nestes tempos, co goberno neonacionalcatólico que padecemos. Pónse como exemplo a “Europa”, ó “Estranxeiro”. Pero amigos, non é o mesmo dicir Francia, país no que a separación de poderes e da Igrexa e o Estado é sagrada, que dicir Alemaña, onde o estado é confesional.

Konfessionen in Deutschland.gif
«Konfessionen in Deutschland» por Dufo – Trabajo propio. Disponible bajo la licencia CC BY-SA 3.0 vía Wikimedia Commons.

En Alemaña a relixión forma unha parte moi tradicional da sociedade. Aquí non hai unha igrexa estatal e oficial, senón dúas, e a diferencia de España, teñen carácter confesional: a Católica Romana e a Evanxélica, a igrexa nacional protestante luterana. O número de fieis de un e outra é moi igualado (uns vintecinco millóns de inscritos), variando a proporción segundo o estado (de cotío, máis católicos no sur e máis protestantes no norte) pero tamén variando segundo a bisbarra ou a cidade. A Católica xa a coñecedes, segue os ditados do Papa de Roma. A Protestante son en realidade varias igrexas luteranas agrupadas na Igrexa Evanxélica de Alemaña. Non acreditan en certos sacramentos (eucaristía, penitencia), os santos ou a virxinidade de María. Mais son unha relixión cristiana e en cuestións de ética e rito as diferencias non son grandes. Algo que nos rechama: os sacerdotes (pastores) poden ser mulleres e non teñen que gardar celibato, podendo casar e formar unha familia.

O papel das dúas igrexas na reconstrucción democrática de Alemaña após da Guerra Mundial foi moi importante, e a súa labor benéfica e social é moi ben aprezada polo alemán medio. Por unha banda non estraña ver bispos nas inauguracións e actos municipais e civís, sobre todo na Baviera, onde o catolicismo é un acto de reafirmación nacionalista. Por outra banda, na vida social está moi mal visto o proselitismo e a intolerancia relixiosa: as dúas comunidades conviven estreitamente e respétanse. A identidade relixiosa do alemán é firme pero non invasiva co próximo. As guerras entre protestantes e católicos quedaron moi atrás e hai un ambiente de tolerancia mutua nos seus fregueses e certo ecumenismo nas súas autoridades, xa que en boa maneira comprenderon que deben camiñar unidas na sociedade alemá moderna. De feito, case todas as “conversións” (cambio de relixión) acontecen por mor do matrimonio. Así, a influencia das dúas Igrexas, e máis da Católica en Baviera, non é desprezable, e non é raro ver nos xornais os bispos opinando disto ou daquilo. A influencia política tampouco é pequena en temas coma o aborto, sobre todo na CDU de Merkel e moito máis na católica democracia cristiana bávara da CSU. Isto explica que a unión homosexual non teña categoría de matrimonio (tampouco a unión de feito fóra do matrimonio, hetero ou homosexual), malia segundo as enquisas a opinión favorable da sociedade alemana.

Unha das cousas que máis rechama a un migrante chegado a Alemaña é o sistema de financiación: un xeito bonito de dicilo é que os fieis sufragan os gastos de cadansúa confesión relixiosa. Cada alemán paga un imposto eclesiástico (Kirchensteuer) sobre o seu salario, que vai parar á súa respectiva igrexa. E non é unha dádiva simbólica, falamos de, por exemplo, no soldo dun traballador normal, de 30 a 60 euros mensuais. Fagan contas. Ese estatuto de “fiel” a unha igrexa é herdado, é como te inscribiran os teus pais ó nacer.

O peor para min é que o pago do imposto relixioso se utiliza como arma de discriminación. O ensino é en boa parte público e gratuíto, pero está tamén maioritariamente en mans das dúas igrexas. Se ben (penso) xa non se pode negar a matrícula dun neno nunha escola por motivos relixiosos, si se pode vetar a posibles traballadores. Tamén, por exemplo, se exercen unha conducta da que non gustan as autoridades eclesiásticas: divorcio, convivencia coa parella fóra do matrimonio, homosexualidade, etc., son susceptibles de non ser contratados ou de ser despedidos. O mesmo para calquera organización dependente das igrexas: benéficas, sanitarias, hospitais… institucións rexidas por en teoría por bispos, pero pertencentes ó sistema público e alimentadas por cartos estatais. E falamos de cargos profesionais non relacionados coa relixión (como serían os catequistas): enfermeiros, profesores…

Esta Pax Religiosa ten aparencia de crebar nos tempos que corren, e cada vez son máis as voces discordantes, e non só desde a esquerda. Unha razón é que as igrexas saben moito de atrapar impostos, pero pouco de pagalos: desfrutan de innumerables exencións e avantaxes fiscais. Recadan moito, e se algo distingue ó pobo alemán, é a vixilancia e esixencia de sobre como se gastan os seus impostos, por outra banda nun estado social coma este, moi elevados. E o exemplo dado polas dúas igrexas non é moi edificante, con casos como o do bispo de LimburgoFranz-Peter Tebartz-van Elst. 

Bischof Franz-Peter Tebartz-van Elst.jpg
„Bischof Franz-Peter Tebartz-van Elst“ da “Christliches Medienmagazin” pro – Flickr: Der Limburger Bischof Franz-Peter Tebartz-van Elst. Licenza CC BY 2.0 über Wikimedia Commons.

Resumindo o escándalo deste paxaro, á parte dunha actitude moi conservadora, clasista e pouco conciliadora, agradáballe levar un estilo de vida principesco e movido polo despilfarro: viaxes en primeira clase, hoteis de cinco estrelas, roupas caras… O escándalo principal xirou arredor da reforma da Residencia Episcopal. O orzamento disparouse duns previstos inicialmente 2,5 millóns de euros a preto de 40, coas continuas e insensatas modificacións esixidas por Tebarzt, que quería transformar unha residencia de por si nada modesta nun auténtico pazo versallesco, para a estupefacción e vergoña dos seus propios fregueses. E o peor pecado ós ollos dun crente e contribuínte xermano: mentiu nas contas. O papado do tamén alemán Benedicto-Ratzinger era tolerante con estas actitudes (sóavos Rouco Varela?), mais o arxentino Francisco-Bergoglio cesouno do cargo, xa que el (segundo pecado en Alemaña) non estaba moi disposto a demitir nin comprendía moito por que reprobaban as súas accións. O dano social e mediático á Igrexa Católica, neste caso, foi irreparable.

Malia as presións e ameazas de exclusión social (non recibir máis ningún sacramento, como o matrimonio eclesiástico), cada vez máis alemáns piden a apostasía: saírse da relixión e deixar de pagar este imposto. En Alemaña é un proceso bastante sinxelo. O apóstata queda exento deste imposto, pero iso si, tamén da vida relixiosa: non pode desfrutar de ningún sacramento (por exemplo o matrimonio eclesiástico, que neste país é un proceso independente do civil), optar a empregos en mans da Igrexa, etc.

O crego e os gansos. The priest and the gooses
Escultura satírica en Regensburg de Joseph Michael Neustifter, “A fonte do Predicador e os Gansos”, por diante e por detrás. Crítica á dobre moral e hipocrisía do clero.

Este é un problema de calquera recén chegado do noso país a Alemaña. Un dos primeiros pasos burocráticos do inmigrante é a Anmeldung, o empadroamento no concello de turno. O funcionario pregúntanos, de boas a primeiras, que cal relixión profesamos. Sendo españois asúmese que somos católicos e pregúntannos se estamos bautizados. Se dicimos que si, ai, xa estamos inscritos como católicos na máquina burocrática xermana e só será posible corrixir isto apostatando. Xa chegaremos a iso. Hai dúas posibilidades:

  • Dicimos a verdade. Somos católicos convencidos e dicimos que si, que estamos bautizados e que sufragaremos cos nosos xenerosos Steuer a Tebarzt e compaña, tal como facíamos no noso país co ático de Rouco. Ou pola contra, os nosos pais non nos bautizaron e estamos fóra desa relixión, e dicimos “non” sen ningún cargo de conciencia.
  • Mentimos coma cochos. Os nosos pais bautizáronnos, pero a nosa conciencia relixiosa está entre o ateísmo radical ou a relixiosidade “non practicante”, ese concepto tan español. O que non queremos “practicar” é pagar máis impostos. Daquela dicimos que non estamos bautizados e que non somos católicos (nin protestantes). Isto, malia ser o habitual, é unha fraude e as autoridades alemanas ameazan con investigar a inscrición católica noutros países e cobrar os atrasos. Unha ameaza que non soa moi realizable.
  • Está a terceira: ser “legal” e admitir que estás bautizado, mais log querer imitar os apóstatas alemáns e querer “borrarte” deste xogo. Aí ven o complexo: apostatar da igrexa católica en España non é tan doado e depende en boa medida da boa vontade da túa diócese. Sobre todo, como xa dixemos, se vives no estranxeiro. A maioría dos procesos de apostasía en España son por parte de residentes no estranxeiro que non queren pagar o imposto eclesiástico.

As incongruencias deste proceso:

  • Os funcionarios alemáns non informan plenamente das consecuencias de inscribirte como fregués dunha relixión, e non facilitan de primeiras información de como saír legalmente da túa igrexa, se é que así o desexas.
  • Esta decisión legal de pertencer a unha relixión non é adulta e consciente. Depende de se os teus pais decidiron que un sacerdote verquera auga sobre a túa testa cando non tiñas idade para saber defecar só. E vinte ou trinta anos despois, e se cadra tras unha década sen pisar unha igrexa, afecta ós teus impostos sobre o teu pequeno salario de inmigrante.
  • Como xa dixemos, o non inscrito queda fóra da vida católica (neste caso) en Alemaña. Pero non do seu país, non estás excomungado. Podes non pagar Kirchensteuer en Alemaña e casar e bautizar os teus fillos en España, por exemplo. Todo depende da comunicación entre as igrexas e os estados dos dous países, que no caso de España e Alemaña, teñen funcionamentos moi distintos. Mesmo en Alemaña isto está levado ós tribunais, xa que para o demandante a relixión, as crenzas e a fe son un asunto personal que non debería ter nada que ver coa túa vida civil e fiscal. Non sei como quedou o conto.
  • Non afecta a outras relixións, que teñen procedementos diferentes de financiación. Por exemplo, a terceira relixión en fieis de Alemaña, o Islam, máis de tres millóns de fieis, non ten imposto eclesiástico, en parte porque non existe unha congregación única a nivel nacional. Finánciase con doazóns dos fieis. O cal, de primeiras, parece algo moito máis sensato. Outras relixións, como a xudía, tamén seguen outras vías.

Consecuencias: a actitude abusiva e avarenta das dúas igrexas cristianas tradicionais, os diversos escándalos (os casos de pederastia e a actitude indulxente e encubridora do Vaticano nos anteriores papados desde logo que non axudou), e sobre todo nesta vida moderna, pagar impostos por unha confesión personal que non se profesa moi activamente, fan que número de solicitudes de apostasía (Kirchenaustritt) medren de ano en ano. O afastamento personal da relixión no noso país é un asunto personal, porque o Estado financia á Igrexa debaixo da mesa queramos ou non. En Alemaña, ser cristián sae caro, e cando amolece a fe o cidadán pregúntase por que ten que seguir pagando. A financiación das igrexas seguen sendo moi xenerosas, pero parece que é unha polémica que medra de ano en ano e que parece de raigames máis profundas có simple anticlericalismo. As igrexas alemás, menos enrocadas en posicións tradicionalistas como a católica española, veranse ameazadas pola irrelevancia social e a perda dos seus privilexios económicos. Mais… isto vai amodo. E máis nunha sociedade tan conservadora como a xermana. Pero vai.

Vela - Candle

Nomes e memoria

O outro día tirei esta foto e deume que pensar:

Memorial

Foi tomada nunha igrexa parroquial de Stadtamhof ó outro lado do Danubio, antano unha cidade enfrontada a Regensburg, hoxe un barrio asimilado á cidade. Nunha parede da igrexa loce unha inmensa lápida de mármore presidida centralmente por un crucifixo, tamén impoñente. Alí figuran os nomes de todos os soldados mortos procedentes desa parroquia nas dúas Guerras Mundiais, á esquerda da cruz os da Primeira, e á dereita os da Segunda.

Isto último é unha rareza, polo que puiden observar nestes anos. Non faltan os monumentos e memoriais ós soldados, xenerais e políticos da I GM, a Grande Guerra do 14, mais non é así para os da II GM. O pobo alemán desvencéllase daquela Wehrmacht, non era o exército alemán, eran os nazis. Estamos falando dun exército que contaba con 18 millóns de alemáns (estimade a paranoia militar deste réxime criminoso) dos que houbo 3.200.000 baixas (militares, non se contan civís, FONTE).

Non atoparedes monumentos nin memoriais “persoais” a soldados falecidos en combate do exército nazi, por motivos obvios. Os mortos, desde entusiastas nacionalsocialistas ata xente sinxela enrolada á forza, foron honrados unica e privadamente polas súas familias. Nos anos de posguerra e de rexeneración democrática ninguén quería ter pasado nazi. As fotos de papá ou do avó cun uniforme militar de calquera corpo da Wehrmacht foron ocultadas ou queimadas. Si que hai memoriais para os caídos na I Guerra Mundial (usualmente anteriores á II GM, mais sobreviven ata hoxe) porque carecen deses reparos traumáticos. Aquilo foi unha guerra que se perdeu e punto. O da II GM non, aquilo foi unha vergoña colectiva para o actual pobo alemán, xa antes do inicio do conflicto bélico.

IMG_6184.CR2
Lapa permanentemente prendida na Praza ás Vítimas do Nacionalsocialismo, Múnic

Si que hai, por suposto, monumentos á barbarie nazi (en xeral), ás vítimas do nazismo ou ó Holocausto de xudeus, xitanos e disidentes políticos. Se falamos xa non en xeral, senón en particular de nomes e apelidos de vítimas, lembrade o que contabamos das praquiñas no chan cos nomes dos xudeus deportados e asasinados. Pero non ós soldados alemáns. Outra razón é sen dúbida para evitar que eses lugares se convirtan en centros de peregrinación para os neonazis, como está pasando en certos sitios, moi ó pesar dos seus habitantes.

En canto á lápida que abre este artigo, malia o inusual de ver nomes de soldados mortos da II GM nun monumento público, tampouco atoparedes mensaxes heroicos nin laudatorios para estes militares. Tan só unha lembranza a fregueses da parroquia que morreron lonxe desta por unha guerra suicida, tráxica e sobre todo, estúpida. Só os nomes. E estes son numerosos: boa parte dos varóns da parroquia foron aniquilados na desfeita.

Berlín – Monumento ó Holocausto

Poucos pobos fixeron exame de conciencia despois dunha guerra como o alemán nas últimas décadas. Mais non todo son flores. Erguéronse desa inmensa catástrofe e convertéronse nunha nación de referencia, mais quedaron mortos nos armarios. Por exemplo, nos espectaculares xuízos de Núremberg xulgáronse os principais cabezas nazis que aínda restaban vivos, mais moitos mandos intermedios, inclusive rectores e gardas dos campos de exterminio, quedaron impunes, integrándose outra vez na sociedade civil ou aínda peor, nos corpos de seguridade e do novo exército. A Guerra Fría precisaba da súa experiencia.

IMG_6186
Praza ás Vítimas do Nacionalsocialismo, Múnic

Adolfiño, todo ledo co seu VW Escaravello. Conduce o seu construtor, Porsche.
Adolfiño, todo ledo co seu VW Escaravello (Volkswagen=”Coche do Pobo”). Conduce o seu construtor, Porsche.

Algo que fede: os que se enriqueceron na barbarie. A Volkswagen fundada polo mesmo Hitler, a compañía ferroviaria Deutsche Reichsbahn  (hoxe Deutsche Bahn) que tan eficientemente organizou a deportación de milleiros de xudeus alemáns, que ían morrer a cámaras de gas Siemens con gas letal desenvolvido pola Bayer. Certo que a colaboración era máis ou menos obrigada, mais todas as grandes empresas alemanas da época se enriqueceron nun réxime non só brutal e sanguinario, senón tamén lambón e corrupto ata os alicerces. Moitas destas empresas son hoxe multinacionais, co agravante de teren utilizado man de obra escrava procedente dos campos de concentración. A estes si que habería que pedirlles explicacións e compensacións.

Pensemos na nosa terra. Xa, hai grandes diferencias entre o nazismo e o franquismo (mais que colaboraban un co outro) e entre a Segunda Guerra Mundial e a Guerra Civil española. Mais só os máis manipuladores e manipulados negan que o franquismo foi unha ditadura que deixou moreas de vítimas. Pois ben, o franquismo tamén tiña as súas lápidas ós “caídos”. No noso agro galego son aínda ben habituais este tipo de placas conmemorativas nas igrexas cos nomes dos soldados mortos da Guerra Civil e con elas non puido nin a Lei de Memoria Histórica. Se as ve un cidadán alemán e nos pregunta por elas, vainos ser moi difícil xustificalo. Cales son as diferencias entre as súas e as nosas? Son ben claras:

  1. Tan só aparecen os “caídos” do bando parafascista ou “Nacional”. Non aparecen os “caídos” do bando republicano, nin os do campo de batalla, nin os de tantos represaliados nas súas casas, escolas, concellos, asasinados a sangue fría. Moitos dos cales, profesores, intelectuais, obreiros, labregos, mariñeiros, xente que nunca pegara un tiro. Na parroquia de Stadtamhof só había baixas por un dos bandos da contenda, pero na parroquia galega houbo seguramente mortos dos dous. Só figuran os de un, os gañadores.
  2. Non lamentan sen máis a súa perda, senón que glorifican e xustifican a súa “loita”.
  3. Aparecen xugos, frechas e demáis parafernalia fascista-falanxista, e proclamas que fan sangrar os ollos: “¡Españoles! La sangre de los caídos no admite traición”. (E loas a un tal José Antonio que, polo que preguntei, non era veciño da parroquia).
  4. Todo no lugar público por excelencia da aldea, a igrexa, a parroquia. Patrocinado pola Igrexa Católica coa tolerancia dos gobernos democráticos municipais elexidos entre o 1977 e o 2015. Que xa son anos. Sen ningunha enmenda ou aclaración histórica ó pé. Tal cal estaba en 1936.

Arriva España
Do Flickr de Sento, “Arriva España”. Fonte facendo click. Dereitos de uso.

E mellor non levemos o noso amigo alemán a ver o Val dos Caídos en Madrid porque lle ía estoupar a cabeza. Que diferencia hai co teu país, amigo? Que aquí os fascistas gañaron a guerra. E a historia escríbena os vencedores.

Cando nos imos reconciliar? Cando imos lembrar os mortos, pero TODOS os mortos? Que foi dos caídos “do outro lado”, dos que moitos, aínda que a efectos humanos careza de importancia, eran bos católicos? Cantos foron soterrados en segredo, cantos están en fochancas que este goberno español indigno se nega a investigar e desenterrar? De que hai medo?

Nunha destas pracas na igrexa de Santa María de Serantes (Laxe), lugar natal do meu avó paterno, figura o nome deste entre os “caídos pola patria”. Por desgraza, non teño fotografía. Se ben o meu avó loitou na guerra trátase dun erro, porque sobreviviu a esta e non deixou este mundo ata o ano 93. Quen debía figurar nesa macabra lista era o seu irmán, a quen aló levaron pero non trouxeron de volta. Nin o un nin o outro, e estou seguro que ninguén desa listaxe, eran “fascistas”, nin ata a sublevación do 36 sabían que era tal cousa nin tiñan unha idea clara do que era un “rojo”. Eran labregos, xente sinxela á que obrigaron ir a unha carnizaría en terras estrañas como Belchite ou Teruel, a matar compatriotas por algo que non entendían. Non eran animosos voluntarios da “cruzada”, eran enrolados á forza.

O meu avó, home de poucas palabras, non falaba nunca deste tema. Pregúntome que pensaría cando lía o seu propio nome entre os dos “caídos pola patria”. Supoño que nunca se sentiu un heroe por esa loita que el non empezou e da que cando menos acadou o seu obxectivo: non caer, regresar á súa vida. Non hai honra posible en figurar nesa lista. É a lembranza grotesca dunha traxedia e do fracaso dun país

Algún día maduraremos como pobo e non borraremos eses nomes da nosa memoria. Engadirémoslle os nomes “dos outros”, darémoslle unha digna sepultura a quen non a teña, estudaremos historia e miraremos para que cousas así non volvan acontecer. Seguiremos adiante. Mais, polo de agora, borremos ese xugo e frechas da ignominia. Tempo dabondo estivo alí xa.

O xogo de Merkel: inmigración si, inmigración non

Moitos mirades a Alemaña con envexa, e non é estraño. Un dos países máis desenvolvidos de Europa, unha economía que turra de toda a UE (xa que Francia non se dá erguido e Gran Bretaña anda ó seu), en comparación co noso paisiño, cheo de crises (en plural), paro, corrupcións (tamén en plural) e sensación de impotencia, opresión, depresión e carraxe. E tamén mirades os seus políticos, a Merkel que rexe o destino non só do seu Estado, senón tamén o de España e o resto de países que se fixeron a ilusión de coller o tren de Europa (entendida polos países de Europa con bo nivel de vida, unha terceira parte) e acabaron descarrilando.

Angela-Merkel-Pantone-Farbskala-von-Noortje-van-Eekelen
Pantone Merkel. Elixe a túa cor. Licencia Creative Commons de Neuewerbung.org (clicar para agrandar)

Mais, facédeme caso a un que vive aquí e que tampouco ten excesivas queixas de como lle van as cousas: Alemaña ten problemas e Merkel tamén, e non sempre se amosa como esa estadista sensata aínda que inflexible da que temos a imaxe no lonxano Sur. O seu gobernar é por moitas veces errático e contraditorio. Non vou falar de esa actitude parva de afogar as economías en crise e esnaquizar o benestar social e o consumo agardando así recuperar a economía, por aquilo de “non gastar máis do que se ingresa”, como se a economía dun país tivera a mesma complexidade que a dun neno de sete anos que recibe a paga os domingos despois de misa. Pois non, Angela, non. Non vai funcionar. Pero falemos do que acontece das fronteiras xermanas para dentro. De políticas migratorias. Velaquí o dobre discurso. O Goberno de Merkel proclamou que os profesionais europeos eran benvidos a Alemaña, sobre todo os cualificados. Lembrades? O efecto chamada funcionou en España, e expulsados pola crise o número de españois no país multiplicouse. Na meirande parte (non todos) con títulos universitarios ou profesionais que buscaban traballar “do seu” en mellores condicións ca na súa terra. Algúns acadárono, outros tamén pero tras un periodo difícil, outros fracasaron. Non é doado acceder ó mercado laboral alemán cun título e unha traxectoria laboral en outro país e sen desenvolverte ó cen por cen no idioma.

The Economist: Please can we start the engines now, Mrs Merkel? cover by Jon Berkeley #donttellmerkel
“Por favor Señora Merkel, podemos acender os motores xa?” Imaxe do Flickr de Duncan Hull. Fonte premendo na imaxe. Licenza.

Pero velaquí que o Goberno merkeliano abráianos con outra medida: aprobou unha lei que aumenta o control sobre as axudas sociais que reciben os inmigrantes comunitarios, mesmo posibilitándose a expulsión do país no caso de fraude ou mesmo sen el, cando o inmigrante en cuestión leve máis de seis meses sen traballar. Os españois, podendo sufrir o que nós lles facemos ós africanos en España. En fin. En resumo, por primeira vez un país membro da UE ameaza con expulsar a cidadáns comunitarios. Lembra ó caso recente do límite para a inmigración en Suíza, que pode facer perigar os acordos entre o país helvético e a UE, pero ollo, Suíza non é membro da UE. Alemaña si. Alemaña “é” a Unión Europea. O Goberno merkelita insiste malia todo, e nisto leva razón, que Alemaña precisa da inmigración e que se beneficia dela. A economía e o mercado laboral carburan, si, pero non nacen alemanciños e o país está en regresión demográfica. A única saída para que non se esboroe o sistema de pensións é aumentar a poboación activa coa inmigración. Non hai outra. Mais Merkel ve o ascenso de partidos eurófobos e mesmo xenófobos como Alternative für Deutschland (AfD), que lle están comendo votantes pola dereita, e pola presión do irmán bávaro da CDU, a intransixente CSU. E daquela invéntase que aquí non se vén por Turismo Social (Sozialtourismus) e que moitos estranxeiros veñen aquí a desfrutar de axudas sociais (que as hai, e son xenerosas) que non existen no seu país e das que non participaron solidariamente. Alguén decidiu que queixarse da inmigración dá votos. Pero mira unha cousa. A ver. Imos por partes. A que vén esta esquizofrenia? Precisan dos inmigrantes ou hai demasiados? En que quedamos?

Immigration
Imaxe do Flickr de Andrea Barisani: Immigration. Fonte: premendo na imaxe. Licenza Creative Commons Attribution-NonCommercial 2.0 Generic (CC BY-NC 2.0).

Os sinalados co dedo non son os españois, cuantitativamente unha parte pequena da masa inmigratoria en Alemaña, aínda que con esta lei poidan verse moi prexudicados. O dardo vai disparado contra a inmigración procedente dos novos países membros da Unión, en concreto de Europa do Este e máis en concreto contra búlgaros e romaneses. Houbo unha vaga de chegados destes países que non foi masiva en xeral, pero si que foi problemática en certas cidades (Duisburgo, Fráncfort, etc.) que non estaban preparadas. Saltaron as alarmas cando presuntamente os romaneses e búlgaros foron en masa a pedir as súas axudas sociais, o célebre Hartz IV, o subsidio por excelencia do sistema social alemán. Pero, foi así? Existe esta “invasión” de chupóns con acento eslavo (ou latino)? Estas cousas corrobóranse ou desméntense con cifras, e as do Instituto do Mercado Laboral e Investigación Laboral non enganan. Un 7,7% dos residentes en Alemaña cobran o Hartz IV, e sobe ata o 14,7% no caso dos estranxeiros, lóxico, por ser máis proclives á exclusión social. Mais no caso dos súbditos romaneses e búlgaros é superior á media, mais inferior á media dos estranxeiros: un 10%. O 80% dos perceptores desta axuda son alemáns. Se falamos de fraude na percepción das axudas, non é superior procentualmente neste subgrupo que na media. Ou sexa, os estranxeiros comunitarios non perceben significativamente máis axudas, nin defraudan procentualmente máis cós propios alemáns.

Captura de pantalla 2014-12-08 a las 19.40.02
Taxa de paro. Fixádevos: na primeira columna, o % de paro do conxunto de romaneses e búlgaros. A segunda, só búlgaros. A terceira, só romaneses. A cuarta, a de estranxeiros do resto dos “novos” países (Estonia, Chequia, etc.). A quinta, a dos países do sur, ou sexa, NÓS (España, Italia, Grecia e Portugal), un 10,9%. A sexta e penúltima, o paro no total dos estranxeiros en Alemaña e a sétima e última, o paro no total de Alemaña. Fonte, páxina 7

Pois claro que pode haber romaneses que defrauden, españois que só veñan aquí de festa e a cobrar o paro sen intención de traballar, e andaluces preguiceiros e galegos que respondan con preguntas. E tamén hai estranxeiros que queren traballar, e de feito traballan, e alemáns que viven da sopa boba mentres vén a RTL e beben cervexa do Aldi: non xeralicemos, por favor. As leis téñense que basear en realidades, datos e cifras, non absurdas alarmas sociais alimentadas polo sensacionalista Bild (e aplaudidas por diarios máis serios) nin en populismo electoralista. Non existe unha fraude social masiva por parte dos estranxeiros, iso é unha falacia. O que hai é medo á Armutszuwanderung, a Emigración da Pobreza, que non veñan os enxeñeiros e informáticos que agardaban e si esfarrapados non cualificados que procuren oportunidades de traballar mellor, xa veñan do Este ou empurrados pola brutal crise no Sur de Europa, na que, mira ti, as políticas da UE e do Goberno Federal e do Bundesbank e a Troika (son todo sinónimos) teñen moito que ver. Neste caso, galegos, españois, portugueses, romaneses e checos imos no mesmo barco. Efectos reais? Con que se controle mellor a fraude nas axudas non pode discordar ninguén. Expulsións directas? Meter a xente esposada nun taxi con destino a Varna, Timisoara, Chiclana ou Valdeorras? Pouco realista. O que si vai acontecer é que van dificultar as axudas ós estranxeiros (ós alemáns non, que eses votan!) e que moitos se non atopan traballo de contado terán que regresar, porque permanecer en Alemaña será insostible. Estamos falando dun país no que catro millóns de residentes, entre eles dez milleiros de españois (fonte) cobran unha axuda malia teren un emprego, porque este non abonda para sobrevivir. Eís os famosos minojobs, o segredo do desemprego cero xermano. Moito traballo, pero moi precario e con diferencias brutais de salarios entre o cualificado e o non cualificado. Se cadra con máis inspección laboral en contra do abuso (xente contratada por minijob por 15 horas semanais traballando o triple, traballadores asalariados camuflados de autónomos para non pagar S. Social, etc., etc.) solucionábanse moitos problemas.

Máis consecuencias: que a meirande parte dos españois, malia ser teoricamente obrigatorio, non fagan a Anmeldung ó chegar, que vén sendo coma o empadronamento. Se non consta que estás no país o tempo non corre e ademáis estás cuberto sanitariamente pola Seguridade Social española. Sempre hai tempo de facela, cando precisamente se atope un emprego ou se pida unha axuda, ou as dúas cousas. Por que demo o ían facer ata que non quede máis remedio? Por iso o número real de cidadáns españois e galegos en Alemaña é moi superior ó “oficial”. Así que, miña Merkel: aclárate. Ou queres inmigración (dentro dunha orde, etc., etc.) ou dis que sobramos. Daquela os estranxeiros collemos a maleta outra vez, regresamos e deixamos de pagar cotizacións e impostos directos e indirectos no teu paisiño. Porque para iso si que os Fernández e os Regueira somos tan cidadáns como os Müller: para pagar. Os dereitos son outra cousa. Pero cando marchemos, a ver como lle explicas a Herr Müller que non hai cartos na caixa para pagarlle a pensión. Non é con populismo electoralista como vas saír dese círculo vicioso. E ese é un xogo moi perigoso e pode revirarse na túa contra. Lémbrame á frase de canda nos 60-70 se abriron as fronteiras alemás para os necesarios traballadores españois, italianos e turcos: “Pedimos man de obra. E viñeron persoas“.

Mural emigrante - Wallpaint emigrant
Mural preto da praza de San Pedro de Mezonzo, na Coruña. Foto miña, pero non sei quen o pintou. E vós? Licenza.

Nota: hai uns meses na Voz de Galicia preguntáronnos a varios inmigrantes que opinabamos desta nova lexislación e xa din unha opinión, máis abreviada.

Artigo en Sermos Galiza

A xente de Sermos Galiza, medio xornalístico en galego en dixital e en papel, adicou o seu suplemento monográfico A fondo ó tema das comunidades galegas no exterior baixo a coordinación de Débora Campos. Entre outros artigos, haberá un dun arxentino que emigrou a Galiza e deu en escribir (magnificamente) na nosa lingua, Eduardo Estévez. Ademáis da propia Debora e Eduardo escriben Micaela Fernández, Gabriel Rei-Doval e entrevistan a Vítor Freixanes. E tamén escribe certo galego que marchou para Alemaña e conta como é escribir en galego no estranxeiro. Eu mesmo.

Atoparedes o xornal, incluído o suplemento, nos quioscos a partir do xoves 30 de Outubro. Se vos presta máis o dixital, podedes descargar o suplemento A Fondo por separado na loxa de Sermos Galiza.

“-O que fai especial a historia de Francisco Castiñeira é que el escolleu funcionar como escritor dentro do sistema literario galego vivindo en Alemaña. Esas maneiras da pertenza, da cidadanía, son sempre desafiantes porque os Estados non son tan flexíbeis e aínda pensan as nacionalidades e os dereitos en función de relacións que xa non existen. Por outra banda, a historia de Francisco Castiñeira funciona en diálogo coa do escritor Eduardo Estévez, que fixo un camiño oposto: de América Latina á Galiza, do castelán ao galego. Porque tamén él é un poeta galego, pero porque si, porque lles gusta, porque lles peta e queren e dálles a gana. 

Galiza é moito máis cun recanto da península Ibérica. Galiza é un pobo espallado no mundo. Un pobo que escribe, que fai música, que ten empresas e fai negocios. O día que o goberno galego se decate dese potencial, outro galo cantará para todos vós e todos nós”.

Captura de pantalla 2014-10-30 a las 16.27.32

Votar no estranxeiro, esa xolda

https://www.flickr.com/photos/deningures/6077535444/player/

Emigrar e vivir no estranxeiro trae problemas, xa o sabiamos todos. Pero votar no teu país non debería ser un deles.

Primeiro, e isto é unha opinión personal: hai que votar. E dío alguén ó que non lle convencen ó cento por cento ningunha das opcións electorais. Nin ó setenta e cinco por cento. Pero non creo o de “todos (os políticos) son iguais”. Non é certo. Algúns non nos serven, porque serven a outros, e son corruptos, incompetentes, inoperantes, preguiceiros, soberbios. Outros, cos seus fallos e erros, non o son. Escollede a opción menos mala, e o Monstro Voador de Espagueti me libre de dicirvos a quen tedes que votar. Pero gustaríame que se rachara o bipartidismo, beneficiado pola abstención, que de seguro será brutal o vindeiro domingo. Razóns: o desencanto coa Europa dos mercaderes, a da Troika e dos burócratas, a falta de transparencia no funcionamento da UE, a decepción e sobre todo, o anoxo (e noxo) da poboación con toda a clase política deste país. E por riba hai furbo… En fin, que si, que vale, que non todo debería reducirse a votar cada catro anos. Se a cidadanía ten poucas posibilidades de intervir nas políticas que lle afectan, loitemos por máis, por suposto. Mais non ignoremos as poucas que temos. Pero facede o que vos pete, eh. Votar é un dereito, non votar tamén. Só discuto a utilidade desta última opción.

Entramos no do voto emigrante. Deberiamos ter dereito a votar nun país no que xa non residimos? Non falta quen o negue, quen di que se un non reside non ten dereito a decidir sobre as políticas que si afectan ós residentes. Quen di isto imaxina pás de votos para o PP carrexados por métodos escuros desde as Américas, e houbo moito de verdade neste feito. Mortos votando e garantías que se esixían só de fronteiras para dentro. Esa fraude rematou co do “voto rogado”, xa entraremos nisto. Outro argumento que tampouco falta é que “os emigrantes venden o seu voto por unha laconada no Centro Galego”. Esta lenda ten que ver que o voto emigrante é para o PP. Falso. A tendencia de voto é semellante para os galegos residentes en Galicia ou no estranxeiro, axudado pola baixada da media de idade do votante, tanto pola nova emigración, en xeral moza e disconforme co sistema (madia leva! Tiveron que marchar por motivos económicos), como pola aparición de votantes galegos de segunda e terceira xeración, nacidos no estranxeiro, de tendencia política moi diferente ós seus pais. E moitos, moitos residentes si se deixaron vender por laconadas e clientelismos. É o que hai. A min tampouco me gusta, pero non deixa de ser verdade.

Aínda non rebatín o argumento “se resides, decides, e se non, fó***te”. Primeiro, nas eleccións locais xa non votamos, e non protestarei contra iso. Segundo, negar o voto a toda esa poboación que xa non reside en Galiza é negarlle a súa galeguidade, a pertenza á comunidade. Queremos axudar a decidir o futuro da nosa terra, xa que o presente está tan fodido que tivemos que facer a maleta. Queremos ter unha terra á que volver, ou polo menos para que volvan os nosos fillos, ou para que non amolen ós nosos achegados que nos quedaron alí. Estragar ese capital humano e deixalo fóra da sociedade sería un erro irreversible.

Estádesme a dicir que os emigrantes da miña xeración non están implicados na actualidade do país? Hoxe en día, con internet? E os que quedaron, si o están, no cento por cento dos casos? Como se mide iso?

Agora entramos no do voto rogado. En vista de que era un desfase e a fraude agromaba, liquidouse o sistema electoral anterior para os residentes no estranxeiro, e agora o voto hai que “pregalo”, hai que solicitalo. Non de xeonllos, pero case que podes rezar para que todo funcione. Primeiro tes que estar no Censo de Residentes no Estranxeiro (CERA), pero se emigraches despois do 31 de Xaneiro, abur iogur, porque só é para os inscritos nese censo con anterioridade a esa data, ou disque, ou seica, porque nin hai información nin hai a quen lle preguntar. Claro, sacan unhas listas e pendúranas no taboleiro do consulado que queda a 200 km do teu lugar de residencia. Poden ser menos quilómetros, sobre todo se vives en Múnic, Fráncfort ou Berlín, pero non todos temos esa sorte.

Supoñamos que o do censo non é un atranco. Chégache a documentación para SOLICITAR o voto. Por experiencia, a nós chegounos seis días antes de que rematar o prazo, o 26 de Abril, e vivimos nunha cidade de Alemaña, non quero pensar nos que residen noutro continente con servizos de correos máis deficientes. Pois con ese papeleo, se te aclaras, solicitas o voto. É un dereito teu, pero tes que pregar por el. Agora, agardar.

(Fonte desta imaxe e da anterior, da páxina de Marea Granate, premendo na imaxe)

Pois se tes sorte e as fadas da democracia axudan, chegarache a documentación para votar, esta si, de verdade. As papeletas de todos os partidos, TODOS, as Falanxes todas (hai varias, meus!), os animalistas, o partido das enfermedades raras e os de Podemos co careto do Pablo Iglesias no logo (non, este non). Todas. E dúas copias dunha certificación de nonseiqué de que xa estás no censo, o que pensei que xa estaba claro cando che mandan todo iso (por segunda vez). Tamén tes que adxuntar unha copia do DNI, e o sobre grande vén cun sobre máis pequeno (para a Xunta Electoral, creo) e logo o sobre de votar, no que van as papeletas. Tamén o das instruccións. Todo isto anima e incita a exercer o noso dereito democrático, non?

Toda esta movida podes presentala no consulado e votar en urna, para isto me abriu o Consulado de Múnic entre o 21 e o 23 de Maio, tres días laborais nos que non me é posible facerme case dúas horas de tren, votar e outras dúas para regresar. Descartado. Terei que enviar o voto. Debo aclararme con tanto papel e sobre (teño unha motivación a proba de bombas, ou sexa, que son moi testalán) e envialo todo por correo. Prazo: o martes 20 de Maio. Considerando que a cousa chegou o venres non puiden mandalo ata o luns 19. Envieino e votei. Votei? Seguro? Non, seguro non estou. Non terei confirmación de que o voto chegou ó consulado e que aí se tramitou correctamente. Só me queda ser optimista. E rosmar. Para iso a xente escribe blogs.

A miña compañeira pasou exactamente as mesmas ca min, coa diferencia de que o segundo envío (as papeletas para votar e o resto da mandanga) non deu chegado. Por que? Non sabemos. Suponse que o seu rexistro no censo está en orde, porque o primeiro envío (o solicitamento de voto) si que lle chegou correctamente, e enviámolo á vez. E cousas así lles pasan a milleiros de emigrantes. Quédalle reclamar. Ou facer un blog. O que queira menos exercer o seu dereito a votar.

Fallos á marxe, é un sistema dificultoso, inxusto, discriminatorio e bastante absurdo. Teñen que funcionar os envíos dúas veces nas dúas direccións, dentro de prazos demasiado estrictos (polo visto, máis estrictos para o votante que para a propia Administración) e pouco realistas. Pero o drama non está nos votos que este sistema extravía, anula ou esnaquiza, senón nos que disuade. O voto CERA caeu un 95 % nas últimas eleccións, e se ben hai que celebrar que os defuntos descansen en paz e xa non voten, eu aquí vexo o problema nos emigrantes vivos, que son persuadidos pouco sutilmente de non meterse nesta lea e, sinxelamente, non votar. A min moi democrático non me parece. Tamén fomentan este pasotismo no electorado de dentro das fronteiras, pero fóra delas é moi efectivo.

Ten que haber unha solución, entre o dos votantes zombis e os heroes contra a burocracia e correos. Apuntan os da Marea Granate o da Circunscripción Única de Residentes no Estranxeiro. Paréceme unha idea centralista que só me serviría para as europeas e que me excluiría da cidadanía galega para englobarme nunha especie de limbo de emigrantes. Non sei que se faría nas autonómicas, pero non se podería votar en clave da provincia ou autonomía da que es orixinario. Eu quero votar como galego, non como “integrante da provincia tal” nin como emigrante. Mais haberá outros emigrantes con outra sensibilidade. Outra é o voto electrónico. Coa tecnoloxía actual poderíase votar con garantías legais sen facer esta gimkana imposible de papeis e prazos imposibles. Podería usarse ese marabilloso DNI electrónico que nos “implementaron” e que é tan útil para tantísimas cousas. Si, esa foi con retranca.

En fin, non sei a solución, recoñézoo, pero haberá que buscala e esixila. A consolación é que a Lei Electoral en España, en xeral, para residentes ou non, é inxusta e sempre favorece os mesmos. Agora que o penso, isto non é consolación ningunha. É unha vergoña.

Remítome ó segundo parágrafo: por difícil que volo poña, ide votar. Se es emigrante non, tarde piaches, pero se andas por aí pásate polo colexio electoral e axuda cambiar todo isto, que xa vai sendo hora. Que ata aquí chega o cheiro.

https://www.flickr.com/photos/deningures/11911467063/player/