A quinta canción

Neve en Múnic

Sempre facían unha pequena pausa entre a cuarta e a quinta canción, e aí aproveitou para mirar o maldito móbil, agachado detrás dos amplis, e botar un grolo de auga. Nunca o miraba, odiaba os músicos que o facían, que non se concentraban, que non o daban todo. Pero tiña a nena enferma e quería ver se a muller escribira algo. Mil notificacións encheron a pantalla. Nanki morrera, o seu Nanki. Que importaba como.

Pensou, e agora que, que facemos co concerto, e maldiciuse por pensalo nun momento tan fodido, pero precisamente. Sobre ese escenario só o sabía el, pensou en Aitor o batería, tamén tocara con Nanki, os tres foran bos amigos. Eran unha boa banda. Agora tiña esta e estaban en concerto, e el sabía que Nanki morrera e non sabía en que máis pensar, nin que facer, e que só o feito de que nunca ía poder coller ese mesmo móbil e falar con el era inmensamente estúpido e convertía calquera outra cousa nun absurdo.

Deberían seguir tocando, estar nese grande festival era vital para a banda e o disco. Show must go on. Ou mellor non deberían seguir, cancelar a actuación, descolgar a guitarra, ir detrás do escenario, chorar, romper algo, viría Aitor a preguntar que pasaba, el contaríallo, abrazaríanse.  

Outra decisión a tomar: dicirllo a Aitor ou non.

Só tiña gana de marchar, pero estaba de pé cunha guitarra diante dunha audiencia inmensa, unha morea de xente que ignoraba o que estaba a pasar dentro del, e que por riba estaba respondendo ben á actuación. Finxiu fedellar nos trastes para gañar tempo, pero a distracción non podía durar moito, cumpría atacar o quinto tema ou marchar.

Mirou para Aitor, alá no fondo sentado detrás da súa batería e advertiu a un dos técnicos, moi serio, falar con el. Non podía ouvilos, pero viu demudar a cara do seu compañeiro, abrir os ollos desconcertado, apertar os beizos, levar as súas enormes mans á cabeza. Dixéranllo, sabíao, non lle cabía ningunha dúbida. O percusionista mirou para el, buscando no guitarrista respostas que non ía atopar, el sentiu subir as bágoas ardendo pola gorxa, sen atreverse a saír.

Por riba, tocáballe a el dar a intro de guitarra da quinta canción. Era o momento, podería explicarllo ao público, desculparse, recoller e marchar. Pero en vez diso sacoulle uns acordes afiados e limpos ao instrumento, con rabia e precisión, chantando os ollos nos ollos de Aitor, que correspondeu cos seus golpes de bombo, graves coma tronos, a cara seria, bourando máis forte ca nunca mentres entraba o resto da banda.

Curruncho de Maratón (13): CD Lugo, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Bóveda, Mujaid, Peru, Montero, Mollejo; Bergantiños, Vicente; Aketxe, Çolak; Sabin.

Deportivo - Lugo by Fran Castiñeira on 500px.com

Pois cando hai pouco que contar, mellor contar pouco: o que vale para a narrativa literaria tamén vale para a crónica deportiva afeccionada e personal. Entre as discusións absurdos se un Dépor-Lugo era un derbi galego ou non era un derbi ou era un derbi pero non O Noso Derbi, os lucenses visitaban Riazor. A liña do descenso a marcaba o propio Lugo, dous puntos por debaixo do Dépor. Unha vitoria coruñesa deixaría o descenso a un colchón de cinco puntos, unha derrota faríanos caer no pozo. Ao final, empate e todo como estaba.

Partido espesísimo do Dépor. Baixas de Somma (para longo) e Gaku, o que fixo atrasar a Nolaskoain á defensa e probar cun pintoresco centro de campo Bergantiños-Vicente. Non funcionou. O Dépor é un equipo ben armado atrás que bate con forza a equipos que teñen o balón e deixan espazos (aínda que non funcionou co Zaragoza a semana pasada, si o fixo con Cádiz, Las Palmas e case co Xirona se non o impedise o árbitro) pero que se enlama con equipos parecidos a el, como o propio Lugo, que renuncian ao balón e ao ataque. Os branquiazuis non souberon mover o balón nin iniciar a xogada, crearon pouco perigo e os lucenses fixeron un encontro moi serio, dados os seus recursos. Se fósemos neutrais diriamos que foi un partido moi aburrido, ás veces duro, e que o empate foi xusto. Sabendo que cada punto é ouro, a sensación é de que hoxe había que gañar e que agora hai que saír a morrer en sitios máis complicados, como Almería.

Pouca flexibilidade no banco, os trocos chegaron tarde e non aportaron nada. Vai custar cambiar o esquema mental contra equipos así, abrirse máis e se cadra saír cunha defensa de catro e non de cinco. Fernando atopou a fórmula do éxito, non quere arriscarse a mudala e o obxectivo lóxico agora é rañar puntos e afastarse do descenso, pero parece que nos colleron o truco e que se require flexibilidade, dentro das posibilidades do plantel, que non son moitas.

Mención especial: nesta defensa de circunstancias sen o xefe Somma, sen Lampro (vendido, un erro), o deficitario Montero, Bóveda e os atrasados e incómodos nese posto Peru e Mollejo, o clube tivo a sorte de atopar un fenómeno como o rioxano Mujaid Sadick. Está imperial, hoxe e todas as semanas anteriores, posiciónase como un veterán e fisicamente é espectacular, chega a todos os cortes e sempre toma boas decisións. A ver se o atamos e se nolo levan, polo menos que deixen cartiños para pagarlle a Ab4nk4.