Blog

De volta – Due back – Zurück

Hai cinco anos, case seis, non estabamos en corentena e esta familia aínda non era exactamente unha familia e viviamos na fermosa cidade bávara de Regensburg.

Passages

Hai cinco anos, case seis, houbo un certame de relato con motivo do irmanamento de Regensburg coa cidade escocesa de Aberdeen. Presenteime e acadei un premio, sendo ademáis incluído no libro colectivo “Passages“, e por riba acabei convidado a coñecer a cidade de Aberdeen.

Tanto ten. O caso é que pensei que podería agasallarvos o relato gañador en trilingüe: en galego, claro, e tal como foi publicado, en alemán (lingua na que foi concebido, o cal explica a sinxeleza da linguaxe) e inglés. O tema é familiar: o retorno do emigrante, que aínda demoraría uns anos no noso caso, e o agarimo pola cidade que foi o meu fogar durante varios anos.
Ao comezo deste artigo tedes a ligazón para descargar o pdf do relato. Agardo que vos guste.

Nova daquel certame: ligazón

Ponte de Pedra - Stone Bridge - Steinerne Brücke, Regensburg
Regensburg / Ratisbona (foto miña)
Aberdeen beach
Praia de Aberdeen, Escocia (foto miña)

A quinta canción

Neve en Múnic

Sempre facían unha pequena pausa entre a cuarta e a quinta canción, e aí aproveitou para mirar o maldito móbil, agachado detrás dos amplis, e botar un grolo de auga. Nunca o miraba, odiaba os músicos que o facían, que non se concentraban, que non o daban todo. Pero tiña a nena enferma e quería ver se a muller escribira algo. Mil notificacións encheron a pantalla. Nanki morrera, o seu Nanki. Que importaba como.

Pensou, e agora que, que facemos co concerto, e maldiciuse por pensalo nun momento tan fodido, pero precisamente. Sobre ese escenario só o sabía el, pensou en Aitor o batería, tamén tocara con Nanki, os tres foran bos amigos. Eran unha boa banda. Agora tiña esta e estaban en concerto, e el sabía que Nanki morrera e non sabía en que máis pensar, nin que facer, e que só o feito de que nunca ía poder coller ese mesmo móbil e falar con el era inmensamente estúpido e convertía calquera outra cousa nun absurdo.

Deberían seguir tocando, estar nese grande festival era vital para a banda e o disco. Show must go on. Ou mellor non deberían seguir, cancelar a actuación, descolgar a guitarra, ir detrás do escenario, chorar, romper algo, viría Aitor a preguntar que pasaba, el contaríallo, abrazaríanse.  

Outra decisión a tomar: dicirllo a Aitor ou non.

Só tiña gana de marchar, pero estaba de pé cunha guitarra diante dunha audiencia inmensa, unha morea de xente que ignoraba o que estaba a pasar dentro del, e que por riba estaba respondendo ben á actuación. Finxiu fedellar nos trastes para gañar tempo, pero a distracción non podía durar moito, cumpría atacar o quinto tema ou marchar.

Mirou para Aitor, alá no fondo sentado detrás da súa batería e advertiu a un dos técnicos, moi serio, falar con el. Non podía ouvilos, pero viu demudar a cara do seu compañeiro, abrir os ollos desconcertado, apertar os beizos, levar as súas enormes mans á cabeza. Dixéranllo, sabíao, non lle cabía ningunha dúbida. O percusionista mirou para el, buscando no guitarrista respostas que non ía atopar, el sentiu subir as bágoas ardendo pola gorxa, sen atreverse a saír.

Por riba, tocáballe a el dar a intro de guitarra da quinta canción. Era o momento, podería explicarllo ao público, desculparse, recoller e marchar. Pero en vez diso sacoulle uns acordes afiados e limpos ao instrumento, con rabia e precisión, chantando os ollos nos ollos de Aitor, que correspondeu cos seus golpes de bombo, graves coma tronos, a cara seria, bourando máis forte ca nunca mentres entraba o resto da banda.

Curruncho de Maratón (13): CD Lugo, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Peru, Montero, Mollejo; Bergantiños, Vicente; Aketxe, Çolak; Sabin.

Deportivo - Lugo by Fran Castiñeira on 500px.com

Pois cando hai pouco que contar, mellor contar pouco: o que vale para a narrativa literaria tamén vale para a crónica deportiva afeccionada e personal. Entre as discusións absurdos se un Dépor-Lugo era un derbi galego ou non era un derbi ou era un derbi pero non O Noso Derbi, os lucenses visitaban Riazor. A liña do descenso a marcaba o propio Lugo, dous puntos por debaixo do Dépor. Unha vitoria coruñesa deixaría o descenso a un colchón de cinco puntos, unha derrota faríanos caer no pozo. Ao final, empate e todo como estaba.

Partido espesísimo do Dépor. Baixas de Somma (para longo) e Gaku, o que fixo atrasar a Nolaskoain á defensa e probar cun pintoresco centro de campo Bergantiños-Vicente. Non funcionou. O Dépor é un equipo ben armado atrás que bate con forza a equipos que teñen o balón e deixan espazos (aínda que non funcionou co Zaragoza a semana pasada, si o fixo con Cádiz, Las Palmas e case co Xirona se non o impedise o árbitro) pero que se enlama con equipos parecidos a el, como o propio Lugo, que renuncian ao balón e ao ataque. Os branquiazuis non souberon mover o balón nin iniciar a xogada, crearon pouco perigo e os lucenses fixeron un encontro moi serio, dados os seus recursos. Se fósemos neutrais diriamos que foi un partido moi aburrido, ás veces duro, e que o empate foi xusto. Sabendo que cada punto é ouro, a sensación é de que hoxe había que gañar e que agora hai que saír a morrer en sitios máis complicados, como Almería.

Pouca flexibilidade no banco, os trocos chegaron tarde e non aportaron nada. Vai custar cambiar o esquema mental contra equipos así, abrirse máis e se cadra saír cunha defensa de catro e non de cinco. Fernando atopou a fórmula do éxito, non quere arriscarse a mudala e o obxectivo lóxico agora é rañar puntos e afastarse do descenso, pero parece que nos colleron o truco e que se require flexibilidade, dentro das posibilidades do plantel, que non son moitas.

Mención especial: nesta defensa de circunstancias sen o xefe Somma, sen Lampro (vendido, un erro), o deficitario Montero, Bóveda e os atrasados e incómodos nese posto Peru e Mollejo, o clube tivo a sorte de atopar un fenómeno como o rioxano Mujaid Sadick. Está imperial, hoxe e todas as semanas anteriores, posiciónase como un veterán e fisicamente é espectacular, chega a todos os cortes e sempre toma boas decisións. A ver se o atamos e se nolo levan, polo menos que deixen cartiños para pagarlle a Ab4nk4.

Curruncho de Maratón (12): Girona FC, 2-2

Antes do partido houbo un espectáculo de luces e bandeiras e música e eu cheguei tarde e non teño nin idea de debido a que era tal cousa tan Núremberg’36. Fixen foto.

Non me apetece moito escribir esta crónica, do anoxo que me provoca o acontecido o venres. Aparte diso, chega un pouco tarde e léstelo todos: cúrtase a xeira de vitorias con este empate, culpa do VAR, arbitraxe polémica, etcétera. Pero é que claro, non estabades alí. Unha mágoa. E unha mágoa aínda maior: Figueroa Vázquez, árbitro do colexio de Andalucía, si que estaba.

Imaxinade que chegades a un posto de traballo para o que non estades cualificados dabondo, nin por asomo. A cousa vai saír mal. Que opción tomades, para minimizar danos? Seguramente facer o que sabedes e manter un perfil baixo. Figueroa non. Figueroa é o pintor que non ten nin perralleira idea de debuxo e que decide ser protagonista dando brochazos no lenzo co seu pene.

Ademais, Figueroa leu un día que un bo árbitro non teme pitar en contra do equipo de casa. Pero entendeuno mal, como tantas outras cousas: pensou que para facer unha boa arbitraxe había que pitar seguido contra o equipo de casa. A ser posible, nunha actitude prepotente e fachendosa, descortés co equipo branquiazul e tremerosa e servil co vermellibranco. Sufrímolo en moitos partidos contra o Real Madrid ou Barça, pero non tiña idea de que o Girona tivese a vitrina chea de Champions e puidese condicionar así a un árbitro.

Pero é que Figueroa o entendeu todo mal. Entendeu cada loita polo balón por falta do Deportivo, entendeu cada xogador branquiazul coma un inimigo, entendeu cada protesta lóxica polas súas enésimas decisións inxustas como cartón amarelo, entendeu a reiteración de faltas dos visitantes como cousa normal e non punible, entendeu unha labazada de Stuani a un deportivista como unha anécdota do xogo, entendeu co tempo cumprido un comentario de Vicente Gómez (“Hoxe non te podo felicitar. Estiveches mal, mal.”) como unha grave aldraxe merecedora de cartón vermello. Sobre todo, Figueroa Vázquez non entendeu que vinte e cinco mil persoas non acoden a un estadio para velo a el, senón aos outros vinte e dous mozos vestidos de curto. Un árbitro que ten tres xogadas decisivas e se trabuca ten mala sorte. Un árbitro nesa actitude continuada, incompetente e prepotente durante noventa minutos é un bardallas e un perigo para o fútbol.

E non hai espectáculo futbolístico se o árbitro non quere.

Diría que é malo, pero daquela nos rotinarios lances do xogo (fóra de penaltis e xogadas decisivas de gol) prexudicaría aos dous equipos, pero só nos amolou a nós. O bo, que o Dépor o fixo todo contra un dos mellores equipos da categoría, pero rectificando a frase anterior, non hai Deus que gañe se o árbitro non quere. Chegamos a poñernos 2-0 , marcaron os xerundenses e volveron a meterse no encontro, pero por desgraza son un profeta de malas novas.

Vendo o despropósito do colexiado (ao meu carón sentaron dous rapaces árabes e fixeron un crash course de faltadas en español/galego e remataron apuntando á filiación materna do xuíz) díxenlle a miña compañeira de asento e sensabores futbolísticos que “Este FdP vainos inventar un penalti en contra”. E así foi, no 85′: pitoulle unha falta ambigua e leve a Montero fóra da área que tras consultar o VAR (polo pinghanillo, non foi ver a pantalla) trasladouna para dentro da área para asubiar pena máxima. Agardou para facelo rematando o partido. 2-2, resultado mesmo positivo contra un equipo moi potente e que mesmo asinaríamos antes de entrar no estadio, pero non despois de saír. Roubáronnos dous puntos, tiñamos que gañar e o rival non podía impedilo. Pero ese señor non quixo.

Pouco futbolístico que comentar. Partido moi tenso (grazas a Figueroa Vázquez), gustáronme Aketxe e Shibasaki, Bergantiños substituíu o mancado Somma e respondeu cun golazo, Mollejo hiperrevolucionado (e goleador, 1-0 dun suave calvorotazo ao pau oposto) e trocado por Fernando para evitar que vira a segunda amarela. Çolak mal, desatinado. Mujaid inmenso, o mellor, gañou tódolos cortes por carreira e de cabeza, fantástico. Montero pésimo. Inexperiencia e penaltis discutibles aparte, penso que o clube cometeu un erro retendo ao canteirán do Atlético e deixando marchar a Lambropoulos e non fichando a outro central. E con Somma mancado, temos que apandar con el. Non dá o nivel, nin con anteollos nin sen eles.

Quedemos co bo: nin os mellores de Segunda poden co Dépor sen axudas. A permanencia chegou estar a nove puntos por riba, e a sensación de que era imposible gañarlle a ninguén. Agora estamos cinco puntos por riba desa liña do descenso, e mirando a canto quedan os postos de promoción de ascenso. Eu vexo a permanencia por feita pero o segundo moi complicado. Pero claro, o Dépor fai movidas así. Para mal, e ás veces, para ben. Soñamos?

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma (Bergantiños, min.9), Montero, Mollejo (Salva, min.46); Peru, Gaku; Aketxe (Vicente, min.86), Çolak; Sabin.

Goles: 1-0, min.17: Mollejo. 2-0, min.60: Bergantiños. 2-1, min.77: Stuani. 2-2, min.85: Stuani.

Curruncho de Maratón (11): UD Las Palmas, 2-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero (Bergantiños, min.63), Mollejo; Peru, Gaku; Aketxe (Vicente, min.86), Çolak, Sabin Merino (Beauvue, min.70).

Goles: 1-0, min.18: Sabin. 1-1, min.67: Somma, en propia meta. 2-1, min.74: Bóveda

Seis de seis. Se nolo din hai mes e medio non o cremos. Pero seguimos o idilio, a lúa de mel, o amorío entre Fernando Vázquez, o plantel, a bancada e os resultados. Seis vitorias seguidas, cinco baixo a batuta de Fernando. Nos 21 primeiros partidos da liga colleitáronse uns paupérrimos 12 puntos. Agora en só media ducia de encontros, 18 puntos. O fútbol é incrible. E nas súas augas máis inverosímiles, para ben e para mal, navega o Dépor, navegamos nós.

Torre de Maratón, Estadio de Riazor by Fran Castiñeira on 500px.com

Considerando só este refacho, non foi o mellor Dépor, pero chegoulle para vencer. Oficio, orde e experiencia, cousas que se ausentaron no pasado recente. Con todo, o Dépor foi chegando ata o gol de Sabin Merino, incrible o deste rapaz, a gol por partido e leva catro. Pero os coruñeses apagáronse, repregáronse de máis, a UDLP mereceu marcar pero estragou as súas ocasións e se o partido rematase no descanso co 1-0, diría que a vitoria deportivista foi inmerecida.

A segunda parte foi outra cousa. Os nosos cedéronlle outra vez a posesión aos canarios, pero doutro xeito, controlando o partido, impedindo máis ocasións do rival e saíndo a trabar na contra. Porén, o fútbol non é moi cumpridor co tema da xustiza e os da illa empataron cun gol en propia porta de Somma. Mais os branquiazuis (de novo con raias horizontais, desafiando meigallos) apretaron e marcaron o 2-1 coa fe de Mollejo (unha vez máis) e a cabeza de Bóveda. Dobrete euskaldún. Incrible a loita do alopécico extremo propiedade do Atlético, moi bo partido de Merino e Aketxe, algo apagado Çolak, pero con Peru e Gaku amosan ser un dos mellores centrocampos da segunda.

Se cadra non vemos o final desta xeira de vitorias polo sistema de Vázquez: non lle importan as vitorias anteriores, como tampouco as derrotas herdadas no seu momento, o importante é este partido. Agora seguro que só está pensando na visita ao Alcorcón. E funciona.

Estadio de Riazor by Fran Castiñeira on 500px.com
Hoxe o clube agasallou os asistentes con estas camisolas. 

Dachau, ensaio do horror

Dachau é un concello da periferia de Múnic, como tantos outros, á vista non ten nada de especial. É usado por moitos como cidade dormitorio para ir traballar a Múnic, coa que está ben comunicada. Porén, moitas das mulleres que viven alí e quedan grávidas fan as xestións para parir nun hospital de calquera outro concello, Freising, Fürstenfeldbrück ou un do mesmo Múnic. Non queren que na cédula do seu fillo figure Dachau como lugar de nacemento, aínda que vivan alí sen problemas. Na Alta Baviera, o nome de Dachau non evoca nada especial, fóra dela o horror, o noxo. Aquí houbo un importante campo de concentración, coñecido daquela en toda Alemaña. Se cadra non o máis grande nin terríbel (iso queda para os de Auschwitz/Oświęcim), pero si o primeiro, o pioneiro do terror nazi. Se hoxe fixeron 75 anos da liberación de Auschwitz, farán os mesmos o 8 de Maio do cese do terror en Dachau.

Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com

A porta coa famosa lenda “O traballo libera”. A cancela foi roubada e recuperada en Noruega.

Hoxe en día o campo é un memorial onde se explica a súa historia, funcionamento e homenaxea as vítimas. Din en visitalo un gris e frío día de Decembro do 2018, poucos meses antes de abandonar definitivamente Múnic e Alemaña. Verdadeiramente, o lugar méteseche dentro da pel.

Abriuse en 1933, o mesmo ano no que Hitler toma o poder. A súa evolución horroriza: ao comezo era un centro de traballo e factorías con traballadores remunerados, non prisioneiros. Pasou ser un campo de prisioneiros, habitualmente por motivos políticos e relixiosos e do mesmo Múnic, ata rematar sendo un campo de concentración de inimigos do réxime e persoas ás que eles lles negaban a categoría de humanos: comunistas, homosexuais, díscolos e rebeldes, xitanos roma e sinti, e ao final, por suposto, xudeus, mesmo traídos doutras terras (os Sudetes checos, Polonia…) segundo avanzaba o Reich. Mesmo os nazis caídos en desgraza, como os das Tropa de Asalto (as SA) despois da Noite dos Coitelos Longos do 34. A partir do 41 se instalaron os fornos crematorios, e tamén unha cámara de gas que non consta que fora utilizada. Cífrase imprecisamente en 30000 os asasinados en Dachau, aínda que foron moitos máis os que deixaron alí a vida por mor das súas condicións insalubres e inhumanas, as doenzas, a violencia gratuíta e a fame.

Nos seus barracóns se amoreaba un número de persoas que excedía seis veces a súa capacidade teórica, sen ningunha hixiene nin rastro de humanidade. Chegaron xuntarse 60000 almas, todas escravizadas con traballos forzados, asoballadas pola arbitrariedade e os maltratos dos gardas nazis, que lles negaban calquera tratamento humano e sen ningunha lei nin esperanza ata a súa liberación polos estadounidenses no 1945. Pouco antes unha epidemia de tifo levara por diante a boa parte dos prisioneiros, que foron guindados a foxas comúns: os fornos non tiñan carbón dabondo para tanto cadáver. Outro dato terrorífico: aquí médicos nazis usaban os reclusos como cobaias para experimentos, como o infame doutor Schilling, que inoculaba malaria aos presos.

O que fai interesante historicamente a Dachau non é a súa maquinaria de terror, non desprezábel pero inferior a Auschwitz, Mauthausen, Therezin e tantos outros campos. É en que foi o primeiro: aquí Himmler, xefe das SS, e o seu esbirro Eicke deseñaron o campo de concentración perfecto e logo exportaron o macabro modelo por todo o Reich. Os barracóns e a súa disposición, a organización polas SS, os fornos, os experimentos dos médicos nazis cos prisioneiros, todo foi ensaiado con éxito (a ollos nazis) en Dachau. Foi ao principio un “campo de concentración piloto”, xa antes da Solución Final, e as SS espallárono por todo o territorio do Reich.

Foi o segundo campo liberado polos USA, así que foi dos primeiros que se amosou ao resto do mundo, ignorantes dos horrores que pasaban nos campos nazis. Os prisioneiros foron liberados e substituídos por cargos e soldados nazis, ata seren xulgados. O campo clausurouse e décadas despois abriuse de novo como Campo Memorial Histórico. Foron reconstruídos dous barracóns e conservados os fornos, valados, a cámara de gas e abriuse un museo conmemorativo, ademais de varios monumentos en memoria das vítimas.

Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com

Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com

Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com
Barracón reconstruído.

Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com
"Crematorio: Pensade en como morriamos aquí"
Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com
Fornos crematorios
Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com
Dachau Memorial Concentration Camp by Fran Castiñeira on 500px.com
Aseos dos prisioneiros

Bundesarchiv Bild 152-11-12, Dachau, Konzentrationslager, Besuch Himmlers.jpg
De Bundesarchiv, Bild 152-11-12 / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0 de, Enlace

Heinrich Himmler visita o campo de Dachau no 1936.

En Dachau malviviron e morreron presos dunhas 30 nacionalidades, entre elas españois, republicanos vendidos polo franquismo, e por suposto galegos (se ben acabaron máis en Mauthausen). Santiago Durán (de Ribadavia) e Eliberto Fernández Cid (Augasantas) oficialmente perderon a vida en Dachau (fonte, diario Nós). O arousán Ramón Garrido Vidal, antifascista e membro da Resistencia, sobreviviu ata a liberación do campo e contou a súa experiencia.

Deixo o sobradamente coñecido poema (en realidade era parte dun sermón) que lembra este horror, por bos motivos: para que deixedes de atribuírllo falsamente a Bertolt Brecht e si ao crego protestante antinazi Martin Niemöller, que foi recluso en Sachsenhausen e Dachau e sobreviviu.

OriginalTraducción
Als die Nazis die Kommunisten holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Kommunist.

Als sie die Sozialdemokraten einsperrten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Sozialdemokrat.

Als sie die Gewerkschafter holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Gewerkschafter.

Als sie die Juden holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Jude.

Als sie mich holten,
gab es keinen mehr, der protestieren konnte.
Cando os Nazis colleron os comunistas,
eu gardei silencio,
eu non era un comunista

Cando prenderon os socialdemócratas,
eu gardei silencio,
eu non era socialdemócrata.

Cando viñeron polos sindicalistas,
eu non protestei,
eu non era sindicalista.

Cando foron polos xudeus,
eu non protestei,
eu non era xudeu.

Cando viñeron por min,
xa non había ninguén
que puidese protestar.

As fotos, agás a indicada (Bundesarchiv-Wikipedia Commons) son da miña autoría (Decembro 2018)

Curruncho de Maratón (10): Cádiz CF, 1-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero, Salva Ruiz (Luis Ruiz, min.16); Peru (Bergantiños, min.85) , Gaku, Aketxe; Mollejo (Vicente, min.80), Sabin Merino.

Goles: 1-0 Sabin Merino

Vou ser breve, porque esta semana houbo dobre sesión, o xoves contra o Racing S. e hoxe contra o Cádiz. Tan só admitir o impensábel, aceptar o improbábel. A mediados de decembro levabamos 18 xornadas e 17 delas seguidas sen gañar. Se me din daquela que viñan catro vitorias seguidas en liga beliscaríame os brazos cun alicate. Recoñecendo que no fútbol hai ventos, en contra e a favor, xa podemos facer unha pequena análise e dicilo: grazas, Fernando Vázquez.

Un mal adestrador e unha mala dinámica fan que cada xogador renda un 30% menos, cando esas cousas son boas, un 30% máis. Iso multiplicado por once é unha barbaridade, sumado a corrixir automatismos, dar co sistema axeitado, corrixir sobre a marcha os propios erros, meter a todo o mundo no seu sitio, concentralos e motivalos. Así de fácil é mellorar un equipo e así de difícil. Mellorar o colectivo mentres se mellora cada individualidade.

Moitos cambios, pero… A man da directiva nova aínda non se nota, as raias verticais son un fetiche, pero non xogan, e das novas fichaxes hoxe só xogou Merino, en estado de boa ventura, pero Çolak estaba sancionado, Beauvue non tivo minutos e o resto aínda están por chegar. En resumo: xogamos con Fernando e no céspede dez dos de antes, dos malditos dos últimos catro meses, pero algo mudou. Gaku omnipresente e decisivo, Aketxe aportando, Montero non a cagou… O rival, o Cádiz, é o líder de Segunda e nós non hai tanto eramos últimos. Pois ben: O Deportivo fixo un partido moi serio, o máis serio do ano. Sen fogos de artificio turcos nin cousas espectaculares, pero sen erros, moi colocados, actitude agresiva sen pasarse de revolucións e concentrados. Controlaron o Cádiz e resistiron os seus embates nos minutos finais. Os nosos non crearon grande perigo aparte do tanto, pero ninguén se agachou e impediron o xogo do rival, e por veces elaboraron o seu propio, ata acadar o gol. Dicir que o partido tivo pouca historia é unha grande historia se seguiches o Dépor este ano. Iso chámase Vázquez.

Vese posíbel. Aínda estamos en descenso, pero agora albíscase a salvación vese, o noso verdadeiro obxectivo. Chegamos a estar a nove puntos, pero daquela a min tanto me tiña nove puntos que un, senón o feito de que era absolutamente imposíbel que gañaramos un partido a alguén. Agora levamos catro seguidos. Fútbol, señores.

Perderemos partidos, non o dubiden. Pero os que papamos tantas derrotas e debacles deportivas, déixennos desfrutar disto. Sen complexos: merecémolo.

Curruncho de Maratón (9): Racing de Santander, 2-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero (Çolak, min.31), Salva Ruiz; Peru, Gaku, Aketxe; Koné (Bergantiños, min.67), Sabin Merino (Vicente, min.79).

Goles: 0-1, min.15: Cejudo. 1-1, min.32: Sabin Merino. 2-1, min.54.

Non puideron pasar máis cousas. Non viamos ao noso equipo desde o ano pasado, e desde aquela houbo unha revolución, ou polo menos unha morea de acontecementos inevitábeis que se precipitaron. A saber: a directiva de Paco Zas deu por ouvidos os apupos da afección nos últimos meses, o clamor dunha cidade: Directiva Dimisión. Dimitiron. Temos novo presidente, Fernando Vidal. Novo DT, non sei quen vai ser, pero hoxe Carmelo del Pozo foi despedido. Novos xogadores, a estrea de Sabín Merino e a re-estrea de Emre Çolak (chegaremos a iso), ambos con gol. E uns cantos virán e outros marcharán. Ata nova camisola, abandonando as infaustas raias transversais polas tradicionais verticais. Novo dono do clube: unha coñecida entidade bancaria venezolana, Abanca, sendo o principal acredor do clube, tamén optou por abranguer boa parte do accionariado. Todo novo. E por suposto, novo adestrador. Por fin, Fernando Vázquez. Adeus, Luis César, es boa xente, pero non fuches quen de dar a sensación de amañar esta desfeita.

Incríbel entrada para un partido de semana, en segunda e coa traxectoria do equipo. A paixón non se pode explicar. O equipo dá as grazas ao final do encontro desde o centro do campo.

E pouco chega para prender a ilusión. Canto máis fonda foi a depresións dos últimos catro meses, máis arriba voa agora a esperanza. Se a unión da bancada era incontestábel para sinalar ao palco de Zas e Carmelo, agora o é para o que ten que ser, para animar ao equipo. Axuda o fin do refacho negativo: Luís César despediuse do ano e da Coruña con vitoria en Riazor e Fernando estreouse coa primeira vitoria branquiazul lonxe da casa.

Fernando. O Dépor e o Fútbol debíanllo. Merecía unha nova oportunidade no peor momento, no mellor momento. Foi botado a couces por Tino Fernández tras ascender o equipo cun plantel e unha economía máis que precarias. Desde aquela que non damos unha a dereitas. Pero xa temos adestrador, é de aquí e ten as ideas claras. Pasamos de estar a nove puntos da salvación a estar a un. Deixamos o farol vermello. Queda moito por mellorar, pero Fernando era o único paso posible. Pode fallar, pero unha decisión diferente sería de certo outro erro, outro máis. E ten algo difícil de finxir ou inventar: carisma e riquiñismo para unir plantel e afección.

Fernando é un adestrador de fútbol. A diferencia dos seus precedesores pode fallar o plantexamento dun partido (brandiño o centrocampo de Peru e Gaku e innúmeros problemas para conter o Racing – gol dos cántabros, 0-1) pero pode rectificar, corrixir, ler o partido e decidir en consecuencia. Quitando o once inicial, atinou en todas as decisións: foi perdendo, empatando, gañando, tivo un xogador menos… Por certo, falemos de Çolak.

O turco é un xogador dunha calidade superlativa para a Segunda División. Despois de catro meses de ver torcer botas e sacar terróns, presenciar un xogador do Dépor controlar e tratar o balón como Emre é como un oase após do deserto. É imprevisíbel, ten o mellor (a calidade) e o peor (certa indolencia e moi mal carácter), e onte en poucos minutos ofreceunos sacos das dúas cousas. Saíu co marcador na contra, volveu tolo ao rival, creou perigo, meteuse nunha liorta estúpida e viu amarela, e como remache final, marcou o golazo do 2-1 e saltou o valado para festexalo co público, o que está penado con amarela, polo tanto viu o segundo cartón, foi expulsado e deixounos con dez xogadores na última media hora (por fortuna o Racing non atinou e os galegos controlaron ben – novidade!) e privaranos do seu talento no vindeiro partido co Cádiz. Gañas de abrazalo, gañas de matalo. Emre non cambiou.

Outro partido, nova vitoria, máis ilusión e menos fibras no miocardio. Vainos custar a saúde, pero isto non hai quen o pare. Convencéronnos. PÓDESE.

Curruncho de Maratón (8): CD Tenerife, 2-1

Si, leron ben. O Deportivo gañou. Desde aquel día de Agosto, no primeiro partido de Liga (ao que non asistín) no que derrotou ao Oviedo. Ou sexa, na xornada 1ª e na 21ª, 19 partidos de derrotas vergoñentas ou empates paupérrimos, de xogo arrepiante, convulsión social, indignación, despoboamento progresivo das bancadas (8 mil onte, e moitos me parecen visto o visto estes catro meses) e incompetencia e erros sen fin cometidos a nivel extra e intradeportivo, na herba de Riazor e nos despachos da praza de Pontevedra. Todo rematou onte. É dicir, o xogo non mellora, a situación na táboa é dramática e imos de cabeza a 2ªB, os problemas sociais e económicos non marcharon, pero esta xeira demoníaca de resultados inédita na historia deportivista, rematou.

Viña tan cargada a semana que parecía que o partido perdía importancia, cando era vital. Unha entrada pésima en Riazor e xunta de accionistas catro días antes, que deixaron o presidente Paco Zas e demais directiva como interinos. Virán Fernando Vidal e os seus dentro dun mes, e de seguro que lles amosarán a porta ao adestrador (pésimos números do arousán, que en palabras propias fracasou no intento de erguer isto), ao DT Carmelo del Pozo e mesmo a varios xogadores, para facerlle sitio a outros novos. Con estes vimbios e cos protagonistas absolutamente queimados e con data de caducidade, poucos agardaban algo do encontro contra os canarios. Aínda por riba, mal tempo (entre os temporais Elsa e Fabien), as áreas do terreo de xogo feitas unha pataqueira despois do controvertido Bergantiños-Sevilla e a cesión non-pero-si do estadio aos carballeses por parte do noso clube. Así que con ese historial de fracasos e a resaca extradeportiva, a primeira sorpresa é que foramos ao partido. Nin sequera podiamos berrar “DIRECTIVA DIMISIÓN”, que xa o fixeran.

A segunda sorpresa foi a primeira parte do Dépor. Parecían outro equipo, non un equipazo, pero si un que sabe ao que xoga: presión alta, centro de campo valente e toque rápido aos de diante. Non era o Brasil do 70, pero con ese par de argumentos dominou incontestablemente ao Tenerife, unha escuadra que non está na UVI como a nosa pero que ten graves problemas. Permitímonos o luxo de errar un penalti e Santos marcou un golazo. Cero perigo por parte dos insulares. Unha rara sensación na bancada, xa esquecida de tempos mellores: a tranquilidade. A satisfacción. 1-0: veríamos a primeira vitoria da tempada? Así de fácil? Pois claro que non.

No segundo tempo, por desgraza, vimos o Dépor de sempre. Entregaron o partido, as bandas e o balón, e Sampedro volveu facer cambios aleatorios e absurdos. Un penalti estúpido outorgado por Montero (o canteirán do Atlético ao que lle estamos “fogueando”, en vez de facelo co noso propio canteirán Mujaid Sadick, que demostrou un rendemento mil veces mellor ca o pimpín dos anteollos e que porén papou os 90 minutos no banco – bravo, LC!) propiciou o 1-1. Os nosos, esfondados fisica e moralmente. E cando nos achegamos ao final con este inútil empate, a cabeza inesperada de Peru Nolaskoain espetou o balón na rede tinerfeña. Tolería, mans na cabeza, berros afogados de ledicia.

Eu non vía o problema nos 8 puntos que nos separaban da salvación. O problema era que esta banda de pixama a raias horizontais (un día falamos do bonito que é o uniforme deste ano, téñeno que estar vendendo como filloas) non era quen de gañar un partido, de marcar máis goles dos que levaba do rival. Todos o vían imposible, sobre todo os propios xogadores. Cada xogada custaba un mundo e para o rival todo era demasiado doado. Xa non. Pódese gañar un partido.

Agora, tres puntos no peto, vacacións de nadal e os mil problemas de sempre que seguen aí, pero achéganse cambios, moi profundos, a curto e a longo prazo. Xa veremos se abondan para salvarnos do descenso a 2ªB e, máis adiante, construír un clube do que podamos estar orgullosos de novo. Case nada.

Unha estampa que non tiña esperanza de revivir: un marcador final a favor e o equipo adicándollo á afección.

Curruncho de maratón (7): Real Zaragoza, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Longo, min.64), Aketxe (Valle, min.46), Koné (Beto, min.46).

Desesperados. Os dezaséis mil e pico sufridores que vimos, outra vez máis, este esperpento. Os once que defenden as malditas por sempre raias transversais branquiazuis. O calvo do banco. Todos os deportivistas. Os da xunta directiva non o teño claro. Andan agochados embaixo dunha pedra, algo normal cando a incompetencia e a soberbia camiñan da man coa covardía.

O peor (xa pasando ao estritamente futbolístico) non é que o Dépor sexa un equipo arrepiante que xogue 90 minutos ruíns e perda 5-0 no descanso. O peor son os refachos de bo xogo, os primeiros vinte minutos da primeira parte e os quince da segunda, o gol marcado e o penal parado por Dani. Non: o peor son as farangullas que nos fan rexurdir a esperanza, ilusionarnos como idiotas e logo decepcionarnos. Varias veces por partido, ata os tres asubíos finais do árbitro.

O Dépor comezou dominando e creando perigo, pero aos vinte minutos, inexplicablemente e sen haber un feito traumático que o motivase (iamos 0-0), foise diluíndo, entregando a culler, deixando chegar aos maños e perdendo por riba o que amosaran nas últimas semanas: seguridade defensiva. Outra vez defendendo coma o esterco, outra vez un centrocampo esluído, e Luís César propoñendo arriba un sistema sen dianteiros e con dianteiros natos facendo calquera outra cousa. Resultado: centros á nada, contraataques dos aragoneses e ir perdendo 0-2 no descanso. Quince minutos de pausa nos que calculabamos como de grande ía ser esta (nova) debacle.

Pero Luís César fixo bos trocos, xa veremos se por bo criterio ou por casualidade desesperada. E funcionaron. Saíron Koné e Aketxe e entraron Beto da Silva e Borja Valle. E Beto tirou unha asistencia incrible que definiu Valle á perfección. Por que non antes, Sampedro. Sobre todo: que che fixo Beto para darlle tan poucas oportunidades, vendo o que hai na herba. Pero tanto ten o pasado. Comeza a remontada!

Pois non. Tras quince minutos moi bos retira o bo e eléctrico Mollejo (se ben non foi o seu mellor día, aquí somos mollejistas) e introduce a Longo, hoxe por hoxe un cadáver balompédico, cortando toda a progresión do equipo. Demostrado: os dous cambios de antes foran un acerto ás toas. O empurre do Dépor mingua, e pitan un penal en contra. Para sorpresa xeral, Dani párao, pero nin iso lle sobe a moral a este fato de homes derrotados. O terceiro dos maños non se fixo agardar moito.

Desesperante. Dani sobresaínte, detalles de Valle, Beto, Luís Ruiz e Mujaid, o resto para esquecer. Eu teño poucas esperanzas que este equipo gañe algún partido e, xa que logo, non descenda a Segunda B. O peor Dépor da historia, aí están as cifras.

Fan falta mudanzas económicas e estruturais a longo e medio prazo, e unha nova filosofía deportiva. Un novo Dépor. E a curto prazo, erguer este equipo e evitar o descenso cos poucos medios que quedan: fichaxes no mercado de inverno, probar xogadores do Fabril e seguramente un novo adestrador, apostas que polo xeral non saen ben. Sobre isto último, Luís César cáeme ben, pero penso que nin el se cre quen de sacar isto adiante. Negro, negrísimo.

Sen relación co anterior, pero que quede claro:

https://platform.twitter.com/widgets.js