Curruncho de maratón (6): AD Alcorcón, 0-0

RC Deportivo: Dani Giménez; Mujaid, Lampropoulos, Somma, Luis Ruiz; Peru, Bergantiños, Vicente; Mollejo (Beto, min.84), Longo (Santos, min.59), Koné (Aketxe, min.73)

Os empates son amolados, non son fracasos completos, non son trunfos, non son derrotas nin vitorias. Na liga dos EEUU non había empates, non se entenden na súa cultura deportiva, cumpría desempatar. E máis amolados se vés dun refacho nefasto como o Dépor, desesperado por engadir puntos e escapar do último posto da segunda e do descenso, un obxectivo moi distinto ao que nos prometeran antes de comezar a tempada.

Como sempre, pódese ver o vaso medio valeiro ou medio cheo. O medio valeiro: seguimos mal, o equipo ten carencias graves, seguimos a pagar unha pésima planificación de pretemporada e temos un adestrador que teimou en fracasar durante semanas co mesmo esquema co que fracasara o seu precedesor. Fan falta dúas ou tres vitorias para saír do pozo, sobre todo anímico, pero non dá chegado nin a primeira. Pero.

O medio cheo: o xogo do equipo non ten nada que ver co esperpento que levo vendo desde que estreei o carné de socio. Mellor dito: houbo un xogo de equipo. O Dépor competiu xogando ao fútbol, dominou o partido ante un rival bastante mellor que os torcenocellos que viñeron bailar samba a Riazor nas últimas doce semanas, e unha novidade importantísima: mantivo a porta de Dani Giménez a cero. Xogando mal ou peor o Dépor sempre chegaba palmando 0-1 ao minuto quince e logo tocáballe pedalear costa arriba cunha bici avariada. Hoxe non. Noventa minutos sen goles do Alcorcón, cun centro de campo reforzado (trivotazo Vicente-Bergan-Peru, novidade de Luís César) e unha defensa que non é un vodevil. Con esta base pódense construír cousas.

Sempre evitei cualificar a dianteira, uns pobres diaños aos que non lles chegaban balóns. Hoxe si lles chegaron. Ben Koné, imprescindíbel, mesmo sen depredar na área, onde sería máis perigoso. Mal Longo, frustrado e desatinado. Mediocre Cristian Santos, máis incisivo na prensa que coa porta rival. E vimos a Beto da Silva, eu non sei que mal terríbel fixo o peruano pero vai sendo hora de levantarlle o castigo e darlle minutos, dada a competencia.

Máis boas novas: a defensa ben, Mujaid ten que ser cada vez menos fabrilista e máis do primeiro equipo, meréceo e merecemos velo. Vicente Gómez, excelente noticia, despois de varias actuacións penosas reivindicouse hoxe. Mollejo segue a desequilibrar pero parece menos só. Todos, cando menos, ben situados e concentrados no que estaban facendo.

O Dépor xogou ben, armou xogadas, aínda que segue a custarlle ferro e fariña sacar o xogo desde atrás. Acadou dominar un partido e a posesión, pero non traducila en perigo e goles, e os dianteiros, pouco afeitos a disparar este ano, teñen unha falta de puntería terríbel. A sorte non acompaña.

Hoxe non se acadou nada, pero se cadra é o camiño de algo. Un leve erro faríanos caer na lameira de sempre e dar mil pasos atrás. Todo é fráxil, a xente anda xustamente indignada e se cadra, quizais, a afección poida conectar co equipo e saírmos todos de aí, afección e equipo, evitando a estes xefes nefandos, mentireiros e incompetentes, mentres buscamos un xeito de botalos. Cando a bóla entre.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s