Curruncho de Maratón (10): Cádiz CF, 1-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero, Salva Ruiz (Luis Ruiz, min.16); Peru (Bergantiños, min.85) , Gaku, Aketxe; Mollejo (Vicente, min.80), Sabin Merino.

Goles: 1-0 Sabin Merino

Vou ser breve, porque esta semana houbo dobre sesión, o xoves contra o Racing S. e hoxe contra o Cádiz. Tan só admitir o impensábel, aceptar o improbábel. A mediados de decembro levabamos 18 xornadas e 17 delas seguidas sen gañar. Se me din daquela que viñan catro vitorias seguidas en liga beliscaríame os brazos cun alicate. Recoñecendo que no fútbol hai ventos, en contra e a favor, xa podemos facer unha pequena análise e dicilo: grazas, Fernando Vázquez.

Un mal adestrador e unha mala dinámica fan que cada xogador renda un 30% menos, cando esas cousas son boas, un 30% máis. Iso multiplicado por once é unha barbaridade, sumado a corrixir automatismos, dar co sistema axeitado, corrixir sobre a marcha os propios erros, meter a todo o mundo no seu sitio, concentralos e motivalos. Así de fácil é mellorar un equipo e así de difícil. Mellorar o colectivo mentres se mellora cada individualidade.

Moitos cambios, pero… A man da directiva nova aínda non se nota, as raias verticais son un fetiche, pero non xogan, e das novas fichaxes hoxe só xogou Merino, en estado de boa ventura, pero Çolak estaba sancionado, Beauvue non tivo minutos e o resto aínda están por chegar. En resumo: xogamos con Fernando e no céspede dez dos de antes, dos malditos dos últimos catro meses, pero algo mudou. Gaku omnipresente e decisivo, Aketxe aportando, Montero non a cagou… O rival, o Cádiz, é o líder de Segunda e nós non hai tanto eramos últimos. Pois ben: O Deportivo fixo un partido moi serio, o máis serio do ano. Sen fogos de artificio turcos nin cousas espectaculares, pero sen erros, moi colocados, actitude agresiva sen pasarse de revolucións e concentrados. Controlaron o Cádiz e resistiron os seus embates nos minutos finais. Os nosos non crearon grande perigo aparte do tanto, pero ninguén se agachou e impediron o xogo do rival, e por veces elaboraron o seu propio, ata acadar o gol. Dicir que o partido tivo pouca historia é unha grande historia se seguiches o Dépor este ano. Iso chámase Vázquez.

Vese posíbel. Aínda estamos en descenso, pero agora albíscase a salvación vese, o noso verdadeiro obxectivo. Chegamos a estar a nove puntos, pero daquela a min tanto me tiña nove puntos que un, senón o feito de que era absolutamente imposíbel que gañaramos un partido a alguén. Agora levamos catro seguidos. Fútbol, señores.

Perderemos partidos, non o dubiden. Pero os que papamos tantas derrotas e debacles deportivas, déixennos desfrutar disto. Sen complexos: merecémolo.

Curruncho de Maratón (9): Racing de Santander, 2-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Somma, Montero (Çolak, min.31), Salva Ruiz; Peru, Gaku, Aketxe; Koné (Bergantiños, min.67), Sabin Merino (Vicente, min.79).

Goles: 0-1, min.15: Cejudo. 1-1, min.32: Sabin Merino. 2-1, min.54.

Non puideron pasar máis cousas. Non viamos ao noso equipo desde o ano pasado, e desde aquela houbo unha revolución, ou polo menos unha morea de acontecementos inevitábeis que se precipitaron. A saber: a directiva de Paco Zas deu por ouvidos os apupos da afección nos últimos meses, o clamor dunha cidade: Directiva Dimisión. Dimitiron. Temos novo presidente, Fernando Vidal. Novo DT, non sei quen vai ser, pero hoxe Carmelo del Pozo foi despedido. Novos xogadores, a estrea de Sabín Merino e a re-estrea de Emre Çolak (chegaremos a iso), ambos con gol. E uns cantos virán e outros marcharán. Ata nova camisola, abandonando as infaustas raias transversais polas tradicionais verticais. Novo dono do clube: unha coñecida entidade bancaria venezolana, Abanca, sendo o principal acredor do clube, tamén optou por abranguer boa parte do accionariado. Todo novo. E por suposto, novo adestrador. Por fin, Fernando Vázquez. Adeus, Luis César, es boa xente, pero non fuches quen de dar a sensación de amañar esta desfeita.

Incríbel entrada para un partido de semana, en segunda e coa traxectoria do equipo. A paixón non se pode explicar. O equipo dá as grazas ao final do encontro desde o centro do campo.

E pouco chega para prender a ilusión. Canto máis fonda foi a depresións dos últimos catro meses, máis arriba voa agora a esperanza. Se a unión da bancada era incontestábel para sinalar ao palco de Zas e Carmelo, agora o é para o que ten que ser, para animar ao equipo. Axuda o fin do refacho negativo: Luís César despediuse do ano e da Coruña con vitoria en Riazor e Fernando estreouse coa primeira vitoria branquiazul lonxe da casa.

Fernando. O Dépor e o Fútbol debíanllo. Merecía unha nova oportunidade no peor momento, no mellor momento. Foi botado a couces por Tino Fernández tras ascender o equipo cun plantel e unha economía máis que precarias. Desde aquela que non damos unha a dereitas. Pero xa temos adestrador, é de aquí e ten as ideas claras. Pasamos de estar a nove puntos da salvación a estar a un. Deixamos o farol vermello. Queda moito por mellorar, pero Fernando era o único paso posible. Pode fallar, pero unha decisión diferente sería de certo outro erro, outro máis. E ten algo difícil de finxir ou inventar: carisma e riquiñismo para unir plantel e afección.

Fernando é un adestrador de fútbol. A diferencia dos seus precedesores pode fallar o plantexamento dun partido (brandiño o centrocampo de Peru e Gaku e innúmeros problemas para conter o Racing – gol dos cántabros, 0-1) pero pode rectificar, corrixir, ler o partido e decidir en consecuencia. Quitando o once inicial, atinou en todas as decisións: foi perdendo, empatando, gañando, tivo un xogador menos… Por certo, falemos de Çolak.

O turco é un xogador dunha calidade superlativa para a Segunda División. Despois de catro meses de ver torcer botas e sacar terróns, presenciar un xogador do Dépor controlar e tratar o balón como Emre é como un oase após do deserto. É imprevisíbel, ten o mellor (a calidade) e o peor (certa indolencia e moi mal carácter), e onte en poucos minutos ofreceunos sacos das dúas cousas. Saíu co marcador na contra, volveu tolo ao rival, creou perigo, meteuse nunha liorta estúpida e viu amarela, e como remache final, marcou o golazo do 2-1 e saltou o valado para festexalo co público, o que está penado con amarela, polo tanto viu o segundo cartón, foi expulsado e deixounos con dez xogadores na última media hora (por fortuna o Racing non atinou e os galegos controlaron ben – novidade!) e privaranos do seu talento no vindeiro partido co Cádiz. Gañas de abrazalo, gañas de matalo. Emre non cambiou.

Outro partido, nova vitoria, máis ilusión e menos fibras no miocardio. Vainos custar a saúde, pero isto non hai quen o pare. Convencéronnos. PÓDESE.

Curruncho de Maratón (8): CD Tenerife, 2-1

Si, leron ben. O Deportivo gañou. Desde aquel día de Agosto, no primeiro partido de Liga (ao que non asistín) no que derrotou ao Oviedo. Ou sexa, na xornada 1ª e na 21ª, 19 partidos de derrotas vergoñentas ou empates paupérrimos, de xogo arrepiante, convulsión social, indignación, despoboamento progresivo das bancadas (8 mil onte, e moitos me parecen visto o visto estes catro meses) e incompetencia e erros sen fin cometidos a nivel extra e intradeportivo, na herba de Riazor e nos despachos da praza de Pontevedra. Todo rematou onte. É dicir, o xogo non mellora, a situación na táboa é dramática e imos de cabeza a 2ªB, os problemas sociais e económicos non marcharon, pero esta xeira demoníaca de resultados inédita na historia deportivista, rematou.

Viña tan cargada a semana que parecía que o partido perdía importancia, cando era vital. Unha entrada pésima en Riazor e xunta de accionistas catro días antes, que deixaron o presidente Paco Zas e demais directiva como interinos. Virán Fernando Vidal e os seus dentro dun mes, e de seguro que lles amosarán a porta ao adestrador (pésimos números do arousán, que en palabras propias fracasou no intento de erguer isto), ao DT Carmelo del Pozo e mesmo a varios xogadores, para facerlle sitio a outros novos. Con estes vimbios e cos protagonistas absolutamente queimados e con data de caducidade, poucos agardaban algo do encontro contra os canarios. Aínda por riba, mal tempo (entre os temporais Elsa e Fabien), as áreas do terreo de xogo feitas unha pataqueira despois do controvertido Bergantiños-Sevilla e a cesión non-pero-si do estadio aos carballeses por parte do noso clube. Así que con ese historial de fracasos e a resaca extradeportiva, a primeira sorpresa é que foramos ao partido. Nin sequera podiamos berrar “DIRECTIVA DIMISIÓN”, que xa o fixeran.

A segunda sorpresa foi a primeira parte do Dépor. Parecían outro equipo, non un equipazo, pero si un que sabe ao que xoga: presión alta, centro de campo valente e toque rápido aos de diante. Non era o Brasil do 70, pero con ese par de argumentos dominou incontestablemente ao Tenerife, unha escuadra que non está na UVI como a nosa pero que ten graves problemas. Permitímonos o luxo de errar un penalti e Santos marcou un golazo. Cero perigo por parte dos insulares. Unha rara sensación na bancada, xa esquecida de tempos mellores: a tranquilidade. A satisfacción. 1-0: veríamos a primeira vitoria da tempada? Así de fácil? Pois claro que non.

No segundo tempo, por desgraza, vimos o Dépor de sempre. Entregaron o partido, as bandas e o balón, e Sampedro volveu facer cambios aleatorios e absurdos. Un penalti estúpido outorgado por Montero (o canteirán do Atlético ao que lle estamos “fogueando”, en vez de facelo co noso propio canteirán Mujaid Sadick, que demostrou un rendemento mil veces mellor ca o pimpín dos anteollos e que porén papou os 90 minutos no banco – bravo, LC!) propiciou o 1-1. Os nosos, esfondados fisica e moralmente. E cando nos achegamos ao final con este inútil empate, a cabeza inesperada de Peru Nolaskoain espetou o balón na rede tinerfeña. Tolería, mans na cabeza, berros afogados de ledicia.

Eu non vía o problema nos 8 puntos que nos separaban da salvación. O problema era que esta banda de pixama a raias horizontais (un día falamos do bonito que é o uniforme deste ano, téñeno que estar vendendo como filloas) non era quen de gañar un partido, de marcar máis goles dos que levaba do rival. Todos o vían imposible, sobre todo os propios xogadores. Cada xogada custaba un mundo e para o rival todo era demasiado doado. Xa non. Pódese gañar un partido.

Agora, tres puntos no peto, vacacións de nadal e os mil problemas de sempre que seguen aí, pero achéganse cambios, moi profundos, a curto e a longo prazo. Xa veremos se abondan para salvarnos do descenso a 2ªB e, máis adiante, construír un clube do que podamos estar orgullosos de novo. Case nada.

Unha estampa que non tiña esperanza de revivir: un marcador final a favor e o equipo adicándollo á afección.

Curruncho de maratón (7): Real Zaragoza, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Longo, min.64), Aketxe (Valle, min.46), Koné (Beto, min.46).

Desesperados. Os dezaséis mil e pico sufridores que vimos, outra vez máis, este esperpento. Os once que defenden as malditas por sempre raias transversais branquiazuis. O calvo do banco. Todos os deportivistas. Os da xunta directiva non o teño claro. Andan agochados embaixo dunha pedra, algo normal cando a incompetencia e a soberbia camiñan da man coa covardía.

O peor (xa pasando ao estritamente futbolístico) non é que o Dépor sexa un equipo arrepiante que xogue 90 minutos ruíns e perda 5-0 no descanso. O peor son os refachos de bo xogo, os primeiros vinte minutos da primeira parte e os quince da segunda, o gol marcado e o penal parado por Dani. Non: o peor son as farangullas que nos fan rexurdir a esperanza, ilusionarnos como idiotas e logo decepcionarnos. Varias veces por partido, ata os tres asubíos finais do árbitro.

O Dépor comezou dominando e creando perigo, pero aos vinte minutos, inexplicablemente e sen haber un feito traumático que o motivase (iamos 0-0), foise diluíndo, entregando a culler, deixando chegar aos maños e perdendo por riba o que amosaran nas últimas semanas: seguridade defensiva. Outra vez defendendo coma o esterco, outra vez un centrocampo esluído, e Luís César propoñendo arriba un sistema sen dianteiros e con dianteiros natos facendo calquera outra cousa. Resultado: centros á nada, contraataques dos aragoneses e ir perdendo 0-2 no descanso. Quince minutos de pausa nos que calculabamos como de grande ía ser esta (nova) debacle.

Pero Luís César fixo bos trocos, xa veremos se por bo criterio ou por casualidade desesperada. E funcionaron. Saíron Koné e Aketxe e entraron Beto da Silva e Borja Valle. E Beto tirou unha asistencia incrible que definiu Valle á perfección. Por que non antes, Sampedro. Sobre todo: que che fixo Beto para darlle tan poucas oportunidades, vendo o que hai na herba. Pero tanto ten o pasado. Comeza a remontada!

Pois non. Tras quince minutos moi bos retira o bo e eléctrico Mollejo (se ben non foi o seu mellor día, aquí somos mollejistas) e introduce a Longo, hoxe por hoxe un cadáver balompédico, cortando toda a progresión do equipo. Demostrado: os dous cambios de antes foran un acerto ás toas. O empurre do Dépor mingua, e pitan un penal en contra. Para sorpresa xeral, Dani párao, pero nin iso lle sobe a moral a este fato de homes derrotados. O terceiro dos maños non se fixo agardar moito.

Desesperante. Dani sobresaínte, detalles de Valle, Beto, Luís Ruiz e Mujaid, o resto para esquecer. Eu teño poucas esperanzas que este equipo gañe algún partido e, xa que logo, non descenda a Segunda B. O peor Dépor da historia, aí están as cifras.

Fan falta mudanzas económicas e estruturais a longo e medio prazo, e unha nova filosofía deportiva. Un novo Dépor. E a curto prazo, erguer este equipo e evitar o descenso cos poucos medios que quedan: fichaxes no mercado de inverno, probar xogadores do Fabril e seguramente un novo adestrador, apostas que polo xeral non saen ben. Sobre isto último, Luís César cáeme ben, pero penso que nin el se cre quen de sacar isto adiante. Negro, negrísimo.

Sen relación co anterior, pero que quede claro:

https://platform.twitter.com/widgets.js

Curruncho de maratón (6): AD Alcorcón, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Beto, min.84), Longo (Santos, min.59), Koné (Aketxe, min.73)

Os empates son amolados, non son fracasos completos, non son trunfos, non son derrotas nin vitorias. Na liga dos EEUU non había empates, non se entenden na súa cultura deportiva, cumpría desempatar. E máis amolados se vés dun refacho nefasto como o Dépor, desesperado por engadir puntos e escapar do último posto da segunda e do descenso, un obxectivo moi distinto ao que nos prometeran antes de comezar a tempada.

Como sempre, pódese ver o vaso medio valeiro ou medio cheo. O medio valeiro: seguimos mal, o equipo ten carencias graves, seguimos a pagar unha pésima planificación de pretemporada e temos un adestrador que teimou en fracasar durante semanas co mesmo esquema co que fracasara o seu precedesor. Fan falta dúas ou tres vitorias para saír do pozo, sobre todo anímico, pero non dá chegado nin a primeira. Pero.

O medio cheo: o xogo do equipo non ten nada que ver co esperpento que levo vendo desde que estreei o carné de socio. Mellor dito: houbo un xogo de equipo. O Dépor competiu xogando ao fútbol, dominou o partido ante un rival bastante mellor que os torcenocellos que viñeron bailar samba a Riazor nas últimas doce semanas, e unha novidade importantísima: mantivo a porta de Dani Giménez a cero. Xogando mal ou peor o Dépor sempre chegaba palmando 0-1 ao minuto quince e logo tocáballe pedalear costa arriba cunha bici avariada. Hoxe non. Noventa minutos sen goles do Alcorcón, cun centro de campo reforzado (trivotazo Vicente-Bergan-Peru, novidade de Luís César) e unha defensa que non é un vodevil. Con esta base pódense construír cousas.

Sempre evitei cualificar a dianteira, uns pobres diaños aos que non lles chegaban balóns. Hoxe si lles chegaron. Ben Koné, imprescindíbel, mesmo sen depredar na área, onde sería máis perigoso. Mal Longo, frustrado e desatinado. Mediocre Cristian Santos, máis incisivo na prensa que coa porta rival. E vimos a Beto da Silva, eu non sei que mal terríbel fixo o peruano pero vai sendo hora de levantarlle o castigo e darlle minutos, dada a competencia.

Máis boas novas: a defensa ben, Mujaid ten que ser cada vez menos fabrilista e máis do primeiro equipo, meréceo e merecemos velo. Vicente Gómez, excelente noticia, despois de varias actuacións penosas reivindicouse hoxe. Mollejo segue a desequilibrar pero parece menos só. Todos, cando menos, ben situados e concentrados no que estaban facendo.

O Dépor xogou ben, armou xogadas, aínda que segue a custarlle ferro e fariña sacar o xogo desde atrás. Acadou dominar un partido e a posesión, pero non traducila en perigo e goles, e os dianteiros, pouco afeitos a disparar este ano, teñen unha falta de puntería terríbel. A sorte non acompaña.

Hoxe non se acadou nada, pero se cadra é o camiño de algo. Un leve erro faríanos caer na lameira de sempre e dar mil pasos atrás. Todo é fráxil, a xente anda xustamente indignada e se cadra, quizais, a afección poida conectar co equipo e saírmos todos de aí, afección e equipo, evitando a estes xefes nefandos, mentireiros e incompetentes, mentres buscamos un xeito de botalos. Cando a bóla entre.

Curruncho de maratón (5): Elche CF, 1-3

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid (Galán, min.81), Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños (Santos, min.71), Peru; Jovanovic (Valle, min.59), Aketxe, Mollejo; Koné

Un escritor (non son xornalista) ten pánico a unha cousa: escribir a mesma cousa, plaxiarse a si mesmo. E eu levo, desde que empecei a escribir estas crónicas, escribindo, ou describindo, exactamente a mesma desfeita cada dúas semanas, con diferentes rivais.

E esta non prometía. Luís César non atopou a tecla nas últimas xornadas, o equipo é o último de Segunda e a moral está polo chan, estou aquí un domingo ás 12 chovendo e con frío na vez de estar co meu fillo e muller nunha función de teatro infantil pasándoo pirata… Non prometía.

Se cadra vexo cousas que desexo ver, máis que a realidade. Se cadra vin un partido que os demais non viron. Pero non foi tan mal, no que atinxe ao xogo. Pero logo: erros nosos, inquina arbitral na nosa contra e mala sorte. “Xogamos como nunca, perdemos coma sempre”, dicía o outro. Puidemos gañar. Un gol de falta, un penalti parvo, outro que nos roubaron a nós, moita mala sorte.

A ver. O Dépor ten unha arrepiante falta de fútbol. Mesmo nos mellores momentos (o primeiro tempo contra o Elche), xoga á arroutada, sen creación de xogo nin centro do campo, ás veces con testosterona, pero sen fútbol. Mediapuntas sen visión de xogo, extremos que desbordan e centran a ninguén, xogadores que non se apoian e non saben por onde anda o compañeiro. Nolaskoain correcto, Bergantiñator mal, Aketxe unha desfeita, Mollejo do único salvable (do partido e da tempada)… Por liñas: o centro campo é o problema máis gordo, da dianteira falarei cando lle cheguen balóns (aínda que non lle vexo moitas brillanteces) e a boa nova, a defensa non está tan mal.

Si, levaron tres goles, pero ningún por erros parvos dos defensas, grande novidade. Un de libre directo, un penalti provocado por Dani e unha cagada de Aketxe (perda de balón inexcusable no peor momento e lugar, buscando empatar o 1-2), unha contra con todo o equipo vendido arriba. Lamprockenbauer asinou o seu mellor partido, Montero non meteu a zoca e a mellor nova foi o rapaz canteirán Mujaid Sadick no lateral, moi correcto.

Por rematar coa primeira das catro liñas: mal a portería, mal Dani Giménez, mal. Penalti parvo e erros e agasallos para o rival. Non sospeitaríamos que un dos nosos baluartes da tempada pasada, despois da incrible maldición dos porteiros da 17/18, estaría a un nivel tan decepcionante nesta.

Hai unha quinta liña: o adestrador. Evidentemente, non pido o seu cese e non o sinalo como primeiro culpable. Pero está ofrecendo demasiado pouco, só o mesmo esquema que fracasou con Anquela con leves cambios, como sentar a Gaku. Non abonda. Moitos do banco e do Fabril merecen unha oportunidade na vez que varios dos titulares que están estragando a súa.

A sexta é esa banda de terroristas da xestión deportiva que chamamos “directiva”. Cando un equipo é deseñado para o ascenso e tras moita irregularidade fai 7º, promoción e queda ás portas do mesmo, para o ano vindeiro quere cambios. Dixen cambios, non revolución total, iso foi unha insensatez que podía saír mal. E saíu. Vanse unha presa de xogadores, moitos a primeira división (tan malos non serían) e vén unha manchea de mediocridades. Somos 22ºs e non marcamos nin a porta baleira.

Volveremos dentro de dúas semanas, con vento, chuvia e frío e ningunha esperanza de que isto mellore e non caiamos ao pozo de 2ªB. Pero volveremos a Riazor, sen poder dar unha razón coherente á familia. Só que se isto mellora, nós queremos estar aí e ser testemuñas. Eu vexo o cambio cando sumemos dúas vitorias seguidas. Aí iremos, a Riazor, a agardar a primeira delas.

Quero que vos fixedes na bancada de abaixo. É Preferencia Inferior e non está cuberta. Estiveron caendo chuzos de auga case dúas horas sen interrupción. Malia o tempo, a hora e a desastrosa xeira do equipo e as nulas expectativas de mellora, varias ducias de seareiros viñeron ver o partido, baixo a incesante chuvia e o frío con chuvasqueiros e paraguas. Isto é o Dépor, señoras.

Aquel verán do 89 (Lembranza)

(Artigo publicado hai cinco anos no antigo blog Chove en Ningures. Sácoo á luz por mor do 30 aniversario da caída do Muro. Agardo que vos guste).

Achegámonos ó 3 de Outubro, día da Reunificación Alemana, e desta volta cunha connotación especial, xa que é o 25 aniversario do proceso no que os dous estados alemáns (República Democrática Alemana e a República Democrática Alemana, RFA e RDA, BRD e DDR, capitalistas e comunistas) volveron ser un só. Eu de crío pensaba que o muro non dividía xa Berlín, senón que dividía os centos de quilómetros entre a RFA e a RDA, pasando polo medio de Berlín. O cal non me cadraba moito cando vía un mapa.

Non había muro físico do Báltico ata Baviera, pero como se o houbese. Era unha fronteira infranqueable. E quen quixese e puidese atravesala e fuxir á Alemaña Occidental, sabía ben que as represalias sociais contra os que quedaban atrás, a súa familia e achegados, se daban por seguras: interrogatorios, expropiacións, despidos do emprego ou expulsión dos estudos universitarios, impedimento de exercer o teu oficio… castigos non para o “pecador”, senón para os seus pais, irmáns, amigos… só coa fin de disuadir o seguinte que tentase o “salto”. Sen éxito.

Non vou defender o capitalismo estatal, nin o feroz neoliberalismo de agora nin o da Guerra Fría dos estados de aquela. Pero non vou relativizar a represión e a falta de liberdades dos reximes comunistas europeos (satelites da URSS, máis ben). E entre estes, se cadra pola súa especial situación, a DDR non era precisamente dos mellores. A todopoderosa Stasi ou Policía Política Estatal dominaba a vida pública e privada. Co seu acopio infinito de información sobre os seus compatriotas converteu o país nun fato de sopróns e laretas, conspiradores da nada, trepas do Partido Comunista e sobre todo, de xente desesperada que vía A Outra Alemaña como un paraíso, a solución ós seus males. Alá a esperanza, aquí o medo e a frustración.

Bundesarchiv Bild 183-1989-1007-402, Berlin, 40. Jahrestag DDR-Gründung, Ehrengäste.jpg
Festexos do 40º aniversario da República Democrática Alemana, ironicamente pouco antes da súa disolución. “Bundesarchiv Bild 183-1989-1007-402, Berlin, 40. Jahrestag DDR-Gründung, Ehrengäste” by Franke, Klaus – Deutsches Bundesarchiv (German Federal Archive), Bild 183-1989-1007-402. Licensed under CC-BY-SA-3.0-de via Wikimedia Commons.

Inciso automobilístico: aquí hai que falar dos Trabant, os “Trabis“. Tódolos países que se abriron á automoción nos anos 60-70 teñen un modelo popular, mítico e hoxe en día, de culto. O Seiscentos en España, o 2CV en Francia, o Volkswagen “Escaravello” na RFA, etc. Pois na RDA sería o Trabant. Un modelo popular de apariencia xeitosa e fabricación socialista. Aínda quedan algúns, como estes que atopei por Halle (Alemania Oriental) e Budapest.

Trabant at Halle, East Germany
Trabant at Budapest (I)
Colorful Trabi at Budapest

O Trabi, para ben e para mal, é un símbolo das catro décadas da RDA. Había que solicitarllo ó Estado e para acadalo había que agardar anos de comportamento sen chata e libre de disidencia (como dixemos, non só do solicitante, senón dos seus achegados). Os máis, mercábanse de segunda man. As estradas da RDA estaban vetadas ós coches occidentais (BMW, Volkswagen…) e practicamente no parque automobilístico só se vían Trabis e algún Skoda (checo), Lada (ruso), etc.

Trabant RS02(ThKraft).jpg
“Trabant RS02(ThKraft)” by Thomas Kraft (ThKraft) – Own work. Licensed under CC BY-SA 2.5 via Wikimedia Commons. Un Trabi de carreiras. E logo Alonso quéixase do seu coche.

O que diferencia dos Seiscentos, Escaravellos, etc., coches pouco luxosos pero robustos, é que o Trabi era, é, sentimentalismos aparte, unha desfeita de coche. Era lento, consumía moito, foi elixido como o “coche menos ecolóxico da historia” por mor das súas terribles emisións, e ademáis era inseguro. Se vedes un (penso que teriades que vir a Alemaña, porque esas cousas rebentarían antes de chegar ós Pirineus) tocádeo e abraiádevos: a carrocería É DE PLÁSTICO. Concretamente de Duroplast, unha resina plástica feita de porcalladas recicladas, así que neste aspecto ata era algo ecolóxico, se ignoramos a súa polución asasina. En caso de accidente e envorcamento podedes imaxinar o que pode pasar nese cascallo de plástico. Nada bo para os que van dentro.

Este enxeño automobilístico, chafalleiro pero icónico, deixouse de producir no 1991. Hoxe son pezas de colección e vense moitos “tuneados” por Alemaña.

Atopei tamén esta nova antiga en Twitter de uns que tentaron convertir un Trabi en unha especie de aeroplano para fuxir a Occidente. Se o fedello era malo sobre a terra, non o quero imaxinar no aire. A nova é do sensacionalista e noxento diario Bild, así que hai que darlle o creto xustiño.

@BILD: „1. Flucht mit fliegendem Trabi“. Arzt (39) baute Segler mit Trabant-Motor. Er floh von CSSR nach Bayern pic.twitter.com/a0wTxVGZkn — Heute vor 25 Jahren (@Mauerfall89) September 19, 2014

//platform.twitter.com/widgets.js

Volvamos ó 1989. a Perestroika de Gorbachov, a apertura, o ulterior e inexorable esboroamento dos reximes comunistas, e nestas terras, os berlineses derrubando o Muro como símbolo definitivo. Mais todo isto non pasou dun día para o outro.

O muro caeu en Novembro do 1989, cando os berlineses cansaron de agardar polos políticos, e anunciouse a Reunificación, pero meses antes a vida non era fácil para os alemáns á “dereita” do Telón de Aceiro. Erich Honecker, canceler da RDA e testa dun rexime anquilosado e negador da realidade que o arrodeaba, afirmaba moi rufo que o muro duraría 100 anos máis. Pero os seus gobernados non estaban dispostos a agardar.

Kuss
Mural-parodia do famoso bico entre Breznev, xefe de Estado da URSS (quen mandaba realmente na RDA) e Honecker. A lenda di “Meu Deus, axúdame a sobrevivir a este amor fatal”. Despois, con Gorbachov, a sintonia foi moi distinta. Foto do álbum Flickr de Enric Vidal i Famadas, fonte premendo na imaxe. Licenza.
Refugees, East German Hungary, Budapest Zugliget Camp
Dous refuxiados da RDA na Embaixada da RFA en Praga acollen con ledicia a nova do seu permiso para abandonar o seu país. Fonte: Spiegel.

Xa que a fuxida directa cara á RFA era aínda arriscada e temeraria, os cidadáns da RDA discorreron que o mellor para chegar aló era dar un rodeo. Por Polonia, Hungría e Checoslovaquia, no seu caso, penetrando en Austria e rematando na anceiada Bundesrepublik Deutschlands. Millón e medio de alemáns orientais solicitaron o permiso de viaxe cara un dos países “amigos” do Este (cara o Oeste, imposible) e formouse unha inmensa Caravana de Trabis (na súa meirande parte, tamén Skodas e Ladas), sen contar os que usaron o tren e outros medios, uns 20000 alemáns desesperados tentando fuxir da súa propia terra como fose. Milleiros remataron nas embaixadas da República Federal Alemana en Praga e Budapest e nos seus arredores, provocando unha crise humanitaria inesperada. Así foi como moitos alemáns se converteron en refuxiados. Familias enteiras durmindo nos autos, sen querer saber nada de volver atrás. Demasiadas esperanzas “ó outro lado” e demasiado medo á Stasi no seu regreso. Era verán do 1989. As dúas Alemañas e por extensión os países afectados e os bloques capitalista e comunista tiñan un problema. Honecker limitouse a dicir que os que querían marchar “non se botarían de menos”. As manifestacións por todo o país desafían a represión policial.

Aconteceu o que tiña que acontecer. Non se poden poñer portas ó campo. O rexime comunista da RDA estaba en descomposición e o ministro de Exteriores da Alemaña Occidental, Hans-Dietrich Genscher, pactou ás súas costas coa URSS unha solución. Os soviéticos estaban dentro da estratexia de salvar a súa propia economía e afrouxar o control sobre os países de Europa Oriental e deuse o paso. Abríronse as fronteiras entre Austria e Hungría e Checoslovaquia. O ministro anuncioullo en persoa ós acampados na embaixada de Praga: eran benvidos na República Federal Alemana. Hungría nin se molestou en informar á RDA. O anoxo de Honecker era evidente.

Trabbi prague
Monumento a eses días na Embaixada de Alemaña en Praga. von Wegmann (Eigenes Werk) [CC-BY-SA-3.0 oder GFDL], via Wikimedia Commons

Fletouse un tren de fuxida que chegaba a Hof (Baviera, RFA) pero que atravesaba Dresden e Karl-Marx-Stadt (hoxe Chemnitz), na RDA. Milleiros foron nese tren, coa esperanza de chegar a Hof e co medo a ser retidos polos controis nas outras dúas cidades. Chegaron. En Hof agardaba un dispositivo humanitario para esa multitude esfarrapada.

Bundesarchiv Bild 183-1989-1110-038, Grenzübergang Wartha, Stau.jpg
Atasco no paso da fronteira en Wartha. “Bundesarchiv Bild 183-1989-1110-038, Grenzübergang Wartha, Stau” by Ludwig, Jürgen – This image was provided to Wikimedia Commons by the German Federal Archive (Deutsches Bundesarchiv) as part of a cooperation project. (…) Licensed under CC-BY-SA-3.0-de via Wikimedia Commons.

Xa sabedes o resto: caeu o Muro, caeu Honecker e a RDA e as dúas Alemañas foron unha, de novo, tras décadas de absurda separación e illamento. Pero hoxe, 25 anos despois, hai un forte exame de conciencia no pobo alemán.

Trabi on Berlin Wall
Un dos murais máis icónicos nos restos do muro de Berlín, na East Side Gallery. Un Trabi atravesa o muro.

Coa Reunificación (a Wiedervereinigung, ou como máis a chaman, o Wende, o xiro, o cambio) pasa un pouco coa Transición Española. Era inevitable e fíxose o que se tiña que facer. A división era insostible, así como o prolongamento do rexime socialista. Pero tamén se glorificou esa “Revolución Pacífica” ata a náusea, e non foi tan pacífica, nin tan perfecta. Houbo erros e puntos escuros. Políticos e económicos.

Para comezar, non se fusionaron os dous países para facer “unha nova Alemaña”. Foi unha integración, a República Federal absorbeu á Democrática. As regras foron impostas pola “Alemaña rica”, non pola pobre, que se tivo que adaptar. A división federal, o marco alemán, a lexislación da RFA, o ser turrados violentamente por unha economía moitas veces máis potente cá súa. Unha grande crise sobreviu á nova e agrandada Bundesrepublik, e foi superada non hai tanto a un custo social enorme, iniciado polo canceler socialista Schröder e ratificado por Merkel. O mesmo que esta lle quere aplicar a Europa

As de perder levounas a Alemaña Oriental. De primeiras, despoboouse de xente nova, atiradas polos soldos e condicións “do outro lado”. Ós estados do Oeste chegaron os Ossis (da Ostdeutschland, alemáns orientais) en masa. Por outra banda os “novos estados” (os do Este) melloraron en liberdades pero foron a pior no económico, tralo espellismo de que xa había BMWs nas estradas e chocolate Milka nas tendas. A súa industria e sectores produtivos, hiperprotexidos polo estado socialista, afundíronse, o que retroalimentou a migración cara o Oeste. As estructuras sociais socialistas foron suprimidas, pero os novos estados quedaron a mercé da beneficiencia dos Wessis, os do Oeste. A esta beira a xente está farta de pagar o “Soli“, o imposto solidario en beneficio dos estados orientais, pero os Ossis sinalan que o Occidente foi unha das causas da súa ruína. Desa beira só saíu gañando a cidade de Berlín, unha cidade fendida en dúas polo muro e a Guerra Fría e traumatizada polo nazismo e a II Guerra Mundial, transformada nunha metrópole cultural europea, unificada e capital da nova Deutschland. Cos seus problemas tamén, ollo.

Merkel presume de país perfecto e di saber o que mellor lles convén ó resto de países europeos, incluído o noso. Pero a situación do 40 por cento de Alemaña tampouco é para presumir. E Angela debería sabelo mellor ca moitos, pois tamén veu do Este (criouse en Brandenburgo, non lonxe do Berlín Oriental).

Non se pode ignorar que nos estados ex-comunistas é onde é máis forte a presencia da extrema dereita e os neonazis. Onde máis agresións hai ós refuxiados e inmigrantes. Cando hai 25 anos os refuxiados eran eles, os propios alemáns…

Bonus tracks musicais:

David Hasselhoff, si, Maiquel Nait, cantou para milleiros de persoas para celebrar a caída do muro. El anda a dicir que axudou a que caera o muro e todo o que sobreviu despois. Debuxaba Castelao: “Pensan os galos que abre o día porque cantan eles”. O bo de David, de ascendencia xermana, converteuse nunha estrela na Alemaña oitenteira.

Para compensalo, Pink Floyd. The Wall.

Curruncho de maratón (4): CD Málaga, 0-2

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Peru, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Jovanovic, min.70); Mollejo (Santos, min.70), Aketxe, Valle; Longo (Koné, min.84).

Riazor está cheo. Non digo que venderan todas as entradas, hoxe asistimos uns catorce milleiros de resignados deportivistas, e moitos me parecen dado o espectáculo lamentable que está dando o equipo e mailo clube. Quería dicir que nós, os seareiros de Riazor, estamos cheos, fartos, ata aquí arriba.

Comprometinme a testemuñar aquí os partidos do meu primeiro ano como socio do RC Deportivo. O caso é que cada dúas semanas estou aquí escribindo exactamente o mesmo, e xa estou cheo. O RC Deportivo é un clube enfermo, á valga, ao que lle arrincaron a súa alma, a súa filosofía, o vencello cos seus seareiros, coa cidade e con Galicia. Foille arrebatado aos afeccionados con diversas ampliacións de capital que traspasaron a propiedade da SAD a uns poucos petos. Foi invadido por sabichóns arrogantes que non teñen idea de fútbol e que desprezan, como bos señoritos, a xente, os seareiros, a nosa terra e, por que non dicilo, o mesmo fútbol. Isto fóiselles das mans e teñen que ceibalo. Non hai máis.

Deixaron caer a Anquela e traen a Luís César Sampedro. O arousán leva dous partidos e polo visto ten moito, moito choio por facer. A tarefa é inmensa, as urxencias grandes, e sinceramente non sei se será capaz, ou se existe alguén capaz. Pero o público sinala primeiro o adestrador, despois a directiva. Con Anquela fulminado, o palco queda sen parapetos. Poden asubiar aos xogadores (que se mercenarios, que se os collóns, etc.) pero ata o máis diletante vai sinalar á tribuna, a Zas, a Tino na sombra e a Carmelo del Pozo. Os seareiros non poden botalos por ningún mecanismo visible, pero si facerlle a vida imposible. Este é un problema de fondo, de anos atrás, e cómpre discorrer qué clube queremos nos vindeiros anos.

O Dépor é último da segunda división. Leva 12 xornadas e só gañou en unha, a primeira. O equipo dá noxo, é unha desfeita, un despropósito, un circo. Hoxe, contra un rival con historia parecida (candidato ao ascenso, pasado glorioso, crise institucional, mala xeira deportiva) os blanquiazuis fixeron o de sempre: convertir ao rival, por malo que sexa, nun equipazo. Porque o Málaga é malo. Nós, pésimos. Os nosos xogaron ben uns vinte minutos no segundo tempo, sendo xogar ben empurrar e enfiar tres pases seguidos e crear non demasiado perigo. O resto da minutaxe non merece nin chamarse fútbol. Neste combate de boxeo figurado, o Málaga foi un boxeador malo pero prudente e o Dépor un púxil borracho: os malacitanos esquivaron os febles golpes dos coruñeses ata que este se golpeou a si mesmo. Dúas veces.

Os xogadores renden un mil por cento menos que a súa valía real, que en moitos casos tampouco é demasiada. Aterecidos polo medo e a presión, vacilantes, desquiciados. Bergantiños repartindo xogo como se fora Xavi (non o é) porque ninguén máis quería ou podía coller esa responsabilidade. E a defensa é una festa á que todo o mundo está convidado. Para chorar. É como ver un accidente de tráfico e non poder apartar a vista. Hoxe fallou ata Dani, a nosa outra torre de maratón, o noso baluarte. Estamos fodidos.

Pouca esperanza vexo, no deportivo e no inmediato. Tan só dúas calvas, a de Luís César e a de Mollejo. Que a entrega do último contaxie aos compañeiros, máis experimentados pero, á vista disto, máis imberbes cando as cousas veñen costa arriba. E a LC que sexa valente. Non pode saír co método e o once de Anquela, co que está amosado que non funciona. Que ignore a Carmelo, que lles ensine a ese fato de homes sen rumbo a ser un equipo. Un traballo arduo e a contrarreloxo. E xa que está, por Deus e Valerón, por Mauro Silva e Xanetas, que lles ensine a defender. Sería un primeiro paso.

Curruncho de Maratón (3): UD Almería, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Peru, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Galán, min.90); Mollejo, Aketxe, Valle (Vicente, min.97); Longo (Santos, min.65).

Pois eu o día do partido me erguera optimista. Mesmo despóis das hecatombes futbolísticas ás que asistín e ás que non asistín, incluídas as performances de arte existencialista dos branquiazuis lonxe de Riazor. O peor foi que ao primeiro partido en casa contra o Oviedo, a primeira e única vitoria desta campaña maldita, non puiden asistir. Quen nos ía dicir que a partir de aí todo iría costa abaixo. Pois malia todo, e contra o que eu mesmo pensei os seis días anteriores, díxenme: hoxe non, hoxe a cousa vai mellorar, ou mellor dito: a partir de hoxe a cousa vai mellorar.

O ambiente era o lóxico: moito anoxo, contra a directiva (Zas), a dirección deportiva (Carmelo), o adestrador (Anquela) e o equipo. E a ratos, moita depresión, moita tristura, moitas ausencias nas bancadas. Cando saltou ao campo o Dépor era virtualmente pechacancelas de Segunda. O seu rival, pouco axeitado para reivindicarse, o Almería, segundo. Outro mal resultado e o adestrador de Xaén sería despedido con seguridade. Non é tan doado de desprenderse de Zas e Carmelo, de feito son eles os que despiden a xente, non ao revés. E os xogadores… esta tempada hai que apandar con eles.

Anquela é o máis fráxil. Así que a prepararse para outra desfeita, preguntarse cantos goles caerán na portería de Dani e logo despedirse do adestrador. Para min e para case todos: Anquela non é culpable absoluto nin principal desta debacle, é boa xente e traballador, pero non é competente para dirixir ao RC Deportivo. Non estou dicindo que deban botalo, ou que deban botalo agora. O problema é máis profundo. Ao fío disto, moitos seareiros antes do partido foron recibir aos do palco como se merecían. Non con flores, precisamente. Tampouco con violencia, ollo. Pero están fartos. En cambio, só algúns pitos para o xefe do banco coruñés.

Pois pequena sorpresa: o equipo mellorou. Mesmo comparando coa excursión a Xirona só tres días antes. Posicionouse ben no campo, creou e atacou con perigo, os xogadores tiveron máis actitude e confianza, viuse un equipo. A defensa mellorou con Nolaskoain(*) na vez do Lampro, pero aínda lle queda moito e a UDL tivo tres ocasións clarísimas para levar os tres puntos cara o sur. Na dianteira o Longo non me convenceu, pero está mellor conectado a un Shibasaki (*) e a un Aketxe menos deprimidos. Bergantiños seguiu sendo Bergantiños e Mollejo está descomunal. Porén, pouco acerto ou mala sorte na área contraria. Paréceme un punto ben gañado contra un rival forte, e puideron ser tres.

(*) Se tes a dóus tíos con dous apelidos tan chanantes como Nolaskoain e Shibasaki, non lles chames nin lles poñas na camisola “Peru” e “Gaku”, cona. O nome fai moito. Inflúe no rival. É algo básico.

En canto ao rival, evidentemente moito mellor escuadra cá o Albacete e o Mirandés. Anquela faría ben en tomar notas da masterclass en defensa que fixeron os almerienses. Pero pouco máis: demasiado pouco ambiciosos, pouco interese na área de Dani Giménez, pouco risco para enfrontarse a un equipo en implosión como era o Dépor. Non os vexo como candidatos ao ascenso na xornada 42.

Non sei que pensar. Se cadra Anquela deu co camiño correcto, por veces o Dépor achegouse a ser o que queremos que sexa o Dépor, o que merece ser. Se cadra comeza a remontada. Se cadra é tarde de máis e botan a Don Juan Antonio, ou danlle un par de partidos máis para prologar a súa agonía. As carencias de xogo seguen a ser graves, o tempo pasa e levamos nove xornadas sen gañar e en postos de descenso a 2ª B. Algo máis de paciencia, vendo que se están dando os pasos correctos, ou golpe de timón? Non vos caiba dúbida que hai unha opción correcta, amigos sufridores deportivistas. E que os directivos collerán a outra, sexa cal sexa.

Curruncho de Maratón (2): CD Mirandés, 1-1

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Lampropoulos, Montero, Salva; Bergantiños, Gaku (Nolaskoain, min.65); Galán (Santos, min.46), Aketxe, Mollejo; Valle (Longo, min.75).

Goles: 0-1, min.49: Marcos. 1-1, min.54: Mollejo.

Malia o tenaz orballo, o tarde que era (21h do domingo) e o deprimente xogo do equipo, 17000 persoas aturamos en Riazor o duelo contra o Mirandés.

Miranda de Ebro é a segunda poboación máis grande de Burgos despois da capital, uns 37000 habitantes. Caben uns 6500 deles no seu estadio. Dato curioso: non teñen xente dabondo para encher o seu estadio e mailo noso á vez, o de Riazor. O Mirandés, o seu clube, acaba de ascender e cando chegou a Riazor ía penúltimo. Mirei estes datos na wikipedia, e o do seu posto actual, na clasificación. Non sabía nin de onde viñan, perdoade a miña ignorancia.

Polo tanto xa sabemos o que é o Mirandés: un clube moi modesto, un equipo que aspira á permanencia e que con ese obxectivo ía guerrear en Riazor para rañar un punto contra un equipo de aspiracións moi superiores (o ascenso a primeira) pero metido en crise, nervios e ansiedade. Nesa mesma clasificación o Dépor estaba só un posto por riba dos do Ebro e cos mesmos puntos, así que mellor non ser soberbios.

Non sei se a situación está rebentando ou xa viña rebentada de antes. Se lle preguntan a calquera deportivista se esta enésima crise é por mor da inoperancia do adestrador Anquela, pola pésima planificación deportiva desta campaña (pretempada con 7-8 xogadores que deixarían o clube, para vir outros tantos novos a última hora), pola incomparecencia da directiva, polas malas arbitraxes (que tamén…) ou pola mediocridade e falta de actitude de boa parte dos xogadores, a súa resposta sería: “…Si”.

Así foi co Mirandés, un pequeno que sabía a que xogaba. Así foi co Dépor, que non. O centro de campo a seis quilómetros da defensa, preparados para saír ao pelotazo. A defensa, pola contra, teimando en sacar o balón en curto para desesperación do grego Lampro, que non deu unha certa. Nin dous pases seguidos, escaso perigo ante un rival moi pobre, xogadores desaparecidos, en atonía, transformada en pánico cando lles chegaba o balón e tiñan que tomar decisións. Só vin centrados e motivados a Dani Giménez e ao cedido Mollejo, que entendeu mellor de que vai isto do Deportivo nas escasas catro semanas que leva aquí ca outros que levan anos con estas cores.

Despois do lóxico gol dos burgaleses (desfeita da defensa) vimos a un depor entregado, sen xogo pero con empurre e calidade individual, dabondo para desbordar o rival. Empatou Mollejo e aquilo durou dez minutos máis, logo foi esmorecendo. Ata seren os de sempre.

Se entrase algún dos remates ou o árbitro vise dous penaltis ao noso favor e a cousa rematase en 2-1, diría o mesmo. O Dépor é un equipo indigno, deprimido, sen alma, agora mesmo e tal como reza a clasificación, parte do grupo dos catro peores equipos de segunda, os que descenderían a segunda B. Unha soa vitoria, contra o Uviéu na primeira xornada (levamos oito), que vai de colista. Unha desfeita.

Vai sendo hora de pensar que se está facendo mal e que se depuren responsabilidades. O primeiro que vai caer será Anquela, non vai ser esta semana pero o equipo non vai mellorar e el será o primeiro culpable. Sabe o demo quen virá, e tanto terá. Non lembro o último adestrador que comezou e rematou a tempada, e xa non digo cando menos comezar a seguinte. Unha dirección deportiva que trae xogadores para un tipo de xogo e un adestrador para outro, que prima cedidos, medianeiros a custo cero e vellas glorias aos nosos canteiráns e xogadores de aquí. Non aprendemos. Veremos nomes novos no banco e despois sobre a herba, pero arriba seguen os de sempre. E pasa o de sempre.